Ikwilwijn.be
Genieten van wijn
©  disasterofwine

Recente entries
Wijnhandelaar of supermarkt?
Vlaamse wijnblogdagen: To bio or not to bio?
Beleggen in wijn.
Top 3 van 2010
Enkele favoriete rode wijnen uit 2010

Categorieën
Alle categorieën
Actueel (14)
BBQ (2)
Feest (14)
Proeverijen (11)
Restaurants (3)
Vlaamse wijnblogdagen (19)

Links
Winetasting
wijntips
Bordeaux en Bandol forever!
Vinama
wijnkennis.be
culinair atelier
wijnblog.be
ChateauSansPretention
orbisfratresorganoleptici

Archief per dag
02/10/11
03/04/11
20/02/11
31/12/10
30/12/10
28/12/10
20/12/10
13/12/10
04/08/10
04/06/10
03/04/10
28/03/10
05/02/10
31/12/09
30/12/09
29/12/09
28/12/09
27/12/09
23/12/09
21/12/09
05/12/09
31/10/09
15/10/09
04/09/09
15/08/09
24/06/09
05/06/09
18/05/09
04/04/09
07/02/09
05/12/08
25/11/08
20/11/08
23/10/08
04/10/08
17/08/08
02/08/08
27/07/08
04/07/08
07/06/08
05/04/08
18/03/08
02/03/08
02/02/08
02/01/08
08/12/07
22/11/07
19/11/07
04/11/07
27/10/07
09/10/07
07/10/07
18/09/07
02/09/07
14/08/07
07/08/07
31/07/07
25/07/07
19/07/07
17/07/07
11/07/07
09/07/07
05/07/07



Wijnhandelaar of supermarkt?

02/10/2011 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 02/10/2011 
Reacties: 0  - Reageer

 

Wijnhandelaar of supermarkt?Wijnhandelaar of supermarkt? Hallooooo… moet ik hier écht nog op antwoorden? Nochtans las ik onlangs dat 80% van alle verkochte wijnen in België uit de supermarkt komt. Nu kan ik dat nog begrijpen als het over de Grand Cru Classés gaat, aangezien je deze bijna nergens anders goedkoper vindt. Deze wijnen, waar volgens mij amper winst op wordt gemaakt door de supermarkt, dienen dan ook als lokmiddel naar de wijnafdeling. En daar zie je ze dan staan: mensen die op het etiket aan de achterkant van de fles lezen dat deze of gene wijn toch zo goed past bij kaas of vis. Maar welke kaas? Welke vis? En welke bereiding? Met room of zonder?

Wanneer ik de de met veel bombarie aangekondigde website van een bepaalde supermarkt bekijk, denk ik bij mezelf: “Wie, in godsnaam wie, koopt én drinkt deze wijnen?” Is de drempelvrees om bij een wijnhandelaar binnen te stappen nog zo aanwezig? Blijkbaar wel, zo ken ik een vriend die wel een lekker glas wijn lust maar zichzelf als een beginneling beschouwt. Hij is dan ook bang dat ze hem vragen gaan beginnen te stellen terwijl hij “er niks van kent.” Ik nam hem mee naar een degustatie en daar ontdekte hij dat hij rustig zijn ding kon doen en helemaal niet uitgelachen werd. Wijn proeven én kopen kan toch zo simpel zijn. Bart Rogiers van wijnwinkel Châteaux vatte dit ooit als volgt samen: ga eerst na of je de wijn lekker vindt of niet. Bevalt de wijn je, kijk dan naar de prijs. Indien de prijs buiten je budget valt, ga je op zoek naar een andere wijn. Simpel toch?

Wie zijn nu die wijnhandelaars? Mensen met liefde voor hun vak! Je merkt dit onmiddellijk wanneer ze over hun ‘troetelflessen’ beginnen te spreken. Je leert er vaak het verhaal achter de wijn kennen. Het is toch fijn dat je als wijnhandelaar de wijnen van Eben Sadie in Zuid-Afrika ontdekt voor ze écht bekend raakten door de hoge scores van Robert Parker. Wat te zeggen over de man die zo overdonderd was door de Pannobile van Gernot Heinrich uit het Oostenrijkse Burgenland, dat hij besloot het beste van dat land aan zijn gamma toe te voegen? Of die goedlachse jonge kerel die zijn hart verloren heeft aan Duitsland en zijn rieslings? De natuurlijke wijnhandelaar die mij onlangs de ongelooflijke BIB “Les Clampins d’abord” leerde kennen…

Zo kan ik nog een tijdje doorgaan, maar neem nu zelf eens de proef op de som: ga de volgende keer dat je wijn nodig hebt eens langs bij een (kleine) wijnhandelaar. Laat je adviseren, proef én geniet! Je zal het je niet beklagen!

Deze tekst kadert in de Vlaamse Wijnblogdagen. De deelnemers vindt u op de homepagina van ikwilwijn.be






Vlaamse wijnblogdagen: To bio or not to bio?

03/04/2011 - Vlaamse wijnblogdagen 
Reacties: 3  - Reageer

 

Vlaamse wijnblogdagen: To bio or not to bio?Over dit onderwerp kan je zeker uren discussiëren zonder dat iedereen het eens wordt. Feit is dat er zowel topwijnen als absolute miskleunen gemaakt worden. Ikzelf ga resoluut voor wijnen waarbij de wijnmaker niet of zo min mogelijk ingrijpt in de kelder. Zelf niet overtuigd? Wel, hieronder bespreek ik kort de flessen die mij in verroering brengen. Leer ze ook eens kennen en… hou me op de hoogte!!!

Veel van mijn favoriete witte wijnen komen uit Italië. Alleen in Friuli al vind je drie toppers: Radikon, Gravner en Princic. Proef zeker eens de “oranje” Bianco Trebez van Dario Princic! Pinot Grigio, Chardonnay en Sauvignon Blanc worden hier apart gevinifieerd. De “oranje” kleur heeft dan weer te maken met de kleurstoffen uit de schil van de Pinot Grigio.

In Veneto maakt Angiolino Maule uit 100% Garganega een frisse wijn met een mooie aciditeit: Sassaia is de naam. Toscane brengt ons Massa Vecchia: Vermentino en Malvasia zorgen ervoor dat deze fles te klein is voor 2 personen.

Tenslotte stappen we over naar Sicilië. De Belg Frank Cornelissen maakt uit 4 – voor mij – onbekende druivenrassen Carricante, Grecanico, Dorato en Coda di Volpe een fantastische witte wijn. Belangrijk is om al deze wijnen niet te koud te drinken!

De Morgon 2009 van Marcel Lapierre bijt de spits af bij de rode wijnen. Onnodig de man nog voor te stellen. Echt een fles die je in je eentje zou kunnen leegdrinken. Pakken fruit en een ongelooflijke lengte. Mijn voorraad verkleint zienderogen.

“Maar” Gamay zeg je? Herzie onmiddellijk je mening! Wat een druif!!! Ook de volgende wijn is 100% Gamay. Aangezien ik een liefhebber van geuze ben, raadde Gerd van Vinikus mij de Beaujolais-Villages La Tentation van Jean-Claude Lapalu aan. De wijnmaker grijpt NIET in in de kelder. Dus geen chaptalisatie, geen toegevoegde gisten en geen sulfiet! Wel aparte aroma’s, maar met een heerlijke aciditeit.

Onlangs kreeg ik eindelijk de kans een Arbois Puppilin van Pierre Overnoy te proeven. Man man man… wat was dat! Deze wijn maakt de reputatie zeker waar!

Toen ik 2 weken geleden de wijnen van Sting ging proeven bij Châteaux in Ternat, zei eigenaar Bart Rogiers me bij het binnenkomen: “Ik heb iets nieuw ontdekt en ik ben er zeker van dat het bij jou in de smaak zal vallen.” Het bleek om drie wijnen van Anne Gros te gaan. Deze bekende wijnmaakster uit Vosne Romanée maakt nu ook wijn in Minervois. De eerste wijn, Les Fontanilles, is samengesteld uit Syrah, Carignan, Cinsault en als hoofdmoot Grenache. La Ciaude is dan weer meer Syrah-gedomineerd, maar de topwijn van het domein is Les Carretals, een perceel van 99-jarige wijnstokken. De 2008 is nog wat jong en hout gedomineerd, maar de eerste twee wijnen hebben pakken fruit en zijn nu perfect drinkbaar!

Deze tekst kadert in de Vlaamse Wijnblogdagen. De deelnemers vindt u op de homepagina van ikwilwijn.be


Beleggen in wijn.

20/02/2011 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 26/03/2011 
Reacties: 0  - Reageer

 

Beleggen in wijn.Beleggen in wijn… Ik??? Ben je zeker dat je hiervoor bij mij moet zijn? Ga zitten en ik ontkurk iets lekkers, maar zwijg mij vooral over alles wat haaks staat t.o.v. de liefhebberij voor wijn!

Vandaag viel de nieuwe “La Revue du Vin de France” in mijn bus. Op blz. 116 kon ik zien dat Château Pichon Longueville Comtesse de Lalande (volgt u nog?) 1982 geveild werd voor 341 € de fles, Pétrus 1988 magnum voor 2460 €, Les Forts de Latour 2002(!) voor 146 € en Romanée Conti 1999 voor maar liefst 8092 € de fles!!! Laat ons de Pétrus en de Romanée Conti even buiten beschouwing laten, maar 146 € voor Les Forts de Latour 2002! Wie betaalt deze som? Ok, het is de 2de wijn van een Premier Grand Cru Classé uit Bordeaux, een ideale wijn voor een etikettendrinker, maar begin jaren ’90 kon je zijn grote broer kopen voor ongeveer 42 euro. Opper dan maar dat we ondertussen 20 jaar verder zijn, maar het verschil lijkt me duidelijk!

Als trotse vader van mijn dochter Margaux schafte ik me ooit 2 flesjes Pavillon Rouge 2000 aan, de 2de wijn van Château Margaux. Ik denk dat ik per fles een kleine 35 euro betaalde, maar volgens www.wine-searcher.com vind je hem op dit moment in Europa nergens goedkoper dan 158 €. Verkopen dus? Nee, want in 2008 dronken we de eerste fles en die was zo lekker, maar nog te jong zodat we de tweede fles binnen een aantal jaar gaan proeven.

Dat er, al dan niet door de groeiende Aziatische belangstelling, mooie financiële zaakjes te doen zijn lijkt me duidelijk, maar dan enkel met de échte toppers en wie kan die nog betalen? Ikzelf heb het wel even gehad met Bordeauxwijnen, maar wanneer ik ze probeer te verkopen aan een deftige prijs, geraak ik ze aan de straatstenen niet kwijt. Dan spreek ik o.a. over de Châteaux Giscours, Lagrange, Talbot, Lafon Rochet, enz…

Een laatste aspect vind ik het belangrijkst: de laatste jaren koop ik nog enkel wijn bij mensen met liefde voor hun vak, nl. enkele kleinere wijnhandelaren. Je krijgt er volop gelegenheid om de wijnen te proeven en steeds weer luister ik nieuwsgierig naar het verhaal achter die bepaalde wijn. Zeg nu zelf, zo’n flessen drink je toch liever in het gezelschap van vrienden!

Deze tekst kadert in de Vlaamse Wijnblogdagen. De deelnemers vindt u op de homepagina van ikwilwijn.be

Top 3 van 2010

31/12/2010 - Actueel 
Reacties: 0  - Reageer

 

Top 3 van 2010Jullie kennen het waarschijnlijk wel: zalig feestje (in dit geval verjaardagsfeest van de dochter) en je merkt op dat je gasten (en vooral jijzelf!) nog zin hebben in een goed glas als afsluiter. Als die gasten dan nog je eigen ouders zijn, doe je met plezier nog een inspanning. Een donkere wijn kwam blind in het glas. Iedereen werd stil. “Ik weet niet wat het is, maar dit is klasse!”, zei mijn vader. Toen ik de Sassicaia 2003 ontblootte, konden ze het niet geloven. Ik had één fles van deze wijn kunnen bijkopen aan € 90. Duur? Ja, maar niet in vergelijking met veel duurdere Bordeaux die soms compleet ondrinkbaar zijn (kijk maar naar de Haut Brion 1998). Wijn nr. 3 is dus de Sassicaia 2003

Eén van mijn favoriete wijnen uit de Rhône, domaine Viret, vooral bekend om zijn kosmocultuur, maakt in bepaalde jaren de trilogie. Drie verschillende druivensoorten, Mourvèdre, Syrah en Grenache worden apart gevinifieerd en gebotteld. Ik proefde dit jaar de 2004’s en bij alle drie viel naast de kracht en de structuur ook de elegantie op. Persoonlijk vond ik het nog te vroeg voor de Mourvèdre. Enkele jaartjes kelderrust kunnen beslist geen kwaad. De Syrah onderscheidde zich vooral door de finesse, maar het was toch vooral de Grenache die mij een WOW-gevoel bezorgde! Wijn nr. 2: Trilogie Grenache 2004, domaine Viret.

Sicily rules! Inderdaad, de “winnaar” van dit jaar komt uit Sicilië. Ik ontmoette wijnmaker Paolo Caciorgna, een minzame, maar verlegen man, tijdens de herfst in Ternat. Zijn topwijn, N’Anticchia (Siciliaans voor ‘een klein beetje’) wordt gemaakt op de flanken van de Etna van 100 jaar oude pre-phylloxeradruiven, meer bepaald de Nerello Mascalese. Ik decanteerde de 2006 een uurtje en hij was for-mi-da-bel. Spijtig genoeg is 2006 reeds uitverkocht, maar 2007 toont zich veelbelovender, alhoewel nog veel te jong nu.

Wijn van 2010 voor disaster: N’Anticchia 2006 van Paolo Caciorgna. Prettig eindejaar en a la proxima volta!

Enkele favoriete rode wijnen uit 2010

30/12/2010 - Actueel
Bewerkt: 30/12/2010 
Reacties: 0  - Reageer

 

Enkele favoriete rode wijnen uit 2010Gisteren kreeg ik via mail te horen dat de persoon in kwestie een rangschikking miste bij de beschreven bubbels en witte wijnen. Ze heeft natuurlijk ergens een punt, maar ik heb dit jaar bewust geen “klassement” gemaakt, net zoals ik nooit punten op 100 geef omdat dit volgens mij haaks staat op het beleven van plezier bij het drinken van wijnen. Want geef toe, wat is het verschil tussen 91/100 en 94/100? Waarom is een bepaalde wijn nu net een tikkeltje beter dan de andere? Moeilijk te zeggen volgens mij. Verder wil ik zeker nog eens herhalen dat ik mezelf beschouw als een wijnLIEFHEBBER en zeker niet als wijnkenner.

Ook vandaag geen rangschikking bij een aantal rode wijnen, maar beloofd, morgen eindig ik met een top 3. Net zoals vorig jaar staat de Morgon van de onlangs overleden Marcel Lapierre in mijn lijstje. 2009 was voor Beaujolais een jaar zoals ze er nog nooit een gehad hadden. De kleur is iets donkerder dan de voorbije jaren, maar deze wijn heeft alles: mooi rood fruit, fijne tannines en een goede zuurtegraad. Deze fles is leeg voor je het weet, maar ik kocht een behoorlijk aantal van de versie die lichtjes gesulfiteerd werd zodat ik er binnenkort hopelijk nog wat over heb.

Eén van de ontdekkingen was de wijn die door een Vlaming in de Noordelijke vallei van de Etna gemaakt wordt. Het gaat hier over de Rosso del Contadino 2007 van Frank Cornelissen. Een blend van verschillende lokale druivensoorten (Carricante, Inzolia, Catarratto, Nerello Mascalese, Alicante, Nerello Cappuccio,...) en verschillende terroirs wordt ongefilterd en zonder toevoeging van zwavel gebotteld. De flessen vlogen erdoor hier thuis! Karaktervol en toch verfijnd, maar… zeker geen allemansvriend.

