Vlaamse wijnblogdagen XIV: The perfect wine-foodmatch.

03/04/2010 - Vlaamse Wijnblogdagen 
Reacties: 1  - Reageer

De ideale combinatie vinden van een wijn en een gerecht, het blijft een moeilijke oefening.

Bij mijn collega-bloggers zal u waarschijnlijk enkele regeltjes vinden die u moet volgen of een paar raadgevingen die u in het achterhoofd moet houden als u wijn en spijs wilt combineren. U vindt trouwens ook enkele algemene raadgevingen onder de rubriek ‘De basis – wijn en gerecht’ op ikwilwijn.be. Deze regels zijn echter bedoeld om bij een gerecht een passende wijn te vinden – of omgekeerd – maar dit heeft eigenlijk niets te maken met wat ik u hier ga vertellen.

Alles begint met een bezoekje mijnentwege aan een of ander obscuur wijnbeursje, Megavino, of zo, in de late jaren 90 van de vorige eeuw. Bij het naar buiten gaan kreeg elke bezoeker enkele nummers van La Revue du vin de France mee. Het blad beviel me wel, en ik begon het elke maand te kopen. Eén van de vaste rubrieken was ‘het menu’ van Alain Senderens, chef van het vermaarde restaurant Lucas Carton op de Place Madeleine in Parijs. Dat het restaurant al een slordige dertig jaar na elkaar bekroond werd met drie Michelinsterren wist ik toen nog niet. Elke maand bereidde de chef een compleet viergangenmenu voor de redactie van La RVF, terwijl deze laatsten bij elk gerecht een tien tot twintig wijnen plaatsten om zo tot de ‘mariage parfait’ te komen tussen wijn en gerecht. Af en toe las je dan dat “de overeenstemming van de smaken niet helemaal perfect was en dat de chef opnieuw de keuken indook om nog twee gram zout toe te voegen en nog drie keer de klopper door de saus te halen” tot de perfecte combinatie gevonden werd.

Ik raakte hierdoor ten zeerste geïntrigeerd en toen ik ter gelegenheid van mijn eerste huwelijksverjaardag een weekendje Parijs aangeboden kreeg, was het eerste wat ik deed natuurlijk een reservatie maken bij Lucas Carton. Een schitterende ruimte in pure art nouveaustijl, zeer vriendelijke bediening (zeker voor Parijs) en een prachtige kaart. De schrik sloeg me wel om het hart toen mijn vrij hoogzwangere wijnvrouw het allerduurste gerecht van de kaart koos – Bretoense langoestines voor 500 toen nog Franse Frank (zij had een kaart zonder prijzen en was zich natuurlijk van geen kwaad bewust – het feit dat ze zegt dat ze ze nu nog steeds kan proeven als ze eraan terugdenkt, maakt natuurlijk alles goed). Bij elk gerecht stond er op de kaart een aangepaste wijn. Bij mijn filet de rouget stond een onbeduidende witte wijn uit de Languedoc – ik weet zelfs de naam niet meer. Toen ik de wijn proefde, was ik eerlijk gezegd wat ontgoocheld. “Moet je hiervoor nu in een toprestaurant komen?” dacht ik bij mezelf.

Maar toen… toen kwam mijn rouget erbij, met wat olijven en een vinaigrette, en dan daar een slokje wijn bij… het was alsof de hele wereld perfect werd, alsof alles klopte, alsof alle puzzelstukjes op hun plaats vielen. Ik beleefde mijn eerste culinaire orgasme…




Deze tekst past in het kader van de Vlaamse wijnblogdagen - u vindt de deelnemende blogs in de linkerkolom van de homepagina van ikwilwijn.be