De essentie

30/06/2007 - Algemeen
Bewerkt: 30/06/2007 
Reacties: 2  - Reageer

 

Intens met wijn bezig zijn is een boeiende zoektocht… En het valt me meer en meer op dat het voor mij niet puur om de wijn zelf te doen is, en om eindeloos de wijn op zich uit te spitten. Maar zeker ook voor de mensen die je ermee ontmoet. De mooiste avonden zijn die waar een prachtig glas de conversaties ondersteunt, zonder dat erover wordt gesproken… Je hoeft niet steeds over de wijn zelf te spreken… Ik heb het geluk quasi dagelijks met wijnboeren in contact te staan. Wijn is een serieuze constante in hun leven, daarmee krijgt de familie trouwens brood op de plank, ze léven er echt voor… Maar je kan perfect met hun een avond doorbrengen en kletsen over alles en nog wat, zonder dat de wijn tot in het absurde wordt ontleed. Le vin? Il est bon! Voilà, het is gezegd… Dat is de reden waarom ik sceptisch sta tegen sommige wijnclubs… (Ik zeg wel duidelijk 'sommige'). Heeft het zin om uren te discussiëren over het al dan niet aanwezig zijn van een licht bittertje, of een zuurtje dat net niet op zijn plaats zit… Een goede vriendin wijnboerin uit de Ardeche liet me onlangs weten dat ze afstapt wijnbeurzen en wijnclubs te bezoeken. Niet omdat haar wijnen niet goed zouden zijn (integendeel), maar tijdens vele degustaties krijgt ze de indruk dat bezoekers/toehoorders gaan zeggen hoe zij wijn moet maken. Wijn op het domein kopen kan trouwens enkel op absurde uren, zodat ze wijntoerisme vermijdt. Ik moet dan altijd aan Guido Francque zijn woorden denken: “positive about wine”… Daar draait het om. Laat vallen dat snobisme, geniet zonder woorden van een glas wijn… Uiteraard in het juiste gezelschap. Zoals gisterenavond trouwens. Mijn goede vriend Gerard ontkurkte een dijk van een Italiaanse wijn, Lispida (de witte Terralba, quasi puur Tocai) uit Veneto… Man, man, man, nog steeds sprakeloos ervan, net zoals gisterenavond…