Laat ons even in Sicilië blijven. BDC kwam tijdens een gezellig diner met een fles DRC La Tâche (?) op de proppen en je zag onmiddellijk een aantal mensen slikken. De wijn die in het glas kwam was ontegensprekelijk groots te noemen, maar door het mysterieuze lachje van de gastheer wisten we dat er iets niet klopte. Hij had nl. de Pithos van Azienda Cos 24u vooraf gedecanteerd en overgegoten in een DRC-fles. Niettemin was het dé wijn van de avond, zeker naast een ontgoochelende Haut Brion 1998 die op het einde nog halfvol was! Pithos wordt gemaakt van Nero d’Avola en Frappato, wordt opgevoed in amfora’s en komt ongezwaveld in de fles.

De voorbijgaande jaren berichtte ik al over de favoriete Toscaanse wijn van Guy Verhofstadt, Il Carbonaione. Ik dronk dit jaar de 2004, een kindermoord werd mij verteld, maar wat een klasse! 100% Sangiovese en zwart fruit à volonté, krachtig maar toch elegant. Waarom heb ik nu maar 1 flesje meer in mijn kelder?

Mijn lijstje zou niet compleet zijn zonder een châteauneuf-du-Pâpe. Overal hoor je zeggen dat 2008 een ‘minder’ jaar is na alle succesvolle oogstjaren in de Rhône, maar toen ik Clos des Papes 2008 bij een heerlijke entrecôte dronk, was ik even van de wereld. Zo jong al drinkbaar, heel elegant en toch het nodige fruit. Gaat dit nog beter worden?

Zoals gezegd morgen de top 3 en een verrassende nummer 1! Wordt vervolgd…

Favoriete wijnen uit 2010 (Bubbels en witte wijnen)

28/12/2010 - Actueel
Bewerkt: 29/12/2010 
Reacties: 2  - Reageer

 

Favoriete wijnen uit 2010 (Bubbels en witte wijnen)Net als vorig jaar wil ik jullie de wijnen waar ik het afgelopen jaar het meeste plezier aan beleefde, niet onthouden. Vandaag begin ik met mijn favoriete bubbels en witte wijnen.

Via Wijnmens leerde ik de schitterende Cava Gala Brut Nature Reserva kennen. Als ik het goed voorheb, wordt deze uitsluitend voor Stefaan Van den Bossche van Divino geproduceerd. Geheel in zijn filosofie zijn alle druiven biodynamisch geteeld en vergist met autochtone gisten. De cava werd ongefilterd gebotteld met een minimum aan sulfiet. Het eerste glas is nog min of meer ‘helder’, maar daarna wordt de inhoud van de glazen steeds troebeler. Mmmmmmh!

Eveneens van bij Divino komt de Italiaanse Sassaia 2007. Deze 100% Garganega uit Veneto werd weerom zonder toegevoegd sulfiet gebotteld en is zeker geen allemansvriend. Gueuzeliefhebbers zullen zeker fan zijn van deze wijn.

Bij Gerd en Jeroen van Vinikus & Lazarus ontdekte ik 3 wijnen van nieuw ingevoerde domeinen. De Rheingau is waarschijnlijk het meest vermaarde gebied voor riesling, maar de laatste jaren daalde het prestige door te veel magere wijnen. Via Philipp Wittmann werd Eva Fricke ontdekt. Deze topwijnmaakster bezit wijngaarden op steile leisteenhellingen die heel wat mineraliteit aan haar wijnen geven. Laat ik er aan toevoegen dat ze 4000 flessen op 2ha maakt (erg laag rendement!) en dat haar wijnen heel verfijnd zijn en jullie weten genoeg. Een geheimtip!

Uit de Pfalz komen volgende 2 wijnen. De Riesling trocken “vom Kalksteinfels” 2009 van Philipp Kuhn is weer zo een van die wijnen waarvan er steeds een glas te weinig in de fles zit. De leisteenbodem zorgt ook hier voor heel wat mineraliteit.

Reeds eenmaal eerder werd ik totaal van mijn sokken geblazen door de Riesling Idig trocken, Grosses Gewächs van de voorzitter van VDP Duitsland, Steffen Christmann. Ik denk dat het toen jaargang 2002 was. Nu proefde ik de krachtige, minerale 2009. Zeker en vast een topglas in de toekomst!

Zijn jullie de Chardonnays en Sauvignons Blancs een beetje beu? Grüner Veltliner kan het alternatief zijn. Op de indrukwekkende Oostenrijkdegustatie van Peter Leirens droeg de Spiegel 2006 van Fred Loimer onmiddellijk mijn goedkeuring weg. Peter zoekt vooral wijnen met veel fraicheur en dat merk je in deze wijn. Deze GV is een “single vineyard”, een wijn van één perceel dus, en de druivenstokken zijn ongeveer 45j oud.

De laatste 2 wijnen werden door Bart Rogiers van Wijninvoer Châteaux in Zuid-Afrika ontdekt. De witte Sequillo van Eben Sadie beschreef ik reeds in een van mijn eerdere posts. Het is een blend van 60% Chenin Blanc, 20% Grenache Blanc, 10% Viognier en 10% Roussanne en werd 12 maand op Franse eik gelagerd. Voor mij een perfecte match bij Oosterscheldekreeft. Deze wijn werd zoals de volgende geselecteerd om op de wijnkaart van Oud Sluis te staan.

2 Belgen, Joris van Almenkerk en Natalie Opstaele, die in 2009 hun eerste Almenkerk Sauvignon Blanc bottelen (4000 flessen!) en er onmiddellijk mee scoren. Een succesverhaal! Ze kochten in 2004 in Elgin een oude fruitfarm en bouwden die om tot een modern wijnbedrijf. Door de invloed van de Atlantische Oceaan is Elgin een koelere regio waar de druiven langer rijpen. Aangezien de gisting spontaan startte, werden geen toegevoegde gisten gebruikt en dat merk je! Proef en je bent verkocht…

Disaster of Wine meets Master of Wine

20/12/2010 - Proeverijen 
Reacties: 0  - Reageer

 

Disaster of Wine meets Master of WineTijdens het degustatieweekend van Jacques Thienpont vorig weekend in Zwijnaarde was ik één van de gelukkigen die kon deelnemen aan de masterclass Bordeaux 2007-2008 van Master of Wine Fiona Morrison. Een buitenkans vond ik, die ik niet mocht afslaan.

Morrison begon met te zeggen dat Bordeaux geen slechte wijnjaren kent. “Jaja, hier gaan we weer…”, dacht ik meteen. Ze nuanceerde echter deze uitspraak door te zeggen dat zij spreken over een gemakkelijk te drinken jaar, een lichter jaar, … enz. De wijnbouwers hebben door de jaren heen zoveel kennis opgebouwd en samen met de nieuwste technieken zorgen ze ervoor dat je niet meer over een slecht wijnjaar kan spreken.

Over het wijnjaar 2009 kon ze kort zijn: de wijnmakers konden tot op het laatste moment rustig in hun stoel blijven zitten. De natuur deed het werk in de plaats. 2009 bracht schitterende wijnen voort, zonder dat de wijnbouwers dienden in te grijpen.

2007 was een moeilijker jaar. Eind augustus zaten de wijnbouwers met de handen in het haar. Een natte en grijze zomer was de oorzaak. Werk genoeg in de wijngaard wegens het gevaar voor meeldauw en rot. 30 jaar geleden zou dit een ramp geweest zijn, maar vendanges vertes en efeuillage werden nu veelvuldig toegepast. En toen kwamen september en oktober die zeer warm en zonnig waren. Voor het rijpingsproces en de fotosynthese zijn vooral het aantal uren zon van belang.

3 wijnen van 2007 kwamen in het glas. Eerst een gemakkelijk drinkbare Château Puy Blanquet (€11,75), Saint Emilion Grand Cru, die ik de volgende 2 à 3 jaar zou drinken. Daarna een smakelijke Durfort Vivens (€21,10), 2ième Grand Cru Classé Margaux die nog heel wat potentieel heeft. Tenslotte de bekende Vieux Château Certan (€90,75), eigendom van Alexandre Thienpont in Pomerol. De wijn is elegant, komt zeer zacht over en het fruit primeert. Geen echte bewaarwijnen, maar wijnen die door hun toegankelijkheid vroeger te drinken zijn.

Over naar 2008. Duidelijk een beter oogstjaar dan 2007, maar ook hier moest de indian summer de meubelen redden aangezien augustus nat en relatief koud geweest was.

De eerste wijn leerde Morrison kennen tijdens een lunch in de wijngaarden met Alain Vautier van Château Ausone. Château de Fonbel (€15,50), Saint Emilion Grand Cru, werd gekenmerkt door zwart fruit en verraste door zijn vlotte drinkbaarheid . Met Château Du Tertre (€21,10), 5ième Grand Cru Classé Margaux, ging het niveau een stuk de hoogte in! Duidelijk meer structuur in de wijn, zachte tannines en pakken zwart fruit. Een echte bewaarwijn.

Toen volgde een mokerslag! Château Nenin (€32,90) uit Pomerol. 81% Merlot en 19% Cabernet Franc zorgen hier voor een fantastische wijn. Weer pakken zwart fruit, ronde en rijpe tannines, duidelijk een wijn om u tegen te zeggen! Achteraf hoorde ik meerdere mensen zeggen dat dit dé wijn van de proeverij was en er stonden heel wat gerenommeerde Bordeaux te proeven!

Conclusie van dit alles? De uiteenzetting van Fiona Morrison was zeer onderhoudend en het was fijn om te zien hoe zij zelf kon genieten van een goede wijn. Spijtig genoeg waren er ook mensen die het nodig vonden om onderling wat bij te praten tijdens deze masterclass en dit was soms storend. Verder vrees ik dat, gezien de kwaliteit van het oogstjaar, heel wat handelaren met onverkochte partijen 2007 gaan blijven zitten. 2008 biedt duidelijk meer waar voor zijn geld.
Zelf koop ik al jaren geen fles Bordeaux meer en dit om meerdere redenen. De belangrijkste reden is de verandering van mijn smaak. Ik vind dat bv. Italiaanse-, Oostenrijkse- en Rhônewijnen meer te bieden hebben dan de Bordeauxwijnen van vandaag. Ik merkte reeds meermaals op dat sommige wijnmakers in Bordeaux zichzelf eens dringend in vraag moeten stellen en dit op alle niveaus. Ronduit schandalig vind ik dan weer de prijszetting van een aantal châteaux. Ik vermoed dat de gemiddelde wijnliefhebber zich deze wijnen nooit meer kan veroorloven en dat kan de bedoeling toch niet zijn? Of wel, Bordeaux kennende?!?

L'Air du Temps en Elzaswijnen

13/12/2010 - Restaurants
Bewerkt: 13/12/2010 
Reacties: 2  - Reageer

 

L'Air du Temps en ElzaswijnenTwee weken geleden mocht ik samen met Vinama en Wijnmens deelnemen aan een evenement in het bekende tweesterrenrestaurant L’Air du Temps en dit op uitnodiging van Sopexa. Thierry Fritsch, oenoloog bij het Conseil Interprofessionel des Vins d’Alsace (CIVA), hield er een charmeoffensief ten voordele van de Elzaswijnen. We gingen na of deze wijnen bij de ongelooflijke gerechten van chef Sang Hoon Degeimbre zouden passen.

We kregen onmiddellijk enkele mooie bordjes met wachthapjes geserveerd. Eerst een scheermesje met jus van gember en koriander, algenmayonaise en gepofte rijst. Subliem! Daarna tempura van ormeau (zeeoor?), daïkon, gel van matchathee en sojamayonaise. Dan een kleine tomatencake, gegrilde sardine, anchovis, parmezaankoekje en pickles van paprika. Tot slot een bouillon van ossenstaart. Dit alles werd begeleid door 2 Crémants. De Cuvée Prestige Brut, Bestheim (ong. €11) was erg smaakloos en verdween snel in de spuwbak. De Cuvée Prestige, domaine Muré (ong. €13,50) zou op een zomers terras misschien een prima dorstlesser geweest zijn, maar tegen deze hapjes kon hij niet op. In deze prijsklasse valt ongetwijfeld heel wat mooiers te vinden.

Het menu “Saveurs et Modernité” startte met heerlijke schijfjes Sint-Jacobsvrucht overgoten met een lauwe dashi (Japanse bouillon) van deze wonderlijke zeevruchten. De Muscat, Joggerst & fils 2008 (€10) paste hier niet echt bij! De Pinot Blanc, Albert Mann 2007 (€14,90) bleek dan weer te houtgedomineerd.

Bij de gestreepte zeebarbeel (rouget barbet) kregen we een crème van peterselie. De Riesling Léon Beyer 2009 (€13) blonk om het op zijn zachtst te zeggen niet uit in complexiteit en de Sylvaner André Ostertag 2009 (€9) was een aanfluiting voor dit gerecht!

Vervolgens kwam staart van kleine zeeduivel (Lotte) op ons bord, vergezeld van een rinse crème en jus van zeeëgel. Ik ben geen fan van Pinot Gris en de 2005 van Léon Beyer (€30) en de 2005 Grand Cru Spiegel van Schlumberger (€16,90) brachten hier geen verandering in.

De op lage temperatuur gegaarde fazant was voor onze tafel het minste gerecht van de avond. We misten hier de bezieling van de andere borden. De begeleidende Riesling Hugel 2007 (€15) was correct maar de Muscat Weinbach Faller 2007 (ong. €12) paste weerom niet bij het gerecht.

Het beste gerecht van de avond was succulente duif uit Waret met biet en kalamansi (vrucht met licht muskaatachtige smaak, iets minder zuur dan limoen). De Gewurztraminer Pfaffenheim 2004 (€12) was een erg geslaagde combinatie. De Pinot Noir Bott Geyl 2009 (€10) viel dan weer veel veel te flauw uit.

Het eerste nagerecht bracht ons 4 variaties op basis van appel en werd begeleid door een Pinot Gris grand cru Kitterlé 2005 van Schlumberger (€49). Geen slechte wijn, maar in combinatie met het dessert kwam hij magertjes over. Het tweede dessert was een overheerlijk chocoladegerecht dat echter niet om een Gewurztraminer vendanges tardives 1999 van Hugel (€34) vroeg.

Het is niet door luiheid dat ik zolang gewacht heb om dit bericht te posten, maar ik wou gewoon alles even laten bezinken. Zeker omdat ik besefte dat dit artikel wel eens vrij hard zou kunnen overkomen. Ik was die avond echter niet de enige die teleurgesteld was in de wijnen en daarom vind ik het een gemiste kans voor de Elzaswijnen. De gerechten van Degeimbre waren van topklasse en – idealistisch als ik ben – verwachtte ik er ook topwijnen bij. Zind Humbrecht, Trimbach, Josmeyer, … zouden veel beter hun mannetje gestaan hebben. Jammer…



Een glaasje Grange des Pères bij de spaghetti…

04/08/2010 - Feest
Bewerkt: 04/08/2010 
Reacties: 1  - Reageer

 

Een glaasje Grange des Pères bij de spaghetti…“Net een glaasje Grange des Pères bij de spaghetti gedronken” verscheen er op mijn gsm toen ik mij zondag op Suikerrock bevond. Tja, de avond voordien waren er vrienden langs geweest voor een gezellig etentje en mijn echtgenote had zich de dag nadien achteloos een glaasje van deze cultwijn uit Zuid-Frankrijk ingeschonken.

We begonnen zaterdag met 2 Champagnes. Eerst La Closerie van Prévost (100% pinot meunier) die deze keer voor geen wow-gevoel zorgde, maar de Fallet-Gourron extra brut maakte daarna alles méér dan goed.

Bij het voorgerecht, een zeevruchtenragout met venkel en saffraanbouillon, werden 2 witte wijnen blind geschonken. Ik had de eerste wijn ’s morgens al gedecanteerd, maar hij bleef vrij gesloten en mijn gast vroeg zich zelfs af of de wijn geen fout vertoonde. Zelfs aan het eind van de avond was de wijn nog steeds gesloten. De volgende middag echter was hij eerlijk. Het was Les Vieux Clos 2005 van Nicolas Joly, één van de belangrijkste personen in de wereld van de biodynamie.

