Wijn en emotie.

16/11/2008 - Etentje 
Reacties: 2  - Reageer

Heel af en toe lees je wel eens over iemand die overmand wordt door emoties bij het degusteren van een uitzonderlijke wijn.

Zo kan je lezen dat je de Corton Charlemagne blootshoofds en op de knieën gezeten moet proeven en dat Parker tot tranen toe bewogen werd bij het proeven van een fles Château Cheval Blanc 1947.
Flauwekul? Zever? Mietjes? Tot voor kort dacht ik er inderdaad zo over, tot ik in Frankrijk in het mooie restaurant “Le Jardin des saveurs” bezocht. Niet alleen een heel verzorgd kader en fijn voedsel op sterrenniveau, maar vooral ook een fabelachtige wijnkaart met meer dan redelijke prijzen. Werkelijk alle wijnregio’s van Frankrijk komen er aan bod, met de nadruk op wijnen uit de Rhône, zowel wit als rood. De coëfficiënt ligt hier nog niet eens op twee, zodat heel wat grote wijnen aan belachelijke prijzen op tafel kunnen komen.

Vroeger was het in Frankrijk bijna een traditie dat je bij de lunch minstens een halve liter wijn dronk, om er dan bij het avondmaal eens echt voor te gaan… Tegenwoordig wordt rijden onder invloed steeds meer bestreden en de alcoholcontroles op de weg nemen steeds meer toe. Vandaar dat meer en meer restaurants een ‘doggybag’ voor wijn voorzien. Op de wijnkaart staat steeds meer vermeld dat je wat er in je fles rest mag meenemen.

Na het aperitiefglaasje champagne kozen we voor een salade met schaaldieren en zomertruffel waarbij een superbe Mourgues du Gres 2006 viognier in het glas kwam. De druif geeft maar al te vaak te expressieve en overweldigende aroma’s die je de zin in een tweede glas vaak ontnemen, maar hier hadden we een schitterend voorbeeld van een goed glas wijn op tafel. Een opstuivend boeket van veldbloemen, amandel en perzik kriebelde zacht aan onze neus, de smaak vulde dit verder aan met heel frisse zuren, een niet overdreven vettigheid en een fenomenale lengte. Deze wijn, gemaakt door de ex-oenoloog van Lafite Rothschild, komt zeker in mijn kelder terecht.

Bij de perfect gegaarde duif met morilles (mijn favoriete paddenstoel) wou ik eens een echt grote wijn proeven : de Cuvée reserve 2001 van het Domaine Clos du Caillou uit Châteauneuf-du-Pape kreeg van de heer Parker de volle 100 punten en stond hier voor een schamele 80 euro op de kaart – veel geld, maar ik ken in België veel restaurants waar ze dit voor een 1er cru uit Bourgogne (of zelfs minder) durven vragen...

De meer dan competente sommelier Dalia Fouillet, echtgenote van de chef en niet voor niets al enkele keren hoog geëindigd op het ’championnat du meilleur sommelier de France’, raadde me af om de wijn te decanteren, gezien ik gevraagd had om de rest van de fles mee naar huis te nemen. Bij het proeven van de wijn kon ik even geen woord meer uitbrengen (wie mij kent weet dat dit eigenlijk niet zo vaak voorkomt): dit was voor mij de meest verbijsterende, complete, evenwichtige, gevulde en hemelse wijn die ik al ooit proefde. Kwam het door wat ik vooraf reeds gedronken had, door de ontspannen sfeer en het feit dat ik met enkele geliefden aan tafel zat, of door de wijn zelf? Ik weet het niet, feit is dat ik de tranen in de ogen kreeg van gelukzaligheid. Voor het eerst in mijn leven werd ik oprecht ontroerd door een wijn. Nooit had ik kunnen vermoeden dat dit mij ooit zou kunnen overkomen.
Vreemd genoeg bleek de wijn bij mijn thuiskomst heel snel geëvolueerd te zijn. Nog steeds een prachtig glas wijn, maar niet meer die absolute perfectie van in het restaurant, een bewijs te meer dat sfeer en omgeving ook onze perceptie van smaak bepalen.

Voor mij is het alvast zeker : volgend jaar ga ik opnieuw naar dit restaurant en bestel ik dezelfde wijn – de sommelier verzekerde me dat er nog wel wat flessen overbleven. Die van mij is alvast gereserveerd.