Hemel op aarde

06/08/2007 - Etentje
Bewerkt: 06/08/2007 
Reacties: 7  - Reageer

Net een hemels etentje bij een goede vriend van mij achter de rug. Niet enkel het eten was goddelijk, ook de wijn was niet echt van deze wereld.
Mijn gezellige vriend en zijn prachtige vrouw hadden ons een dineetje uit de duizend voorgeschoteld : om te beginnen was er een glaasje champagne, waarschijnlijk een Bollinger Grande Cuvée (eigenlijk weet ik dit niet zeker, maar de man in kwestie kennende zal het dit wel geweest zijn). Nog als aperitief, maar dan bij de hapjes, schakelden we al een eerste versnelling hoger : Laurent Perrier Grand Siècle. Een champagne naar mijn hart en tegelijk veel fijner en frisser dan de eerste champagne, maar ook veel gevulder en romiger.
Het voorgerecht bestond uit een eenvoudig doch voedzaam gegrild kreeftje met een zachte kruidenboter. We kregen er blind twee witte wijnen bij. De eerste wijn had al een iets vollere kleur door de ouderdom, dacht ik eerst. Maar bij de eerste snuif aan mijn glas kwam die o zo speciale en typische geur van kweepeer en boenwas naar boven. Ik ben niet voor niets naar de Loirevallei gegaan om de Savennières te leren begrijpen, schoot het me door het hoofd. Die complexiteit en die diepte : dat kon alleen maar Coulée de Serrant zijn. Nicolas Joly maakt een schitterende biodynamische chenin blanc op de steile oevers van de Loire. Onze tafelgenoot vond de wijn echter wat zoeterigs hebben, waar ik hem volledig moest gelijk in geven. Ik dacht dus aan een warm jaar als 2003, wat ook zo bleek te zijn. Ik ga mijn laatste fles toch nog een paar jaar bewaren om te zien hoe dit evolueert.
De tweede witte wijn had een zeer jong-bleke kleur. In de neus was er eerst iets rokerigs en wat gebrand hout, wat na een tijdje overging in iets ongrijpbaars lekkers. Het bleek een Château Grillet te zijn. Hier had ik nooit viognier in vermoed (dit was trouwens een wijn die ik nog nooit in mijn leven had gedronken). Maar de grootste verrassing kwam pas bij het ontbloten van het etiket : dit was een 1991! Wie zei er ook weer dat viognier niet kan ouderen???
Na het kreeftje was het de beurt aan een klein stukje côte à l’os, zo’n slordige 4 kilogram voor vijf personen, schat ik. Ook hier weer twee wijnen bij. De eerste rode wijn was enorm strak en precies en had die typische geur van gerookt spek : duidelijk een syrah. De kleur was schitterend (in de beide betekenissen van het woord) en in de mond vulden de fijne zuren de strakke structuur van de wijn perfect aan. Ik schatte de leeftijd van de wijn op een goede zes – zeven jaar. Verder dacht ik dat het alleszins een Noordelijke Rhônewijn was. Het bleek de Ermitage Le Pavillon van Chapoutier te zijn uit… 1992. Deze sélection parcellaire is ook en biodynamische wijn die eigenlijk altijd schitterend is. Ik heb het genoegen gehad om deze wijn al in een aantal millésimes te mogen proeven, en steeds is dit een prachtwijn. Niet enkel de gemediatiseerde jaren als 1990, 1991, 1995, 1999 en 2001 waren top, ook de zogenaamde mindere jaren als deze 1992, 1993,1994 en 1997 steken met kop en schouders boven alle gehypete bordeaux en bourgognes uit. Zoek gerust naar deze mindere jaren : deze zijn nog min of meer betaalbaar (toch voor zo’n quasi onvindbare wijn als deze) en van kwaliteit zijn ze super!!!
De tweede rode wijn was zo mogelijk nog zeldzamer. De kleur was al bijna bruin, niet super geconcentreerd en precies niet helemaal helder. In de neus een flinke schep boerenerf (brett??) en ’t putteke, die zich echter vrij snel ontplooide en een brede complexiteit tentoon spreidde. In de mond een vrij sterke alcoholische warmte die zeker niet stoorde en die de smaken van humus en geconfijte kriek perfect droeg. Het bleek een Château Rayas 1999 te zijn. Ik had deze wijn een jaar of vier geleden al eens gedronken, en toen vond ik dit – samen met een Ausone 1983 – de wijn met de grootste finesse aller tijden. Bedriegt de herinnering mij of heeft deze wijn meer aan kracht gewonnen? Geen paniek : dit is zeker geen megageconcentreerde blockbuster, de finesse en de complexiteit zijn zeker nog present, maar het is niet meer dat zijdezachte van vroeger…
Bij de Schwarzwalderkirchetorte werd een flesje Niepoort Vintage 1985 onherroepelijk door de gootsteen gekieperd wegens azijnsteek. In de plaats kwam er een uiterst zeldzame zoete rode wijn uit Umbrië : Sagrantino 1997 van Paolo Bea. Ook weer biodynamisch – zeer lage rendementen van 15 hl/ha en een totale productie van nog geen 1000 flesjes (van 50cl).
Om toch in schoonheid af te sluiten kwam er nog een Troplong Mondot 1995 op tafel. Een perfect rijpe Saint Emilion uit een groot jaar die finesse combineert met een schitterende ruggengraat. Een ijzeren hand in een fluwelen handschoen, als het ware. En de nasmaak, die heb ik nog steeds in mijn mond…
Thuisgekomen vroeg ik me af waarom ik eigenlijk niet meer zulke vrienden heb…