De andere wijn was er knal op! Toetsen van perzik en een erg rijke en aromatische wijn, die niet vermoeiend was ondanks lagering in 80% nieuw hout. Deze 100% viognier was de Condrieu Lys de Volan 2007 van Alain Paret. We genoten er trouwens nog erg van bij de kaas. De volgende morgen trof ik helaas een lege fles aan.

Wat vraagt een zomeravond meer dan een gegrilde entrecôte, provencaalse aardappelen en gegrilde groenten? Goed gezelschap en een goed glas wijn natuurlijk! Misschien worden we wat verwend of zijn we gewoon moeilijke mensen, maar 100% voldoening schonken de 2 rode wijnen ons niet. De eerste wijn was vrij gesloten en kwam pas later enigszins open. De Domaine de Trevallon 1998 van Eloi Dürrbach wordt gemaakt van cabernet sauvignon en syrah, maar dat konden we er niet uithalen. Volgens de wijnmaker werd de cabernet sauvignondruif in de Provence reeds gebruikt in de tweede helft van de 19de eeuw, voor de Phyloxeraplaag dus, en werd ze door zijn vader opnieuw aangeplant. De syrahdruif zorgt voor de sappigheid, maar heeft hier eerder de minerale kenmerken van de noordelijke Rhône. Dit komt omdat het domein in een iets koelere streek ligt, waar de druiven langzamer rijpen. De volgende dag was de wijn veel beter en zelfs de derde dag was het een mooi glas.

De Grange des Pères dus. Ik ben gek van de witte versie, maar hier ging het natuurlijk over de rode 2005. Eénmaal eerder dronk ik deze wijn, maar hij leek mij veel eleganter toen. Een zwoele neus, maar een te lompe wijn voor mij. ‘Iets teveel hun best gedaan”, pleeg ik in zo’n geval te zeggen. De hoeveelheid die in de fles overbleef was hier veelbetekenend!

Bij de kaas dronken we naast de Condrieu ook een Pedro Ximinez 1927 van het wijnhuis Alvear. Schitterend bij de blauwe kaas! We vulden ons glaasje toch een tweede keer. Een zeer geslaagde avond dus!

En toen kreeg ik de volgende dag een sms’je…

Zuid-Afrika

04/06/2010 - Vlaamse wijnblogdagen 
Reacties: 1  - Reageer

 

Zuid-Afrika Bart Rogiers van Wijnwinkel Châteaux is de man die me in contact bracht met kwaliteitswijnen uit Zuid-Afrika. Ik leerde er gaandeweg de wijnen van Groot Geluk, Helderberg, Joostenberg, Steenberg, de Wetshof, Jordan en de uitmuntende Chardonnay van Rustenberg kennen.

Maar de man wiens wijnen je compleet van de sokken blazen is Eben Sadie. 2 jaar geleden berichtte ik jullie reeds over deze wijnmaker. De man produceert wijn in Swartland, zo’n 50 km noordelijker dan Kaapstad en gelegen aan de Westkust. De naam is afkomstig van de zwarte, vruchtbare grond die je her en der aantreft. Er heerst een warm, mediterraan klimaat en Eben vindt dat enkel blends hier voor complexiteit en finesse zorgen. Zijn rode Sequilo (ong. 25 euro) bestaat uit 63% Syrah, 30 % Mourvèdre en 7 % Grenache en is een krachtige, doch elegante wijn. Rogiers vertelde me dat deze wijn geïnspireerd is op de wijnen die reeds door de Romeinen in de mediterrane gebieden werden gemaakt. Grote broer Columella (86 % Syrah - 14 % Mourvèdre en ong. 75 euro) werd verkozen als beste Rhôneblend buiten Frankrijk.

Sadie werkt biodynamisch en houdt van zo min mogelijk ingrepen in de kelder. Enkel de lokale gisten worden gebruikt. Om je te bewijzen hoe maniakaal hij wel is volgt volgende anekdote. De man gaat elk jaar naar Frankrijk om persoonlijk de bomen te selecteren waaruit zijn barriques gemaakt worden. En dit is nog niet alles. Hij kiest niet enkel de boom maar ook de kant van de boom. Er is nl. een verschil in smaak die de zonnekant afgeeft t.o. de regenkant. De regenkant heeft ook kleinere poriën wat zorgt voor minder interactie met de lucht. Alsof dit alles nog niet genoeg is, selecteert deze artiest nog eens zelf zijn kurken.

De witte Palladius, een blend van Chenin Blanc, Viognier, Chardonnay en Grenache Blanc, heeft een zeer beperkte productie maar in mei proefde ik een werkelijk fabuleuze witte Sequillo (ong. 25 euro). Deze wijn, gemaakt van dezelfde druivensoorten als de Palladius, was voor mij zelfs beter dan de witte versie van de geliefde Franse cultwijn Grange des Pères en dat wil wat zeggen! De “mariage” met Oosterscheldekreeft was fenomenaal!!!

Nog een kleine hint aan de invoerder: tijd om de man nog eens naar hier te halen…

The perfect wine-foodmatch.

03/04/2010 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 03/04/2010 
Reacties: 2  - Reageer

 

The perfect wine-foodmatch.Iedereen kent waarschijnlijk wel het gevoel van de persoon die bij een diner voor de wijn zorgt. Reeds dagen vooraf probeer je je voor te stellen welke wijnen je best gaat schenken. Het opperste geluk beleef je toch wanneer de wijn perfect met het eten harmonieert? Omgekeerd kan een verkeerd gekozen wijn een heel gerecht kelderen. Aangezien de periode van de lentegroentjes nadert, kwam ik zo bij de asperge, ook wel het witte goud genoemd, terecht. Volgende drie wijnen passen, volgens mij, perfect bij asperges op Vlaamse wijze.

De eerste wijn komt uit de Elzas en is de Pinot Blanc ‘Mise du Printemps’ van het bekende huis Josmeyer. Hier wordt biodynamisch gewerkt. Het is een jonge wijn die drie maanden eerder op fles gaat dan de ‘gewone’ Pinot Blanc. De mooie zuren en het wit fruit vallen op en de afdronk is ietwat romig. Heel elegante wijn. (Caves de France - €11,18)

De tweede wijn is de Sauvignon de Touraine van Domaine Gibault. Dit is echt een indrukwekkend glas wijn, de geur van passievruchten en witte bloesems stuift werkelijk uit het glas! Zonder twijfel heel wat beter dan een aantal minderwaardige én duurdere Sancerres. De jonge eigenaar heeft stokken met een gemiddelde ouderdom van 15 jaar en bezit vooral zandgronden. (Wijnwinkel Châteaux - €7,49)

De derde wijn komt van de eigenzinnige Markus Schneider uit de Pfalz. Deze man kreeg zijn opleiding bij Bürklin-Wolf. Van druiven uit zijn hoogstgelegen percelen maakt hij deze Riesling trocken, een zeer zuivere wijn. Echt een wijn om jong te drinken, volop citrus in de neus en in de afdronk. (Vinikus - €7,30)

En nu maar wachten op de eerste asperges!

Blinde degustatie met verrassende afloop!

28/03/2010 - Proeverijen
Bewerkt: 29/03/2010 
Reacties: 2  - Reageer

 

Blinde degustatie met verrassende afloop!Zaterdag nam ik deel aan een blinde degustatie van 9 Toscaanse topwijnen o.l.v. Bart Rogiers bij Wijnwinkel Châteaux te Ternat. Over de zin én onzin van blinde degustaties is al genoeg gezegd en geschreven. Feit is dat het de objectiviteit in ieder geval bevordert. Vooraf wisten we enkel dat de wijnen van topdomeinen als Tenuta San Guido (Sassicaia) en Biserno (Lodovico Antinori) uitgespeeld gingen worden tegen een minder bekend domein uit de streek. Enkel de jaargangen en assemblages kwamen overeen.

We kregen telkens 3 wijnen in onze glazen. In de eerste flight was er één wijn die boven de andere uitstak: de derde! Achteraf bleek dat de wijn uit San Gimignano kwam en gemaakt was van 100% Sangiovese, gerijpt op kleine foeders uit Slavoonse eik. De Bottaccio 2007 (€19,99) van Podere Paradiso is één van mijn lievelingswijnen en ik herkende hem meteen aan de mooie zachte tannines. Nog jong, maar al veelbelovend. De tweede wijn had een meer commerciële stijl en was opgevoed op inox. Le Difese (€19,49) van Tenuta San Guido bestaat uit 70% Cabernet Sauvignon en 30% Sangiovese. Ideaal om nu te drinken! Heel elegant, maar iets moeilijker om te proeven was de wijn (€19,99) met het mooie etiket en de moeilijke naam Insoglio del Cinghiale (schuilplaats van het everzwijn). Toen Lodovico Antinori afscheid genomen had van Ornellaia, zocht hij in de omgeving van Bolgheri een nieuw domein. Hij kwam terecht in Bibbona. In het glas Syrah, Cabernet Franc, Merlot en Petit Verdot. Dit alles rijpte 4 maand op Franse eik en alle componenten zijn stilletjesaan aan het versmelten. Een grote wijn in wording! Conclusie 1: het “kleinere” domein wint!!!

Toen ik aan de 3 volgende wijnen rook, wist ik het al. Het niveau steeg merkelijk. Weer vond ik de wijn van Podere Paradiso de beste! Op het beste perceel van het domein wordt de Paterno II 2006 (€25,99) gemaakt. 100% Sangiovese geven hier smaken af van o.a. tabak en chocolade. Nog erg jong, maar binnen enkele jaren zal dit een juweeltje zijn om bij een mooi stuk rood vlees te genieten. De 2 andere wijnen waren meer de Bordeaux stijl. Hier ging mijn voorkeur uit naar de Guidalberto (Cabernet, Merlot, Sangiovese) van Tenuta San Guido (€39,99). Rood fruit overheerst in geur en smaak en weer vallen de zachte tannines op. Il Pino di Biserno (€43,99) sloot dit rijtje af. Als je weet dat deze blend van Cabernet Franc, Cabernet Sauvignon, Merlot en Petit Verdot afkomstig is van zeer jonge wijnstokken, besef je pas welk potentieel hier schuilt! Conclusie 2: opnieuw wint het “kleinere domein”!

Over naar de 3 absolute toppers. Geloof me of niet, maar de Sassicaia 2006 haalde ik er onmiddellijk uit. De elegantie en de klasse vielen op. Ok, vergeleken met de Bordelese toppers valt de prijs zeker mee maar 140 euro is toch niet niks? Geef mij dan maar de Saxa Calida van… jawel, PODERE PARADISO aan minder dan een derde van de prijs (€42,99)! Zeer donkere en impressionante wijn. Onmogelijk om het eerste moment te beschrijven wat je proeft. Een blend van gelijke delen Merlot en Cabernet Sauvignon met 18 maanden rijping op nieuwe Franse eik. Dit noem ik pas een ‘geheimtip’! Onnodig te vermelden dat mijn budget overschreden werd, hopelijk herkennen jullie dit. Ook de 3de wijn van deze flight was heel mooi. De Camalaione van Podere Le Cinciole (€46,99) wordt gemaakt van 70% Cabernet Sauvignon, 15% Syrah en 15% Merlot en rijpte 15 maand op barriques van Franse eik. Nog maar eens zachte tannines en nu al o zo lekker. Conclusie 3: Sassicaia wint, maar wanneer we prijs/kwaliteit bekijken gaat opnieuw het kleinste domein met de eer lopen.

Besluit van dit alles? Anderhalf uur ging voorbij alsof het niets was en het was een fantastische ervaring. De eigen mening wordt eerst onderling en achteraf in de hele groep vergeleken. De resultaten waren meer dan verrassend en eens te meer werd bewezen dat de duurste wijnen niet altijd de beste zijn. Alvast een domein om te onthouden: Podere Paradiso!

Wijnbloggers en de letter V...: it means VELICH to me!

05/02/2010 - Vlaamse wijnblogdagen 
Reacties: 0  - Reageer

 

Wijnbloggers en de letter V...: it means VELICH to me!Een aantal jaren geleden versloeg een Oostenrijkse witte wijn in een blindproeverij diverse grote Franse Bourgognes als Coche Dury, Leflaive, Dauvissat, enz… Consternatie alom! Het bleek om de Chardonnay ‘Tiglat’ van het Weingut Velich te gaan, een wijn die bovendien enkele weken later op de proeftafel stond bij Oostenrijkspecialist Leirovins in Wetteren.

Het domein Velich is 9 ha groot en grenst aan Hongarije. We vinden het in Apetlon, de prachtige streek van de Neusiedlersee, meer bepaald in het centrum van het merengebied Seewinkel. Het doel van de familie Velich is de door de natuur geschonken mogelijkheden zo goed mogelijk te benutten om enkel kwaliteitswijnen te maken. Eigenaar Heinz, reeds de derde generatie, kwam in 2000 aan het bewind en zoekt het uitsluitend in het maken van witte wijnen. Aan het Nederlandse wijntijdschrift ‘Perswijn’ verklaarde Heinz dat het terroir, met veel zand en lage wijngaarden dichtbij het meer, zich niet leent voor het maken van rode wijn. Zijn broer Roland specialiseerde zich met het domein Moric in rode wijnen, voornamelijk van Blaufrankisch, met veel aandacht voor het terroir.
De welschriesling en de welschriesling beerenauslese proefde ik nog niet, de 4 andere wel. TO betekent in het Hongaars See (meer) en is een blend van Chardonnay, sauvignon en welschriesling. Ietwat kruidig en mooie zuren. Past volgens mij uitstekend bij vis en wit vlees.
Bij de chardonnay ‘DARSCHO’ schiet de kwaliteit nog een stuk omhoog. De naam komt weer uit het Hongaars, is bovendien een van de vele meren van Seewinkel en betekent warm meer. De nieuwe Franse eik valt op, maar stoort niet. Hier eerder botertoetsen en weer mooie zuren. Geef dit blind en men zal op een witte Bourgogne gokken.
En dan nu de topcuvée ‘Tiglat’. Daar waar Darscho afkomstig is van meerdere percelen, is Tiglat een wijn van één bepaald perceel. De druiven worden ook een week later geoogst. Dit is echt wereldklasse! Bij de Tiglat 2004 die ik vorige week proefde, vielen vooral de mineraliteit en de erg lange afdronk op. Soms krijgt Heinz Velich de kritiek dat het hout de jonge Tiglat overdondert, maar daar viel niks van te merken. Het hout was mooi verweven en stoorde dus helemaal niet! De wijn was helemaal in balans en de fraicheur was opmerkelijk. Ik ben er zeker van dat de wijn binnen een tweetal jaar nog beter zal zijn! Wat opvalt bij deze wijnen, is dat ze helemaal niet te zwaar zijn en dit ondanks het warme klimaat. Hierdoor tref je natuurlijk geen fruitige wijnen aan, maar overrijp kan je dit zeker niet noemen.
We zitten hier ook in een streek waar zoete wijnen gemaakt worden (Kracher even verderop) en ook hier onderscheidt Velich zich. Hij maakt 2 soorten, waarvan ik de Beerenauslese wél en de Trockenbeerenauslese niet proefde. De chardonnay, bouvier en muskateller worden eind oktober geoogst en geven een wijn met veel botrytis. Abrikozen en perziken zijn dominant in de smaak. Deze beerenauslese kan gerust nog 8 jaar mee.
Nog maar eens blijkt dat Oostenrijk na het ‘antivriesschandaal’ uit een diep dal geklommen is en dankzij een zeer strenge wetgeving focust op kwaliteit. Ik hoor vaak de opmerking dat Oostenrijkse wijnen niet goedkoop zijn – wat vaak terecht is – maar ong. 20 euro voor de Darscho en een 35-tal euro voor de Tiglat is écht niet onredelijk, zeker wanneer je vergelijkt met de Franse tegenhangers.

Mijn topwijn van 2009!!!

31/12/2009 - Feest
Bewerkt: 31/12/2009 
Reacties: 7  - Reageer

 

Mijn topwijn van 2009!!!En dan nu de absolute nummer 1: Château Rayas 2001! Ik dronk deze Châteauneuf-du-Pape afgelopen zomer bij mooi rosé gegrilde lamskroontjes. Normaal gezien maal ik er niet om maar helaas, deze keer bevond ik mij in het gezelschap van 2 eveneens dorstige heerschappen. We dronken eerst een schitterende Beaucastel 1989, maar deze wijn was vele malen beter. Zonder twijfel de beste rode wijn die ik ooit gedronken heb!

Rayas is een klein domein van 10ha en produceert slechts 16000 flessen Château Rayas per jaar. Zeer schaars dus en moeilijk aan te komen. Het domein is in het noordoostelijk deel van de appellatie gelegen, ietwat ingesloten door bomen. De bodem is zandig en zeer arm. De afwezigheid van stenen en keien valt op. De druivenstokken (100% grenache!) hebben het zeer moeilijk in deze omstandigheden en voortdurend moeten er vervangen worden door nieuwe aanplant. Zeer oude druivenstokken zijn amper te vinden. De traditionele technieken en de zeer kleine rendementen zorgen voor een fabuleuze wijn. De druiven worden niet ontsteeld en hele trossen verdwijnen voor 10 à 14 dagen in betonnen vaten voor de fermentatie. De malolactische gisting vindt plaats in vaten van email en daarna verdwijnt de wijn naar de donkere kelders in grote gebruikte fouders. Voor de botteling wordt de wijn slechts lichtjes gefilterd.

In jongere jaargangen Rayas, 2004 en 2005 bv., vallen de elegantie en de finesse van de wijn op. Persoonlijk heb ik de Rayas liever na een jaar of 8-9. Zo beleefde ik veel pret aan 1999 en 2000, maar 2001 sloeg werkelijk alles. Meest bedwelmende neus ooit, in de mond mooi geëvolueerd en een afdronk om U tegen te zeggen. Beteuterd keken we gedrieën achteraf naar de lege fles. Voor mij was dit een unieke belevenis! Deze wijn staat dus ontegensprekelijk op 1! Daarom wil ik een oproep doen: mochten er wijnliefhebbers zijn die een fles Rayas kunnen missen (geen 2002 aub), contacteer me maar. Ik ben zeker en vast kandidaat-koper!

Mijn topwijnen uit 2009 (3 - 2)

30/12/2009 - Feest
Bewerkt: 30/12/2009 
Reacties: 0  - Reageer

 

Mijn topwijnen uit 2009 (3 - 2)Châteauneuf-du-Pape Réserve 2004 van Le Clos du Caillou de perfecte wijn ? Toch niet, want ik dronk er nog drie die beter waren. Op een avond gingen Wijnmens en ik samen met vrouw en kroost bij Wijngerd eten… én drinken. Ieder van ons zou een deel van het menu voor zijn rekening nemen en een mooie fles witte en rode wijn voorzien. Voor ‘ons’ voorgerecht, Sint-Jakobsvruchten met auberginemousse en kerrie, spraken we af dat we elk een uitstekende riesling uit het gezegende jaar 2007 zouden meebrengen. Wijngerd voorzag de Bürklin-Wolf Ungeheuer Grosses Gewächs 2007, Wijnmens had een Kiedrich Grafenberg Erstes Gewächs van Robert Weil meegebracht en ik zette de Morstein Grosses Gewächs van Philipp Wittmann op tafel. 3 knappe wijnen, maar ik vond de Morstein er toch bovenuit steken, hierin gevolgd door Wijngerd.

Op het Weingut Wittmann werken ze volledig biodynamisch, met veel aandacht voor het terroir. Reeds in het begin van de jaren negentig sloot vader Günter zich aan bij Naturland. Dit hield o.a. in dat er geen chemische bestrijdingsmiddelen en kunstmest gebruikt mochten worden. Zo blijft de bodem levendig en krijgt men diepgewortelde druivenstokken. Deze filosofie zorgt wel voor meer werk in de wijngaarden, maar een gezonde bodem geeft meer kans op goede druiven vinden ze bij Wittmann.

De riesling Morstein is ongetwijfeld dé topwijn van het domein. Wijngerd sprak over een kalkmassief tot diep in de bodem. Ook de waterhuishouding in de bodem is de perfectie nabij, waardoor een continue minerale voedingsstroom naar de stokken plaatsvindt. Natuurlijk dronken we deze wijn te jong (mijn motto: beter te jong, dan passé!), maar hij was nu al zalig! Zeer complexe neus die door de familie zelf vergeleken wordt met een Puligny Montrachet van Domaine Leflaive. Krachtige wijn met mooi fruit, prachtige zuren en boordevol mineraliteit. Afdronk is ook enorm lang. Nummer 3 voor mij is dus de Morstein 2007 van Weingut Wittmann. (Ong. €33 bij Vinikus, maar helaas uitverkocht)

Over naar de nummer 2: de Brunello 2001 van een van de beste wijnmakers uit Montalcino: Giancarlo Pacenti. Zelfs de Rosso di Montalcino van Siro Pacenti is beter dan menig Brunello en voor mij elk jaar een vaste waarde op mijn aankopenlijst. Giancarlo nam het wijndomein in 1988 over en onderscheidde zich vrijwel onmiddellijk als innovatieve wijnmaker. De meer conservatieve wijnbouwers vinden hem te modern. Ok, hij vervangt dan wel de Sloveense grote houten fusten door kleinere Franse eikenhouten vaten, maar je kan er weinig op tegen hebben dat hij de rendementen drastisch verlaagt. Hij legde het zelf als volgt uit: “Volgens mij ontbreekt het de Brunello’s die op de traditionele wijze gemaakt worden aan kleur en structuur.” Ook liet hij zich bijstaan door o.a. Prof. Oenoloog Yves Glories, hoofd aan de Universiteit van Bordeaux, bij het maken van de assemblage voor zijn wijnen. Pacenti heeft twee wijngaarden in Montalcino: een in het noordoostelijk deel (zeer rijp fruit, aroma en elegantie) en een in het warmere zuidwestelijke gedeelte (krachtig en mineralig, structuur, kracht en fijne tannines). Giancarlo gelooft niet in het bottelen van ‘single vineyard’ Brunello’s, hij vindt de wijn op ‘zijn’ manier beter in balans. Inderdaad, in het glas tref je een memorabele wijn aan. Het fruit is prominent aanwezig, vanille en kersen in de neus en in de mond is de wijn vast en zeker in balans. Nog jong, het hout is nog aanwezig maar stoort op geen enkele manier, zeer elegant en wat een fraicheur! Ik weet het, ik drink mijn wijnen véél te jong maar zo’n wijn bij een mooi stuk vlees… (2001 uitverkocht, maar 2004 - RP 97/100 - €69,50 bij Leirovins te Wetteren)


Welke wijn kan deze 2 kanjers kloppen? Wait and see tomorrow. I’ll be back!


Mijn topwijnen uit 2009 (5 - 4)

29/12/2009 - Feest
Bewerkt: 29/12/2009 
Reacties: 0  - Reageer

 

Mijn topwijnen uit 2009 (5 - 4)Lalalalalaaaaaa… Life is life! Mensen van mijn leeftijd kennen dit ongetwijfeld van Don Diego (http://www.youtube.com/watch?v=NZ2976_rR_s), maar ook als de hit van Opus die je als skiliefhebber nog steeds elk jaar in Oostenrijk te horen krijgt. Oostenrijk? Deden ze daar geen antivries bij hun wijn? Inderdaad, tot ze in 1985 deze fraude ontdekten. Sindsdien zijn de wijnwetten in dit land niet van de poes en ging de kwaliteit van de witte, maar ook van de rode wijnen pijlsnel omhoog. Geloof je me niet? Proef dan mijn nummer 5 van 2009, Salzberg 2003 van Gernot Heinrich uit Burgenland. Vergeet alle (Europese) wijnen die je reeds eerder geproefd hebt en laat deze wijn tot je doordringen. 50% merlot, 40% zweigelt en 10% blaufrankisch zorgen voor een fantastisch glas! Donkere kleur, braambessen, tabak en vanille in de neus, alles mooi verweven en veel fraicheur in de mond (zelfs in het warme 2003!). Kan volgens mij gemakkelijk 10 jaar rijpen en is een absolute feestwijn. (€65,00 bij Leirovins in Wetteren)

Mijn nummer 4 beschreef ik half augustus reeds als de perfecte wijn. Ik schonk toen de Châteauneuf-du-Pape Les Quartz 2004 van het Domaine Le Clos du Caillou bij de 9de verjaardag van mijn dochter, nadat ik eind juni de Châteauneuf-du-Pape Réserve 2004 van hetzelfde huis dronk bij een fantastische wijnvriend als afsluiter van een perfecte avond met vrouwen en kinderen. De Réserve stond duidelijk op een eenzame hoogte. Deze topwijn (60% grenache, 20% mourvèdre en 20% syrah) wordt enkel in uitstekende jaren gemaakt. Ik rook volop kersen en cassis en kreeg een vlezige wijn vol fruit en mineraliteit in de mond. De wijn bleef maar evolueren (en beter worden!) in het glas en heeft zeker een gouden toekomst! (Ong. €60,00 ter plaatse) Een tip voor zuidelijke Rhôneliefhebbers: probeer eens de Côtes-du-Rhône ‘Le Bouquet des Garrigues’ van Le Clos du Caillou. Destijds achtte men het niet nodig om voor deze wijn van binnen de ‘Clos-muren’ de appellatie Châteauneuf-du-Pâpe aan te vragen, zodat deze wijn als Côtes-du-Rhône verkocht wordt. Een wolf in schaapskleren, maar dan wel met goede bedoelingen!!!

Mijn topwijnen uit 2009 (7 - 6)

28/12/2009 - Feest 
Reacties: 2  - Reageer

 

Mijn topwijnen uit 2009 (7 - 6)Nummer 7 dit jaar was de Ceparello 2004 van het Toscaanse huis Isole e Olena. De naam Isole e Olena is afkomstig van 2 aparte wijndomeinen: Isole was een boerderij uit de 18de eeuw en Olena een klein middeleeuws gehucht. Ik ontmoette eigenaar Paolo De Marchi enkele jaren geleden op een degustatie bij Caves de France in Schoonaarde en raakte onder de indruk van het enthousiasme en de vriendelijkheid van de man. Hij nam ruimschoots de tijd om mij het hele verhaal van zijn wijnen uit de doeken te doen.

Zijn Chianti Classico bestaat hoofdzakelijk uit sangiovese, canaiolo en syrah. De wijn is reeds in zijn jeugd zo lekker, dat je er moeilijk af kan blijven. Paolo raadde me echter aan een aantal flessen gedurende enkele jaren te laten rijpen, iets wat ik me zeker niet beklaagd heb. Op dit domein vind je naast de chardonnay en de Vin Santo ook 2 indrukwekkende monocépages, de cabernet sauvignon en de syrah. Maar hét paradepaardje is de Cepparello (€45,12), gemaakt van 100% sangiovese. In feite is dit Paolo’s riserva, maar door de eisen voor de Chianti Classico is dit een IGT. Waarschijnlijk dronk ik deze wijn veel te jong, maar toen ik dit huis schonk bij een Italiaans dineetje was iedereen rond de tafel erg lovend. Dat belooft voor de toekomst! Oh ja, de naam Cepparello is afgeleid van het beekje dat het domein in 2 snijdt.

Op 6 vinden we een wijn waar ik vroeger reeds zo gek van was dat ik mijn dochter ernaar noemde. Trouwe volgers van mijn blog weten dat het dan om Château Margaux gaat, in dit geval jaargang 1986. Ik dronk deze wijn enkele jaren geleden toen BDC een prestigedegustatie organiseerde in ’t Truffeltje in Dendermonde met als thema Bordeaux 1986. Château Margaux stak er toen torenhoog bovenuit en liet een onvergetelijke indruk op mij na. Wat bleek nu dit jaar? De vermaledijde BDC had nog een fles Château Margaux 1986 in zijn kelder ‘gevonden’ en wist niet goed wat er mee aan te vangen. Wijngerd en ik offerden ons op en genoten enorm. Wanneer Bordeaux goed gemaakt wordt, zoals in dit geval, is Bordeaux erg erg groot. Mocht je deze wijn blind proeven, weinigen zouden zeggen dat hij reeds 23 jaar oud is. Het duurde even voor de wijn open kwam in het glas, maar opeens was daar die bedwelmende neus. Rijpe tannines en zwart fruit in de mond. Krachtige stijl, maar toch elegant. Een wijn die nog een hele tijd meekan en volgens mij nog beter gaat worden! Prijs onbekend.

Mijn topwijnen uit 2009 (12 - 8)

27/12/2009 - Feest 
Reacties: 1  - Reageer

 

Mijn topwijnen uit 2009 (12 - 8)Dat het onderwerp weinig origineel klinkt besef ik ten volle. Toch doet het opstellen van een lijstje met gedronken topwijnen je op het einde van het jaar nagenieten en krijg je vaak spontaan een lach op je gezicht. Wat opvalt is dat er dit jaar geen Champagnes of zoete wijnen in de lijst voorkomen. Bollinger RD 1996 drink je natuurlijk niet elk jaar, evenals Yquem of Climens, spijtig genoeg ik toch niet. Nee, er bestaan zoveel goede wijnen dat ik ergens een keuze moest maken. Zelfs dan kwam ik aan 12 wijnen die ‘incontournable’ zijn en waarschijnlijk vergeet ik er nog een paar. Vandaag tel ik af van 12 naar 8.

Op 12 vinden we de Morgon van Marcel Lapierre 2007. “Wablieft, een Beaujolais?”, hoor ik sommigen reeds denken. Inderdaad, 100% gamay en een van die flessen die je in je eentje leegdrinkt en waarbij je dan achteraf vertwijfeld kijkt of er geen gat in de fles zit. Zo lekker is de Morgon. (Ter plaatse een kleine 15 euro)

De 11de plaats brengt ons de eerste witte wijn, de Scheurebe Vinz ‘Alte Reben’ trocken 2007 van Weingut Am Stein. Scheurebe werd in 1915 gecreëerd toen Georg Scheu riesling en silvaner kruiste. De zoete versies zijn misschien bekender, maar deze droge wijn laat ons genieten van vlierbloesem, cassis en pompelmoes. Perfect als aperitief en ideaal bij Oosterse gerechtjes. Gerd Brabant van Vinikus leerde me dat de wijn afkomstig is van minstens 40 jaar oude stokken uit de Stettener Stein, een kalkmassief uit de Franken. (€16,30)

De wijn op plaats 10 toont aan dat ik géén Bordeaux-hater ben. Begin december proefde ik op een degustatie Château Pontet Canet 2005 en deze wijn blies mij compleet van mijn sokken! De wijngaard bevindt zich ten zuiden van Mouton Rothschild en beschikt over een fantastisch terroir. Inktzwarte kleur in het glas, de specifieke potloodgeur van Pauillac in de neus en heel wat concentratie in de mond. Nu nog piepjong, maar al o zo lekker en de edele tannines zullen m.i. zorgen voor een pracht van een wijn in de toekomst. (€100 bij Leirovins)

Op 9 plaats ik de Chianti Classico Castello di Brolio 2005. Ook in dit moeilijk jaar bewijst Barone Ricasole dat er top-Chianti gemaakt kan worden. Niet van de goedkoopste (€36,99 bij Wijnwinkel Châteaux), maar gemaakt van hoofdzakelijk sangiovese en een klein beetje cabernet sauvignon en merlot is dit een stevige wijn. Donkerrood van kleur, kersen in de neus en in de mond, enkel het hout moet nog wat versmelten.

Plaats 8 brengt ons naar Patagonië, waar Piero Incisa della Rocchetta zijn topwijn Chacra 32 produceert. Door het ongelooflijk aantal slechte pinot noirs dat tegenwoordig geproduceerd wordt, was ik lange tijd geen fan meer van deze druif. Maar wat je hier in het glas krijgt, mag je gerust als groots bestempelen. Een beschrijving van deze wijn vind je in één van mijn vorige berichten. (€64,99 bij wijnwinkel Châteaux)

Ontgoochelingen in 2009

23/12/2009 - Actueel
Bewerkt: 23/12/2009 
Reacties: 7  - Reageer

 

Ontgoochelingen in 2009Vooraleer ik eerstdaags aan mijn beste wijnen van 2009 begin, eerst de ontgoochelingen. Dé ontgoocheling van het jaar is een fenomeen dat ik reeds dikwijls bij een aantal ‘voetbalsupporters’ opmerkte. Speelt Anderlecht goed, dan zijn ze Anderlecht-supporter. Speelt Standard eens in de 25 jaar goed, dan zijn ze Standard-supporter. Dit terwijl écht Club-supporters steeds achter hun ploeg blijven staan!

Wat heeft dit nu met wijn te maken? Wel, dit jaar was het ‘in’ zuidelijke Rhônewijnen van het uitstekende jaar 2007 aan te kopen. Wanneer dit door echte Rhône-liefhebbers (of wijnliefhebbers in het algemeen) gedaan wordt, heb ik daar niks op tegen. Ik sloeg zelf een behoorlijke voorraad in. Maar mensen die reeds jaren Côtes-du-Rhônes en Châteauneufs verfoeien, zie ik nu kost wat kost zoveel mogelijk 2007 van deze wijnstreek kopen! De –nochtans uitstekende- voorgaande jaren 2004, 2005 en 2006 interesseren hen niet. Nee, 2007 moet en zal het zijn! Minstens bij drie verschillende wijnhandelaren maakte ik dit jaar mee dat mensen (dikwijls niet eens klanten) enkel voor de betreffende wijnen binnenkwamen en soms ontgoocheld en met veel misbaar afdropen omdat de wijnhandelaar deze wijnen terecht voor zijn trouwe klanten gereserveerd had!

Over naar de wijnen zelf. Een fles die vooraf met veel bombarie aangekondigd was (de beste Champagne die de gastheer ooit dronk) bleek aan tafel op zijn zachtst gezegd de verwachtingen niet in te lossen. Dom Ruinart rosé 1990 viel compleet door de mand. Gelukkig bleek de huisbereide terrine van een andere gast wel van een heel hoog niveau te zijn!

Zelf nam ik de Bosquet des Papes 2000 (Châteauneuf-du-Pape) mee naar een gezellig etentje. Ik kon wel door de grond zakken van schaamte, want de wijn stelde niets voor. Geen neus, geen smaak, geen afdronk,… Niets! Ik dronk ooit oudere jaargangen van deze wijn (o.a.1990) en ze verrasten me allen door hun elegantie en hun fruit. De 2000 niet dus.

Zelfde verhaal bij de Santenay-Beauregard 1er Cru 2002 van Roger Belland. Andere jaargangen van deze wijn bezorgden mij heel wat genot, de 3 flessen van 2002 allen niet! Misschien te oud? Volgens mij niet.

Om tot de volgende groep (ontgoochelende) wijnen te komen, wil ik wijn vergelijken met muziek. Vorige maand begaf ik mij naar Vorst Nationaal waar Simple Minds zou optreden met OMD in het voorprogramma. Wat een verschil tussen beide groepen! OMD ging er vol voor en speelde de zaal plat. Wat een enthousiasme, wat een zichtbare vriendschap tussen de bandleden. Na enige jaren gestopt te zijn met optreden, heeft deze groep zichzelf duidelijk in vraag gesteld en beslist om alles uit de kast te halen. Niets van dit alles bij Simple Minds. Jeugdidool en zanger Jim Kerr deed heel erg uit de hoogte, liep minstens de helft van het concert met een zonnebril op en was bovendien slecht van stem die avond! Enige interactie met de overige bandleden? Weinig tot geen! Zichzelf in vraag stellen is hier duidelijk op zijn plaats, maar wat dan? Met pensioen gaan wegens volgevreten en uitgeblust?

Volgende wijnen waren, zijn (?) duidelijk ziek in hetzelfde schuitje: Branaire 1996, Labégorce Zédé 1998, Chasse Spleen 1999, Sociando Mallet 1999, Lagrange 1999, Pontet Canet 1999, Fourcas-Dupré 2000, Siran 2000, La Tour Carnet 2001, … Moet ik nog doorgaan? Allen Medoc, linkeroever. Sombere wijnen zonder drinkplezier! Fruitimpressies? Onvindbaar!!! Ok, mensen die mij beter kennen weten dat ik het de laatste jaren niet meer zo voor Bordeaux heb. Maar een Bordeaux-hater, nee! Geloof je me niet? Kijk dan maar naar mijn volgend artikel met mijn beste wijnen van 2009 en je zal zien dat er Bordeauxwijnen in voorkomen. Volgens mij stellen de grote kastelen zichzelf gewoon te weinig in vraag. En als er kritiek komt, dan bijten ze scherp van zich af. ZIJ hebben gelijk en jij ongelijk! Mensen blijven toch Bordeaux kopen redeneren ze waarschijnlijk. Inderdaad en dan zit je zoals ik met een wijnkelder waarvan je een derde niet meer drinkt en ook niet meer aan een deftige prijs kwijtraakt. Sommigen wijten het aan een veranderde smaak bij mij, maar ik vrees dat de liefde voor Bordeaux over is. Mensen die hetzelfde meemaken of meemaakten, ik wacht op jullie reacties!


Piero Incisa della Rochetta

21/12/2009 - Proeverijen
Bewerkt: 21/12/2009 
Reacties: 0  - Reageer

 

Piero Incisa della Rochetta Vorige maand was Piero Incisa della Rochetta in ons land en dit op uitnodiging van Bart Rogiers en kompanen van wijnwinkel Châteaux uit Ternat. Doet de naam Incisa della Rochetta geen belletje rinkelen? Wel, deze familie is de eigenaar van Tenuta San Guido in het Toscaanse Bolgheri, waar o.a. de wereldbekende Sassicaia geproduceerd wordt.

Piero, kleinzoon van markies Mario Incisa della Rochetta, kocht in 2004 een eerste wijngaard in het noorden van Patagonië, meer bepaald in de provincie Rio Negro. De wijngaard bestond uitsluitend uit pinot noirstokken uit 1932. Later voegde hij er nog 2 wijngaarden aan toe, eveneens beplant met pinot noir maar uit 1955 en 1967. Het project kreeg de naam ‘Bodega Chacra’. Piero vertelde dat door de nabijheid van de Andes en de oceaanwinden een microklimaat gecreëerd wordt, dat zorgt voor zeer elegante wijnen met een verfrissende aciditeit.

Ik proefde eerst de Barda Pinot Noir 2007, die gemaakt werd met druiven van het jongste perceel. Mooi boeket van kersen en kruiden, mineralig, heel evenwichtig en op dit moment al heel toegankelijk. Geef mij hier maar een fazantje bij! Dan kwam de Chacra 55 in het glas. Mocht je deze fluwelige wijn even decanteren, kan je hem volgens mij nu al drinken. Weer kersen in de neus, wat rode bes maar verfijnder dan de vorige wijn. De houtrijping is merkbaar, maar discreet. Tenslotte de topper, de Chacra 32. Ontegensprekelijk de beste van de drie wijnen. Nog eleganter dan de 55. Naast kersen en pruimen ook mokka en tabak in het boeket. Deze wijn heeft zeker en vast baat bij verdere flesrijping. Natuurlijk behoren deze wijnen niet tot de goedkoopste categorie, maar hey, moet je voor een goede Bourgogne ook niet wat dieper in je portefeuille tasten?

De wijnen van Tenuta San Guido konden ook geproefd worden die dag. Le Difese 2007 is de derde wijn van het domein en wordt gemaakt van 70% sangiovese en 30% cabernet sauvignon. Deze IGT is een zeer soepele, commerciële wijn die nu perfect gedronken kan worden.
Guidalberto 2007 bevat 40% merlot, 40% cabernet sauvignon, 20% sangiovese en is volgens mij prijs/kwaliteit de beste aankoop. Volle smaak en zachte tannines vallen op, enkel het hout moet nog wat beter geïntegreerd worden door flesrijping. Ik ben zeker dat je daarna een fles krijgt die bv. bij een mooi stuk rood vlees snel soldaat gemaakt zal worden!
Tenslotte volgden nog 2 jaargangen Sassicaia, een naam die ook die dag vaak verkeerdelijk uitgesproken werd als SassiScaia (1 van de ergernissen in de reeks van ikwilwijn). Zowel de 2005 als de 2006 waren zeer complex, maar de 2006 is duidelijk superieur. Wat je in deze wijnen ruikt en proeft hou je niet voor mogelijk. Pakken fruit, vanille, mokka, houttoets, edele tannines, … Deze Bolgheri Doc kan je bezwaarlijk goedkoop noemen, maar vergeleken met de Bordelese Premier Grand Crus Classés is dit een ’koopje’!

Changez! Bubbels

05/12/2009 - Vlaamse wijnblogdagen 
Reacties: 2  - Reageer

 

Changez! BubbelsOmdat de vorige ‘Changez’ zo goed meegevallen was, besloten de Vlaamse wijnbloggers het over te doen, maar ditmaal met bubbels. Bubbels, jammie! Ten huize Disaster komt regelmatig Prosecco, Cava of ‘The Real Thing’ in het glas. Ik kon mijn geduld niet langer bedwingen toen ik het pakje van ‘Den Bloeyenden Wijngaerdt’ kreeg en opende het bijna nog waar de postbode bijstond. Een flesje Ruinart Champagne keek mij uitnodigend aan!

« Au nom de Dieu et de la Sainte Vierge soit commencé le présent livre »… sprak Nicolas Ruinart uit op 1 september 1729 toen hij het Champagnehuis Ruinart oprichtte. Nicolas deed hiermee de droom van zijn nonkel, Benedictijn Dom Thierry Ruinart, uitkomen. Officieel staat Ruinart trouwens bekend als eerste Champagnehuis. Na Ruinart kwamen o.a. Chanoine, Taittinger, Moët, Abelé, Clicquot en Heidsieck.

Onlangs hoorde ik een ‘Champagnekenner’ nog zeggen dat de rosé van dit huis top was, maar de andere Champagnes veel minder. Sinds wanneer laten we ons leiden door kenners of punten? Niet dus en op vrijdagavond werd het flesje geopend als beloning voor de lange werkweek. “Wat is dit voor iets?”, vroeg mijn vrouw na de eerste slok. Enigszins verontrust keek ik naar haar terwijl ik voorzichtig nipte. “Klasse hé!” hoorde ik haar vervolgens zeggen. En of! Zeer elegante neus (wit fruit, peer o.a.), ragfijne belletjes, een volle smaak en lange afdronk. Deze Champagne wordt gemaakt uit 40 % chardonnay en 60 % pinot noir en is een uitstekend aperitief, maar volgens mij is dit ook een prima begeleider van schaaldieren of een mooi stukje vis.

Deze ervaring is voor mij eens te meer het bewijs dat GOEDE Champagne er toch boven uitsteekt. Dit heeft helemaal niets met wijnsnobisme te maken. Ik apprecieer enorm goede Prosecco en Cava, maar bij feestelijke gelegenheden hoort volgens mij Champagne.

Andere teksten over hetzelfde onderwerp vindt u bij de collega-wijnbloggers (zie de lijst links op de homepagina)

Vlaamse Wijnblogdagen deel XI: Het beste wijnboek.

31/10/2009 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 31/10/2009 
Reacties: 0  - Reageer

 

Vlaamse Wijnblogdagen deel XI: Het beste wijnboek.Natuurlijk is “Avonturen op de wijnroute – Een wijnkoper reist door Frankrijk” van Kermit Lynch mijn favoriete wijnboek, maar vermits ik het leerde kennen door wijnmens krijgt hij natuurlijk de eer en het genoegen om het te mogen beschrijven.

Onlangs kocht ik het pas verschenen boek van Filip Salmon “De 50 beste wijnhandels in Vlanderen.” Zijn opzet was simpel: hij vroeg een vijftigtal mensen uit de Belgische wijnwereld om hun top-vijf van favoriete wijnhandels door te geven en kwam zo uiteindelijk tot een top-50. Om volledig te zijn: de jury bestond uit 20 sommeliers, 20 leden van de Vlaamse Wijngilde en 10 professionele wijn- en gastronomieschrijvers.

De handelaars worden per provincie ingedeeld en daarna volgens postnummer. Bij elke handelaar kan je vervolgens 3 grote delen in de opbouw onderscheiden. In het eerste deel kom je o.a. te weten wanneer en hoe de zaak ontstond, wat de onderliggende gedachte is, welk soort wijn hij/zij aanbiedt, …
Als tweede deel vinden we een infofiche waar je het aantal wijnen kan vinden, de degustaties, de goedkoopste en duurste wijn in het gamma en tot slot de favoriete wijn van het huis.
Uiteindelijk leer je in het derde deel 3 wijnen kennen die als ambassadeurs van de wijnhandel kunnen doorgaan: één onder de 10 euro, één onder de 20 euro en één onder de 30 euro, telkens met een korte beschrijving erbij.

Ik vind dit een knap boek omdat de wijnhandelaars, zowel grote als kleine, eindelijk in het voetlicht staan en hun verhaal kenbaar mogen maken voor een groot publiek. De liefde voor hun vak druipt er bij de meesten vanaf en daarvoor doen we het toch? Natuurlijk zal niet iedereen het eens zijn met de aan- en/of afwezigheid van bepaalde wijnhandels (ik trouwens ook niet), maar dat kun je nu eenmaal niet vermijden. Nog een aardigheidje: tussen al de wijnhandels wordt ook één supermarkt vermeld die volgens de jury in het boek thuishoort: Colruyt!

De perfecte combinatie en de witte man

15/10/2009 - Actueel
Bewerkt: 15/10/2009 
Reacties: 3  - Reageer

 

De perfecte combinatie en de witte manIedereen heeft wel eens een gerecht waarbij hij of zij een tijdje moet zoeken naar de perfecte wijn om het ultieme WOW-effect te verkrijgen. Bij mij was dit king crab. Simpelweg kort in de oven en dan overgoten met geklaarde boter en wat fijngehakte peterselie voor de liefhebbers. Champagne, Grange des Pères 2004 en Chaves Hermitage 1994 waren reeds eerder goede partners, maar ik zocht iets betaalbaarder. Gerd Brabant van Vinikus raadde me zonder twijfelen de Coudée d’Or van Viret aan. De gebruikte druiven zijn Viognier, Clairette, Roussanne en Marsanne. Natuurlijk werd hier geen zwavel toegevoegd, dit domein staat immers bekend om zijn kosmocultuur. De wijn ging een half uurtje in een karaf en was heel complex en aromatisch. Spijtig genoeg vond ook mijn echtgenote hem schitterend.

Enkele dagen nadien viel een Châteauneuf-du-Pape–degustatie voor mij letterlijk in het water toen ik in de gietende regen een ongeluk had. De avond nadien ontkurkte ik om het leed wat te verzachten een Riesling Kirchspiel Grosses Gewächs 2002 van Philipp Wittmann. Het was de eerste keer dat we een gerijpte riesling dronken, maar wat een ervaring! Het nerveuze karakter van (sommige) jonge rieslings was verdwenen, maar had overduidelijk plaatsgemaakt voor heel wat mineraliteit en elegantie. Ik vernam dat deze wijngaard uitzicht heeft op de Rijn, maar ongeveer in de vorm van een amfitheater opgebouwd is zodat westenwinden geen invloed hebben. In dit microklimaat kunnen de druiven lang en optimaal rijpen. Ben ik blij dat ik bij Gerd enkele flesjes uit de gezegende jaargang 2007 op de kop kon tikken.

Niet toevallig schreef ik hier over 2 wijnen die door Gerd Brabant van Vinikus ingevoerd worden. Deze uiterst sympathieke man met zijn raar voertuig werd immers n.a.v. het nieuwe boek van Filip Salmon “De 50 beste wijnhandels in Vlaanderen” door De Standaard als 9de beste wijnhandel in Vlaanderen verkozen! Hartelijk gefeliciteerd Gerd en blijf ons verbazen met leuke wijnen!!!

Vergeten druivenrassen

04/09/2009 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 04/09/2009 
Reacties: 5  - Reageer

 

Vergeten druivenrassen Toen ik het onderwerp te zien kreeg vloekte ik luidop. Niet zelden las ik schitterende stukjes bij collega-blogger Rick (http://csp.skynetblogs.be/) over druivenrassen die ik nog nooit geproefd had. Maar er nu zelf iets over schrijven, waar zou ik beginnen?

Toen ik deze week het overlijdensbericht van een wijnvriend kreeg, herinnerde ik me spontaan een ontmoeting met Henry Marionnet in de zaak waar hij werkte. Marionnet is een wijnbouwer uit de Loire die mij toen zowel met zijn sauvignon vinifera als met zijn gamay vinifera verbaasde. De man sprak erg gepassioneerd over zijn werk en gaf op geen enkel moment de indruk met een verkooppraatje bezig te zijn.

Zijn Provinage komt uit een wijngaard waarvan de druivenstokken niet geënt zijn op Amerikaanse wortelstokken (pré-phylloxérique) en wordt gemaakt van romorantin. Een zeer speciale wijn waarbij de niet-geënte druiven volgens Marionnet meer complexiteit en structuur aan de wijn gaven. Volgens hem gaf de Provinage aan hoe de wijnen vroeger voor de Phylloxeraplaag proefden.

Het interessantste moest nog komen. De man maakt ook een wijn onder de benaming ‘Les Cépages oubliés’ (vergeten druivenrassen) van de gamay de bouze. Deze druif geeft rood sap en is volgens hem de vader van alle andere gamaysoorten die later kwamen. Gamay de bouze is vandaag praktisch volledig verdwenen, maar Marionnet heeft nog een klein perceeltje staan. De wijn zelf had een zeer donkere kleur en in de neus viel vooral zwart fruit op. In de mond een stevige wijn waar de aanwezigheid van de tannines zich laat voelen. Volgens de maker zou de wijn 30 à 40 jaar kunnen ouderen. Toch wel een speciale ervaring.

Dit artikel werd geschreven in het kader van de tweemaandelijkse thema's van de Vlaamse Wijnblogdagen.

De perfecte wijn

15/08/2009 - Feest
Bewerkt: 15/08/2009 
Reacties: 0  - Reageer

 

De perfecte wijnBestaat er zoiets als de perfecte wijn? Waarschijnlijk niet. Al hangt natuurlijk veel af van het moment, het begeleidende gerecht en vooral het gezelschap. Afgelopen week kende ik zo’n moment bij de 9de verjaardag van mijn dochter.

We begonnen met de Champagne La Closerie des Béguines van Prévost. De man maakt een eikgelagerde extra brut van 100% Pinot Meunier. Zijn rendementen zijn slechts 45hl/ha! We werden er stil van. De beste Champagne die ik ooit dronk? Nee, dan was de Brut Initial van Jacques Selosse beter maar de beste die ik ooit dronk was de Bollinger RD 1996.

De Sint-Jakobsvruchten met auberginemousse en kerrie harmonieerden perfect met de Silex 2006 van de betreurde Didier Dagueneau. Wederom dacht niemand aan tafel dat deze wijn gemaakt werd van 100% Sauvignon Blanc. De meesten hielden het bij Riesling. Knappe mineraliteit, quasi perfecte zuren en een zeer lange afdronk.

Bij de gegrilde lamskroon en côte-à-l’os schonk ik 2 Toscaanse wijnen. Eerst kwam de Ilatraia IGT 2004 van La Brancaia in het glas. Ilatraia komt uit de Maremma en is een blend van 60% Cabernet, 30% Sangiovese en 10% Petit Verdot. Deze krachtig wijn komt nu prima op dronk en het hout is mooi geïntegreerd.

De volgende wijn, Guidalberto 2006, karafeerde ik anderhalf uur vooraf. Deze Bordeauxblend (45% Merlot, 45% Cabernet Sauvignon en 10% Sangiovese) is ‘het kleine broertje’ van de wereldberoemde Sassicaia. Hij had een bedwelmende geur en in de smaak kwam vooral zwart fruit naar voor. Wat ook opviel waren de zachte tannines. We dronken deze wijn waarschijnlijk een drietal jaar te vroeg, maar hij was nu al o zo lekker.

Maar toen kwam hét moment. Onlangs proefde ik een prachtige Châteauneuf-du-Pape Réserve 2004 van het Domaine du Caillou bij een fantastische wijnvriend, een man die mijn wijnhorizonten geweldig verruimd heeft. Ik besloot de Quartz-versie 2004 van hetzelfde domein bij de kaas te serveren. Wel, dit was niet enkel voor mij maar voor het gehele gezelschap een unieke ervaring. Wanneer mensen proeven, stil zijn en… stil blijven heb je twee mogelijkheden. Ofwel heb je rommel geschonken, ofwel iets fantastisch. Hier was het fantastisch. Deze wijn had alles: geur, smaak, afdronk, maar vooral elegantie! Elegantie vind ik erg belangrijk, zeker wanneer je weet dat deze wijn 14,5% alcohol haalt. Voor mij waren de twee wijnen van dit domein wijnen die de perfectie erg dicht benaderden.

Graag vernam ik van jullie wat jullie ‘bijna-perfecte’ wijnervaring was.


La Paix: formidabel!

24/06/2009 - Restaurants
Bewerkt: 24/06/2009 
Reacties: 3  - Reageer

 

La Paix: formidabel!Onlangs werd ik door een vriend uitgenodigd voor een etentje. Het zou La Paix worden, de brasserie tegenover de slachthuizen van Anderlecht. Vorig jaar werd La Paix trouwens beloond met één Michelinster, omwille van de uitstekende keuken en de kwaliteit van de producten.

Gisteren was het dan zover. Ik las eerst nogmaals de lofbetuiging van collega Rick (http://csp.skynetblogs.be/post/5754536/bacchus--cupido-in-anderlecht-la-paix) en met grote verwachtingen begaven we ons nadien ter plekke. Bij het aperitief kregen we een glas met daarin een soepje van krab en koffiemousse. Waanzinnig lekker en de smaakpapillen werden meteen op scherp gezet. Zeer vriendelijk personeel begeleidde ons deskundig en in het Nederlands (!) bij de keuze van het eten en de wijn. Zonder evenwel iets op te dringen kregen we correcte informatie en advies. De afspraak was dat we enkel een hoofdschotel gingen nemen en het werd de ‘Côte de boeuf Simmenthal de Bavière, os à moelle poché.’ Een overheerlijke côte à l'os met merg, handgesneden frieten en béarnaisesaus bereid met hoeveboter. Ik mocht de wijn kiezen en de Gigondas Château du Trignon 2006 leverde mij goedkeurend geknik en een brede lach van de ober op.

Zoals jullie reed konden opmaken uit de titel was het eten for-mi-da-bel! Ik had reeds veel gelezen over het vlees van Simmenthalrund, maar dit sloeg werkelijk alles! Ongetwijfeld een van mijn beste maaltijden van dit jaar! De smaak van het vlees is voor mij niet te evenaren. De Gigondas paste er wonderwel bij. De fles werd gepresenteerd zoals het hoort en kwam zonder dat we het hoefden te vragen lichtgekoeld op tafel. Zo heb ik het graag, de alcohol in deze wijn zou anders snel overheersen. Wat ik nog het meest apprecieerde, was het feit dat de fles bij ons op tafel bleef staan! Ik haat nl. restaurants waar je fles vaak onbereikbaar ver staat en je moet wachten tot de ober tijd heeft om je glas bij te vullen.

Ik kan deze brasserie dan ook van harte aanbevelen! Uitstekende producten, prima prijs/kwaliteitverhouding en zeer aangenaam personeel maken dat La Paix zijn ster niet gestolen heeft!

Rosé

05/06/2009 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 05/06/2009 
Reacties: 4  - Reageer

 

RoséWanneer de eerste warme lentedagen aangebroken zijn, mag je er zeker van zijn dat bij velen de glazen gevuld worden met rosé. Vrienden kijken me dan steevast verbaasd aan wanneer ik zeg dat ik geen rosé hoef. Ik vind er gewoon niets aan. Ik weet dat het hard klinkt, maar voor mij heeft rosé niets met wijn te maken. De smaak (als die er al is) kan me gewoon niet bekoren en ook op culinair gebied zie ik geen meerwaarde. Zo ben ik evenmin liefhebber van roséchampagne, al tracht men mij voortdurend te overtuigen.

Nochtans heb ik het wel geprobeerd hoor. In Bandol wordt er zeer goede rosé geproduceerd zei men me. Domaine La Suffrène werd uitgeprobeerd, maar even snel opzij gezet. Dit was niet iets waar mijn echtgenote en ik een leuke avond mee zouden beleven. Een vriend die hiervan hoorde bezorgde me een Tavel van het bekende Domaine de la Mordorée uit de Rhône. Toen ik deze Tavel schonk in aanwezigheid van mijn ouders, kreeg ik te horen dat dit de beste rosé was die zij ooit dronken. Wederom vonden mijn echtgenote en ik er niets aan. Waarom moet een product dat als doel heeft om vlot drinkbaar te zijn 14,5 % alcohol bevatten? Ik vraag het me nog steeds af.

Wat dan te drinken in de lente en de zomer indien je geen rosé lust? Wel, er zijn heel wat -betere- alternatieven op de markt. Prosecco, Cava en Champagne zijn voor mij alvast het perfecte aperitief. Wat witte wijnen betreft, kan je veel plezier beleven aan de droge rieslings uit Duitsland, frisse Oostenrijkse grüner veltliner, knisperende sauvignon blanc (uit Nieuw-Zeeland bv.) of exotische chenin blanc uit Zuid-Afrika. Qua rode wijnen kan je gewoon niet naast de kwaliteit van de Rhônewijnen heen kijken. Of waarom eens geen blaufrankisch of zweigelt uit Oostenrijk?

Oosterscheldekreeft!!!

18/05/2009 - Actueel
Bewerkt: 18/05/2009 
Reacties: 4  - Reageer

 

Oosterscheldekreeft!!!Reeds enkele jaren las ik geregeld stukjes waarin de Oosterscheldekreeft enorm bewierookt werd. Nu was ik reeds lang op zoek naar een goede viswinkel, maar eind vorig jaar vond ik in Ninove wat ik zocht. Een koppel met passie voor hun vak, een eigenschap die ik ook bij wijnhandelaars erg apprecieer. Je krijgt in deze winkel niet alleen tips over de bereidingswijze van hun producten, je leert er ook nieuwe dingen kennen.

Wetenschappelijk onderzoek leert ons dat Oosterscheldekreeft een afwijkende DNA-structuur bezit t.o.v. de andere kreeftensoorten, waardoor het vlees fijner en zachter van smaak is. Deze kreeft wordt enkel gevangen tussen 1 april en 15 juli. Onlangs was het zover. Toen ik voorzichtig naar Oosterscheldekreeft polste, werd de vrouw haast lyrisch. Volgens haar was deze kreeft inderdaad stukken beter dan de “gewone” kreeft die we kennen. Nog meer goed nieuws: vanaf het volgende weekend zouden ze Oosterscheldekreeft verkopen.

Toen ik de week daarop thuiskwam met 2 Oosterscheldekreeften, stond de bouillon reeds te koken. Na het koken werden de kreeften doorgesneden, de maag en het darmkanaal verwijderd en daarna ingestreken met een zelfbereide kruidenboter met boter “van bij den boer.” Even grillen in de oven en toen kwamen ze op ons bord terecht. Wat een sensatie! De smaak was inderdaad niet te venaren en de witte Hermitage van Jaboulet “Chevalier de Sterimberg 1999” gaf het geheel nog een boost. Van een perfecte combinatie gerecht – wijn gesproken! De glunderende blikken van mijn kinderen maakten het plaatje compleet.

Changez! … of de wijndans van de wijnbloggers…

04/04/2009 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 04/04/2009 
Reacties: 1  - Reageer

 

Changez! … of de wijndans van de wijnbloggers…Reeds enige tijd hadden de deelnemers van de Vlaamse wijnblogdagen afgesproken om onderling een fles wijn uit te wisselen en ze dan te bespreken. Deze maand was het dan eindelijk zover… De hoge hoed van Wijnmens’ kinderen bepaalde dat ik een fles zou krijgen van Foodfan en er zelf één mocht opsturen naar Amaronese .

“Oei, Amaronese!”, was mijn eerste reactie. De man is werkelijk van alle markten thuis en dronk al heel wat mooie wijnen. Zou ik hem een mooie Chianti Classico Riserva geven? Een sublieme Oostenrijkse grüner veltliner? Of… Talloze flessen werden uit het rek genomen, tot ik mij een vroeger gesprek met hem herinnerde. Het ging toen over de witte Côtes-du-Rhône 2005 van Domaine du Caillou. “Erg lekker, maar geen flauw piske.”, zei hij toen. Ik besloot om de witte Côtes-du-Rhône van Domaine de la Janasse 2007 op te sturen. Een wijn die ik 10,99 euro betaalde bij Wijnwinkel Châteaux in Ternat.

Enkele dagen later kreeg ik van Foodfan (http://culinair-atelier.skynetblogs.be ) de Fratagranda 2001 van Pravis doorgestuurd. Tijdens een exclusieve degustatie voor vrouwen bij Raineri in Genk – Zwartberg werd de wijn (15,90 euro) door haar als allerbeste rode bestempeld. Nu ben ik zelf een groot liefhebber van Italiaanse wijnen, maar veel rode wijnen uit Trentino had ik nog niet gedronken. Het is dan ook geen gemakkelijk gebied om wijn te verbouwen, aangezien slechts 15% van het land bewerkt kan worden. We vinden er overwegend steile berghellingen, waardoor vaak voor terrasbouw geopteerd wordt. Voor mij een goed teken, want wie moeite moet doen om op die manier wijn te maken zal zich dikwijls op kwaliteit focussen. De streek staat voornamelijk bekend om zijn fruitige witte wijnen, maar rode krachtige wijnen zoals de Lagrein en de Teroldego (eveneens druivenrassen) staan zeker hun mannetje.

De Fratagranda IGT echter is een blend van Cabernet Sauvignon, Cabernet franc en Merlot. We dronken hem bij een gegrilde Côte à l’os en hadden toch één probleem: er zat weer eens een glas te weinig in de fles! Het was een erg donkere wijn met in de neus vooral zwart fruit. De wijn was vlezig, reeds mooi geëvolueerd en de tannines waren perfect geïntegreerd. Je proefde de 18 maanden rijping in barriques, maar dit was op geen enkel moment storend. Heel mooi gestructureerde wijn, opnieuw zwart fruit in de mond, lichtjes kruidig maar met fijne zuren, iets waar ik veel belang aan hecht. Wijnbouwer Domenico Pedrini maakt de Fratagranda enkel in goede jaren en 2001 was er duidelijk zo één.

Toen ik Foodfan op de hoogte bracht dat haar wijn erg in de smaak gevallen was, was haar eerste reactie er een van opluchting. Ze vreesde mij “maar” een Fratagranda gegeven te hebben i.p.v. een meer bekende wijn. Zo zie je maar weer, wijn is een sociaal gebeuren. Het hoeft daarbij niet steeds om een dure wijn te gaan. Eerlijk gemaakte wijn, de bijhorende combinatie met eten en goed gezelschap bezorgen je dikwijls heel wat mooie momenten. Foodfan, bedankt!!!


Eén druif, twee wijnen

07/02/2009 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 07/02/2009 
Reacties: 3  - Reageer

 

Eén druif, twee wijnenDat eenzelfde druif totaal verschillende wijnen kan voortbrengen is algemeen bekend. Een van de treffendste voorbeelden in dit verband is de Sauvignon Blanc, één van mijn favoriete witte druivensoorten.

Graag illustreer ik dat met twee wijnen die ik onlangs dronk. De wijn met de meest uitgesproken SB-smaak was de Oyster Bay 2008 uit Marlborough, Nieuw-Zeeland. Het was een prachtige Sauvignon Blanc met de typische Nieuw-Zeelandse stijl. Afkomstig uit een van de koelste wijnstreken van de Nieuwe Wereld vallen vooral de frisse zuren op. De trage rijpingsperiode zorgt bovendien voor aroma’s van vers gemaaid gras en groene peperbolletjes. Deze wijn past perfect bij gerookte zalm en zeevruchten.

De topcuvée van de betreurde Didier Dagueneau, Silex 2006, bezat een schitterende mineraliteit. De wijn was vooral diep en complex. Mensen die deze wijn blind proeven, vergissen zich dikwijls van druif. Ondanks het feit dat deze wijn op speciale sigaarvormige houten vaten vergistte, merk je hier weinig van terug. Onlangs had ik het geluk een ‘verticale’ van deze wijn te kunnen proeven. Buiten een tegenvallende 2004 (zuur!), bewezen deze Pouilly Fumés dat ze ook goed kunnen ouderen. Deze Silex 2006, al heel lekker in zijn jeugd, was de perfecte begeleider van een gerechtje met Sint Jacobsvruchten.

Sauvignon Blanc is een prachtige druif met heel wat verschillende facetten. Deze twee wijnen bewezen dit volop. Ze waren in bijna geen enkel opzicht met elkaar te vergelijken.

Dit artikel werd geschreven in het kader van de tweemaandelijkse thema's van de Vlaamse Wijnblogdagen.

Alternatieven voor Champagne

05/12/2008 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 16/12/2008 
Reacties: 6  - Reageer

 

Alternatieven voor ChampagneTopchampagnes, is hier eigenlijk een alternatief voor? Volgens mij niet! Deze week proefde ik enkele kleppers uit het magische jaar 1996: de sensaties die Krug, Bollinger RD, Cristal Roederer, Salon en andere Dom Perignons mij bezorgden zijn onvergetelijk en niet te evenaren!!!

Ik moet echter geen appelen met citroenen vergelijken. De vernoemde Champagnes liggen nl. in de prijsklasse 115 – 450 euro en behoren dan ook tot de wereldtop. Met merkchampagnes als Veuve Cliquot, Moët & Chandon, Piper Heidsieck, … kan je me echter niet plezieren. De smaak ervan is gewoon te flets en te gemaakt. Nee, geef mij dan liever een fles van een ‘kleinere’ wijnboer zoals Jean Milan uit Oger.

Maar wat kunnen we dan drinken als alternatief voor Champagne? Voor mij komen dan Cava en Prosecco in aanmerking. Cava in de eerste plaats omdat hier ook de ‘methode traditionelle’ (tweede gisting van de wijn vindt in de fles plaats) gebruikt wordt. Cava wordt meestal ten zuidwesten van Barcelona geproduceerd, met name in de regio Penedès. Drie inheemse druivensoorten worden gebruikt: xarello, macabeo en parellada met soms wat chardonnay en zelfs pinot noir. Mijn favoriete cava’s zijn de Musteus Cava Brut Nature (heel brut omdat er geen liqueur d’expedition toegevoegd is) en de Cava Maria Casanovas Brut Nature (30 maand in de kelder!).
Prosecco daarentegen wordt gemaakt van de prosecco-druif en meestal met de methode ‘Charmat’ oftewel de methode ‘cuve close’. De tweede gisting vindt plaats in een gesloten tank. Men voegt aan de tank gewoon de nodige hoeveelheden suikers en gist toe, de CO2 wordt gevormd door de gisting. Later filtert en bottelt men dan vanuit het vat (onder tegendruk om de bubbels niet te verspelen). Is dus stukken goedkoper omdat men geen degorgement hoeft uit te voeren om de gistresten weg te krijgen (thx Jo). Alhoewel sommige prosecco’s ‘zoet’ kunnen overkomen, worden er best leuke versies geproduceerd. Mijn favoriet is hier de Casabianca Prosecco del Montello Brut.

Waarschijnlijk opperen mensen dat ik andere alternatieven vergeet, maar met Crémants enz. … heb ik weinig ervaring. Iemand nog een glas Champagne?

Dit artikel werd geschreven in het kader van de tweemaandelijkse thema's van de Vlaamse Wijnblogdagen.



40!!!

25/11/2008 - Feest
Bewerkt: 07/12/2008 
Reacties: 3  - Reageer

 

40!!!40 jaar worden, zou dat pijn doen? Ik vreesde er al voor, zeker na het slechte gevoel dat ik had toen ik 30 werd. Lees maar mee en… geniet!

Vorige donderdag was het zover: tram 4 stond voor de deur! Net op mijn wekelijkse vrije (kuis)dag was het zover. Na een glaasje Champagne met mijn echtgenote en de vader van mijn petekind, begonnen we eraan. Zoals beloofd werd het King Crab met de witte Châteauneuf van Domaine du Caillou 2005. Een heerlijke combinatie!

Zondag kwamen mijn ouders eten en ik besloot om alle registers open te trekken. Bij de exquise hapjes van mijn echtgenote schonk ik Dom Pérignon 1999. Deze naam gaat vaak over de lippen bij wijnliefhebbers en gisteren bleek dat dit terecht was. Nog jong, maar concentratie én finesse in het glas.

Eén van de eerste wijnen die ik ooit leerde drinken bij mijn ouders was de Chablis van Jean Durup. Ik voorzag een vergelijkende degustatie tussen de Vieilles Vignes 2004 en de Premier Cru ‘Fourchaume’ 2005. Wel, bij de 6 Zeeuwse holle en de 6 Zeeuwse platte oesters bevielen deze wijnen helemaal niet. Het was net of we water dronken. De kenmerkende smaak van vroeger ontbrak. Ik snelde naar mijn kelder en de Chablis Premier Cru ‘La Forest’ 2005 van Vincent Dauvissat redde zeker en vast de meubelen.

Als hoofdgerecht maakte de plaatselijke keukenprinses hert (hinde) en patrijs klaar. De begeleidende wijnen waren Château Margaux 1998, Brunello 2001 La Fiorita Riserva van Roberto Cipresso en Salzberg 2003 van Gernot Heinrich. Van de laatste twee wijnen wist ik ruim vooraf dat ik ze zou schenken, maar van de Margaux was ik niet zeker. Opzoekingswerk leerde mij dat de wijn nog te jong was, maar toch stond ik ’s morgens te twijfelen in mijn kelder. Ik waagde het erop. Het was een sensatie. Misschien nog te jong, maar wat een bedwelmende neus en afdronk! Eerlijk gezegd, de Brunello viel niet uit de toon, maar het was de Salzberg die ons het meest verbaasde. We wisten reeds dat dit een zeer goede wijn was, maar de smaak gisteren sloeg alles. Prijs-kwaliteit was dit de grootste wijn!

Ondertussen was het serieus beginnen sneeuwen, zodat de ‘hausgemachte’ Sachertorte snel verorberd werd zonder begeleidende wijn. Niemand maalde erom, want het was een fantastische namiddag geweest. Sommigen onder jullie zullen dit alles ongetwijfeld als decadent omschrijven, maar wees gerust, ik had maar één fles Dom Pérignon en één fles Château Margaux. Als dank aan mijn ouders kwamen ze op tafel en als alles dan meevalt zoals gisteren gaat een mens heel gelukkig slapen.

Prestigedegustatie

20/11/2008 - Proeverijen
Bewerkt: 20/11/2008 
Reacties: 2  - Reageer

 

PrestigedegustatieAfgelopen weekend kon je weer in Wetteren terecht voor een prestigedegustatie van Oostenrijkse en Italiaanse wijnen. De Grüner Veltliners van Fred Loimer uit Kamptal bevielen zoals steeds, van de gewone basisversie tot de ‘single vineyards’ Kafferberg en Spiegel. Dit door Parker zeer gewaardeerde domein produceert ook Rieslings van niveau.

Het eerste wow-moment beleefde ik bij de wijnen van Emmerich Knoll uit Wachau. Wachau is een toeristische streek, zo’n 80 km ten westen van Wenen. Reeds in de tijd van de Romeinen kenden men hier wijnbouw. Op de terrassen van oersteen liggen de beroemde wijngaarden. Wachau is de enige wijnstreek in Oostenrijk met eigen kwaliteitsbenamingen. Steinfeder is te vergelijken met Qualitätswein, Federspiel met Kabinett en Smaragd met Spätlese. Knoll werkt biologisch en zeer traditioneel in zijn wijnkelders. Geen barriques dus, maar roestvrij staal en grote foeders. De Rieslings en Grüner Veltliners die ik proefde, behoorden allen tot het ‘Smaragd-label’. Zeer zuivere wijnen, met een enorme concentratie en mineraliteit. De allerbeste was de Grüner Veltliner Vinothekfullung Smaragd 2006, volgens Peter Leirens subliem bij kreeft.

De Morillon en Sauvignons van Willy Sattler uit Gamlitz bewierookte ik reeds vorige keer, maar ook nu beviel de Sauvignon Kranachberg 2006 mij enorm. Heinz Velich uit Apetlon (Burgenland) produceert natuurlijk de bekende Tiglat Chardonnay, maar ook de T.O.- en Darschoversie zijn kanjers van Chardonnays. Waar dit huis in het begin nog dikke, alcoholdragende Chardonnays produceerde, richt men nu de aandacht vooral op mineralige wijnen met veel finesse.

Bij de Oostenrijkse Pinot Noirs ging mijn voorkeur uit naar de versie van Heinrich uit Burgenland. Heinrich, de naam is gevallen. Sublieme wijnen, niet enkel zijn topcuvées maar ook de ‘gewone’ Zweigelt, Blaufrankisch en St-Laurent. Dat Pannobile en Gabarinza mijn lievelingswijnen zijn wisten jullie al, maar de Salzberg (40% Zweigelt, 10% Blaufrankisch en 50% Merlot) steekt er mijlenver bovenuit. Als je deze wijnen vergelijkt met die van Josef Pöckl, eveneens uit Burgenland, kan je stellen dat de wijnen van Pöckl geconcentreerder zijn en baat hebben bij een langere rijping.

Over naar Italië. Van het tophuis Luciano Sandrone uit Barolo proefde ik de Dolcetto D’Alba 2006 en de Nebbiolo D’Alba 2005. Zeer zachte wijnen die vooral niet uitdrogend zijn! In Umbrië produceert het huis Sportoletti o.a. een Bordeauxblend, Villa Fidelia 2001. Een wijn die nu al enorm lekker is, maar gerust nog jaren kan rijpen.

In Montepulciano is Boscarelli een van de gewaardeerde wijnmakers. De Vino Nobile is een smakelijke wijn, de Riserva is wat ronder door het aandeel Merlot en de single-vineyard Nocio di Boscarelli 2003 heeft het allemaal: fruit en concentratie.

Ik vervolgde de degustatie met Brancaia, het eerste van de drie Toscaanse domeinen. De wijnen die mij hier zeer bevielen waren Ilatraia en Il Blu. Ilatraia wordt gemaakt in de Maremma van 60% Cabernet, 30% Sangiovese en 10% Petit Verdot. De supertoscaan Il Blu is een schitterende wijn van 50% Sangiovese, 45% Merlot en 5% Cabernet Sauvignon. Regelmatig ontvangt deze wijn ‘Tre bicchieri’ in de Gambero Rosso.

In Fiesole, een stadje in de omgeving van Firenze, maakt kunstenaar Bibi Graetz zeer leuke wijnen. Zijn Grilli di Testamatta 2006 (80% Sangiovese, 10% Cannaiolo en 10% Colorino) heeft heel mooi fruit, de Soffocone 2005 is iets meer geconcentreerd en de Testamatta 2005 is de absolute topwijn! 100% Sangiovese en een dijk van een wijn! Beschrijven? Nee, proef liever zelf!

Tot slot Siro Pacenti uit Montalcino. De Rosso 2006 is nu nog wat gesloten, maar heeft de kwaliteit die menig Brunello niet heeft. De Brunello 2003 heeft duidelijk last gehad van de warmte van het jaar. Persoonlijk verkies ik hier om te wachten op de 2004.

Afronden deed ik met 2 zoete wijnen. Eerst de Beerenauslese 2004 van Velich. Men maakt op dit domein niet enkel goede Chardonnays, ook in het maken van zoete wijn zijn ze erg bekwaam (RP 92-95). Tenslotte de Vin Santo 1998 van Boscarelli. Nu heerlijk op dronk en een aanrader voor de feestdagen.



2 grote degustaties!

23/10/2008 - Proeverijen
Bewerkt: 26/10/2008 
Reacties: 3  - Reageer

 

2 grote degustaties!Onlangs maakte ik 2 grote proeverijen mee, waarover ik zeker wil berichten. Door tijdsgebrek raakte mijn artikel nu pas afgewerkt.

Begin oktober hield Gerd Brabant van Vinikus in het gezelschap van enkele wijnbouwers de openingsdegustatie van zijn schitterende nieuwe winkel in Merchtem. Hoe konden we beter beginnen dan met de wijnen van Weingut Geil? Ik was vooral benieuwd naar de Riesling Spätlese trocken “S” Geyersberg Terroir 2007 en was niet teleurgesteld, integendeel! Ook de Huxelrebe Auslese 2007 en de Rieslaner Beerenauslese Geyersberg 2007 vielen op het einde van de degustatie in de smaak.

Eén van de abolute hoogtepunten beleefden we aan de tweede tafel, waar de mooie Eva Clüsserath ons haar wijnen uit de Mosel en de wijnen van haar man Philip Wittmann uit Rheinessen liet proeven. De wijnen van Eva waren zoals steeds top, maar wat gezegd van de biodynamische wijnen van Wittmann? Superdroog, complex en wat een mineraliteit! Ben ik blij dat ik enkele maanden geleden een inspanning deed om enkele flesjes van zijn 3 Grosse Gewächse te reserveren.

Aan de tafel van Weingut am Stein vielen vooral de Riesling trocken, Stettener Stein 2007
en de Scheurebe trocken “VINZ” alte Reben 2007 op. Van Scheurebe had ik gehoord dat er soms banale zoete wijnen van gemaakt werden, maar hier was dat niet het geval! Vooral perzik en pompelmoes in de neus, maar o zo complex.

In het zaaltje boven werd ik geconfronteerd met een nieuwe ontdekking van Gerd. Alexander Laible uit Baden! Deze jonge kerel had vroeger reeds voor Duitse topdomeinen gewerkt, maar 2007 was de eerste oogst van zijn eigen nieuwe wijndomein. Zijn Riesling* trocken zou volgens de beschrijving een wijn zijn die je in je eentje opdrinkt. Ik kan jullie vertellen dat dit niet gelogen is. Zo zuiver, mineralig en wat een finesse! Zijn Riesling*** trocken “alte Reben” 2007 blaast je helemaal van de sokken. Wat een ontdekking!
Bij de rode Duitse wijnen ging mijn voorkeur uit naar Markus Schneider uit de Pfalz. Ook de Rhônewijnen van Mas de Libian 2006 en Domaine Viret 2005 waren van een schitterende kwaliteit.

Eén minpunt: toen ik de aangekochte wijn aan het inladen was, dacht ik: “Hoe leg ik dit thuis allemaal uit?” Gelukkig vermoed ik dat ik niet alleen ben met deze vraag. Steunbetuigingen zijn welkom.

Een week later trapte Bart Rogiers van Wijnwinkel Château zijn eindejaarsoffensief af met twee degustaties in één. Een aantal nieuwe domeinen én oude getrouwen stonden te pronken op 2 grote tafels, netjes verdeeld in wit en rood. Bij de reeds bekende witte wijnen ging mijn voorkeur uit naar de Odysseus uit Priorat, gemaakt van Garnaxa blanca. Bij de nieuwe wijnen vielen o.a. de Bonea uit Campanië op, een wijn gemaakt van 100% falanghinadruiven en de Arioso van Campo Alla Sughera uit Bolgheri. Laatstgenoemde wijn wordt gemaakt van Sauvignon Blanc en een beetje Viognier.

Bij de rode wijnen was Les Champs des Murailles 2007 uit Corbières dé ontdekking. Gemaakt door François des Ligneris (ex Château Soutard) van Grenache, Carignan en Syrah. Een topper qua prijs-kwaliteit! Mas Poupéras – Pour Toi beviel zoals steeds evenals de nieuwe jaargang Bottacio van Paradiso (2005). 2 Prioratwijnen vielen ook in de smaak: Akyles 2006 en Torroja del Priorat 2005 van Eben Sadie.

Je kon je ook vooraf inschrijven voor een gratis (wablief, ja gratis!) begeleide degustatie van een tiental topwijnen die 90 punten scoorden bij RP of WS. Na voordien de ‘gewone’ Rustenberg Chardonnay uit Stellenbosch geproefd te hebben, konden we nu kennis maken met hun witte topcuvée, de Rustenberg Five Soldiers Chardonnay 2005. Voor mij kunnen heel wat witte Bourgognes hier niet tegenop. Niet in prijs, maar ook niet in kwaliteit: mooi geïntegreerd hout en heel wat elegantie. De tweede witte was mijn préféré: de witte Châteauneuf van Domaine du Caillou 2005. Geef dit bij gegrilde kreeft en je hoort me niet meer van de ganse avond !

Over naar de rode en onmiddellijk een tweetal ontdekkingen uit Italië. Vroeger behoorde Ornellaia toe aan de familie Antinori. Toen Lodovico op zoek ging naar geschikte grond om Ornellaia uit te breiden, vond hij iets buiten Bogheri dit stuk grond. Hij vond echter dat dit stuk meer geschikt was om een ander type wijn te maken, aangezien het stuk meer heuvels en stenen bevatte. Nadat de familie Antinori Ornellaia verkocht aan Robert Mondavi (die later Ornellaia doorverkocht aan Frescobaldi), begon Lodovico hier samen met zijn broer Piero een nieuw domein: Tenuta di Biserno. Hun topcuvée Biserno komt pas uit rond april 2010(!), maar nu reeds valt hun Il Pino di Biserno 2005 te bewonderen. Gemaakt van Merlot en Cabernet Franc proef je onmiddellijk dat deze wijn heel wat potentieel heeft!

Een tweede ontdekking komt uit Bolgheri zelf en heet Campo Alla Sughera. Van dit domein proefden we eerst de Adèo (Bolgheri Rosso DOC - Cabernet Sauvignon en Merlot) en daarna kwam de Arnione (DOC Bolgheri Rosso Superiore - Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Merlot en Petit Verdot). Twee zeer knap gemaakte wijnen. Ook zeer lekker was Guidalberto 2006, de 2de wijn van Sassicaia.

We vervolgen de degustatie met 2 toppers uit de Rhône. De kruidige Gigondas Tradition 2004 van Santa Duc komt heerlijk op dronk en de robuuste Châteauneuf du Pâpe 2005 van Domaine de la Janasse was top! Nauwelijks waren we van deze wijnen bekomen, of Sideral 2004 uit Chili kwam in het glas. Heerlijk rijpe Cabernet Sauvignon (ja, het bestaat echt) en de typische cassisgeur overheersten.

We besloten deze unieke degustatie met 2 wijnen van Eben Sadie. Zijn Dits del Terra 2005 uit Priorat is werkelijk fabuleus, maar wat gezegd van Columella 2005? Wine Spectator vindt dit de beste wijn uit Zuid-Afrika en tevens de beste Rhôneblend van het jaar! Deze twee degustaties werden begeleid door uitstekende hapjes tussendoor. Wie zin had kon op het eind nog de Penelope Peluda proeven, een zoete rode wijn uit Priorat, heerlijk bij zwarte chocolade!

Wijnfestivalitis

04/10/2008 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 04/10/2008 
Reacties: 1  - Reageer

 

WijnfestivalitisAf en toe blader ik met heimwee door de folders van de wijnfestivals van een goeie tien jaar geleden. Dat aanbod, die prijzen!!! Waar is de tijd dat je Châteaux Margaux 1993 of Latour 1993 nog aan zo’n 1600 frank kon verkrijgen? Vanaf het oogstjaar 1995 zijn de prijzen beginnen stijgen tot ongekende hoogten, het ‘mythische’ jaar 2005 spant hierin zeker de kroon.

Tegenwoordig wordt er blijkbaar gevochten om zoveel mogelijk kisten in de kar te kunnen laden. Kijk maar eens naar het filmpje van collega-blogger Amaronese op http://orbis.byethost13.com of typ ‘Roncq – rush’ in op Youtube en aanschouw krankzinnige taferelen.

Blijkbaar valt er met wijn veel te verdienen, of denkt men (tevergeefs) dat ik een kapitaalkrachtig persoon ben, maar afgelopen maand kreeg ik naast de jaarlijkse uitnodiging van Colruyt, ook een privé-uitnodiging van Cora en Carrefour. Zo begaf ik mij op dinsdag 16 september tegen 20u naar de Carrefour in St.-Agatha-Berchem. Zelden zo’n wansmakelijk spektakel meegemaakt! Eén tafeltje voor een kleine honderd proevers, een Franstalige dame die vanuit de hoogte ‘commentaar’ stond te leveren en een geplunderd aanbod Bordeauxwijnen. Nochtans start het festival officieel pas de volgende dag. Overbodig te vertellen dat ik de ‘unieke’ degustatie reeds na 20 min. verliet samen met mijn kompaan en talloze andere mensen die zich beetgenomen voelden.

Volgend punt bij Carrefour en GB: men lokt de klanten met ronkende namen als Pavillon Rouge 2005, Pontet Canet 2005, Léoville-Barton 2005, Giscours 2005, … maar je geraakt er doodgewoon niet aan!!! In minstens 4 andere vestigingen ving ik bot en op één plaats bevestigde de wijnverantwoordelijke mij de volgende dag dat een zeer beperkt aantal vestigingen deze wijn(en) in minieme hoeveelheden gekregen hadden. Een mail naar de consumentendienst om enkele flessen na te bestellen leverde niks op; alles was uitgeput en ze konden mij niet verder helpen. Ik mocht wel in de winkels vragen om mij een alternatief aan te bieden. Wel, IK KAN HIER NIET MEE LEVEN!!! Ik voel me bedrogen, misleid of hoe je het ook wil noemen. Op 20/9 viel trouwens te lezen in ‘Het Nieuwsblad’ dat één op de vier promotiewijnen bij Carrefour niet blijkt te zijn wat in de folder beloofd wordt. Meest opvallende “fout”: waar in de folder de ‘fantastische’ jaargang 2005 wordt aangekondigd, wordt soms een ‘mindere’ jaargang aangeboden. Ook wordt melding gemaakt van het feit dat klanten reeds op de eerste dag van het wijnfestival bepaalde wijnen niet meer aantreffen. In dit verband (wel niet met wijn als ik me goed herinner) werd Carrefour volgens het artikel reeds in 2003 veroordeeld omdat bepaalde ‘stuntproducten‘ niet in voldoende aantallen voorradig waren. In alle eerlijkheid, ook bij Colruyt (4 wijnen) en Delhaize (1 wijn) werden foutjes aangetroffen.

Hoe zo’n degustatie beter kan bewees Colruyt. Er werden een voldoende aantal tafels opgesteld en de wijnkeuze was voor elk wat wils. De mensen achter de tafels gaven een meer dan behoorlijke uitleg in de gewenste taal. Een algemeen gevoel van vriendelijkheid was opvallend! Nog een voordeel van Colruyt is dat iedereen kans heeft om wijn te bestellen via het Collishopsysteem, zelfs al gaat het maar om één fles. Zo permiteerde ik me afgelopen maand één flesje Ermitage Le Pavillon 2005 van Chapoutier. Dat is dan ook de reden waarom Delhaize mij minder ligt. Je hebt er niet de mogelijkheid om één fles via de website te bestellen.

Conclusie van dit alles? Dit jaar heb ik me voor het laatst laten vangen. Leve de kleine wijnhandelaren! Mensen met een degelijk verhaal, liefde voor hun vak en geen dollartekens in de ogen!

Dit artikel werd geschreven in het kader van de tweemaandelijkse thema's van de Vlaamse Wijnblogdagen.

Voorlopig geen feestjes meer aub!

17/08/2008 - Feest
Bewerkt: 17/08/2008 
Reacties: 3  - Reageer

 

Voorlopig geen feestjes meer aub!4 feestjes op 6 dagen tijd: moordend! Dit alles begon vorige zondag met een BBQ ter gelegenheid van het 10-jarig huwelijk van een goede vriend van mij. Het vlees was écht super en de Champagne Blanc de Noirs Brut van Benoît Tassin vloeide rijkelijk. Ik proefde een zeer minerale en elegante Champagne uit het zuidelijke gedeelte van de Champagneregio. Ook de inhoud van de Jeroboam Clos des Papes 1998 mocht er wezen. In combinatie met perfect gebraden lamskroon was dit hemels. 2 glaasjes Champagne als afsluiter zorgden ervoor dat we in opperbeste stemming huiswaarts keerden.

De volgende dag waren we reeds vroeg op pad richting Ardennen, aangezien mijn schoonmoeder verjaarde. De keuze van de drank werd zoals steeds aan mij overgelaten. Iedereen genoot eerst van een glaasje Prosecco en bij het voorgerecht kwam er Groot Geluk Chenin Blanc en Mas de Daumas Gassac 2002 op tafel. De Groot Geluk vervulde zoals steeds zijn plicht, maar mijn echtgenote en ik genoten vooral van de witte Mas de Daumas Gassac.
Bij de BBQ schonk ik een Côtes-du-Rhône, meer bepaald de Clos du Caillou Bouquet de Garrigues 2005. Dit is één van mijn lievelingswijnen en geregeld kreeg ik uitgestoken handen met lege glazen te zien. Als apotheose had ik nog een Châteauneuf-du-Pape mee, meer bepaald de Domaine de Marcoux 1998. Deze stond natuurlijk een trapje hoger en verving voor de mannen in het gezelschap het zoete dessert dat de vrouwen aten.

Woensdag vierden we samen met mijn ouders de 8ste verjaardag van mijn dochter. Afgetrapt werd er met een glas Champagne van Henri Maillart uit Chamery nabij Reims. Bij de gegrilde gamba’s stapten we over naar de Kranachberg 2004 van Willi Sattler (Sattlerhof), een Oostenrijkse Sauvignon Blanc uit het Toscane van Oostenrijk (Südsteiermark). In het begin vond ik de wijn nogal gesloten, anders dan toen ik hem vroeger proefde. Na karaferen kwam hij open en viel vooral het minerale karakter met zelfs een zweem van witte truffel op. Bij de mixed-grill begonnen we met de Einzelstück van Markus Schneider. Deze wijn is afkomstig uit de Pfalz en wordt uitsluitend gemaakt van Portugieserdruiven. We vergeleken hem met een mooie Bourgognewijn. Daarna schonk ik een Guidalberto 2004, de tweede wijn van de bekende icoonwijn Sassicaia. Hier waren alle componenten mooi verweven. Ik wou tenslotte uitpakken met iets nieuws voor mijn vader, maar de Amon-Ra 2005 beviel ons helemaal niet. Totaal gesloten en heel zoet van smaak. Waarschijnlijk had ik de wijn beter enkele uren vooraf gekarafeerd, want de dag nadien smaakte hij veel beter. Ik ontkurkte in de plaats een Pavillon Rouge 2000. Mijn dochter heet nl. Margaux en is geboren in 2000. Wel, deze wijn had alles! Schitterende kleur, bedwelmende neus en erg lekker. Ik geef grif toe dat Bordeauxwijn, als hij goed gemaakt is, erg groot kan zijn. Zelfs deze “tweede wijn” illustreerde dat. Je kan je afvragen hoe goed de eerste wijn wel niet moet zijn!

Vrijdag tenslotte verjaarde mijn vader. Na de Champagne van Gobillard uit Hautvillers vergastte mijn pa ons op 3 Oostenrijkse wijnen uit Burgenland van Gernot Heinrich. Achtereenvolgens passeerden Blaufränkisch 2004, St. Laurent 2002 en Pannobile 2003 met groot succes de revue. Mijn pa besloot nog een laatste inspanning te doen en een grootste Brunello 2001 van Siro Pacenti werd ontkurkt. Een dijk van een wijn, alle superlatieven schieten tekort. Iedereen voldaan zou je denken, maar mijn moeder veranderde met een mysterieus lachje op haar gezicht onze glazen en kwam even later met een half flesje Yquem 1999 buiten. Hoewel deze wijn nog maar aan het begin van zijn evolutie staat, kan je niet anders dan dit als immens groot te beschrijven. En vrienden, als je me wil bellen voor een feestje, wacht aub nog een dag of drie!

Bezochte wijndomeinen

02/08/2008 - Vlaamse wijnblogdagen 
Reacties: 67  - Reageer

 

Bezochte wijndomeinenOnlangs werden we door vrienden uitgenodigd om mee de Champagnestreek onveilig te maken. We overnachtten in hun caravan in Bouillon en de volgende ochtend waren we op minder dan 2 uur in Epernay, een stadje volledig omringd door wijngaarden. Epernay (en niet Reims) wordt als het centrum van de Champagnestreek aanzien. Op de beroemde Avenue de la Champagne vind je grote huizen als Moët & Chandon, Mercier, Castellane, Perrier-Jouët. We hadden gehoord dat de kelders van Mercier indrukwekkend waren, dus besloten we daar een kijkje te gaan nemen.

In de ontvangsthal valt je onmiddellijk het reuze wijnvat op. De stichter van het huis, Eugène Mercier, werkte er 16 jaar aan en liet het in 1889 verplaatsen naar de Wereldtentoonstelling van Parijs, waar het onder de beroemde toren van zijn vriend Gustav Eiffel geplaatst werd. Het vat weegt 34 ton en kan ongeveer 215000 Champagneflessen bevatten. We betaalden 8 euro per persoon en werden door een bevallige Nederlandstalige vrouwelijke gids begeleid naar een zaal waar een promotiefilmpje afgespeeld werd. Daarna daalden we via de lift af naar de 30m dieper gelegen kelders. Tijdens de afdaling word je geconfronteerd met beelden van het werk in de wijngaard en de kelders. In de kelders word je door een lasergestuurd treintje rondgereden in een deel van de 18 km lange gallerijen. Na een rit van ongeveer 45 minuten wacht boven nog de degustatie van één van de Champagnes van het huis. Die dag proefden we de top-cuvée van het huis, de Champagne “Eugène Mercier”. Apart aan dit huis is dat het als enige een demi-sec rosé Champagne maakt. Jammer genoeg is de kwaliteit van deze firma niet evenredig met de ontvangst hier. Niettemin is het het meest verkochte Champagnemerk in Frankrijk.

Na het middagmaal en een kwartier rijden kwamen we in Oger bij Jean Milan. Hier worden enkel Blanc de Blancs Grand Cru Champagnes geproduceerd. De ontvangst was hartelijk en we kregen na bezoek aan de kelders achtereenvolgens de Brut Spécial (op mijn verzoek), de Cuvée de Réserve en Les Terres de Noël 2002 te proeven. De eerste en de laatste passen perfect als aperitief, terwijl de Cuvée de Réserve zowel als aperitief of als maaltijdbegeleider gebruikt kan worden. De Cuvée Tendresse proefden we niet aangezien we niet van demi-sec Champagne houden. De aangekochte Champagnes werden in de koffer geladen en met onze buit trokken we weer huiswaarts.

Beide bezoeken werden afgelegd met de kinderen bij en op geen enkel moment hadden we het gevoel dat ze als storend werden ervaren. Toon zelf wel het nodige respect en contacteer de wijnbouwer die je wenst te bezoeken enige tijd vooraf, zodat hij weet dat je komt en je ook goed kan ontvangen. Bij Mercier was dit niet nodig, maar konden we gewoon aansluiten bij een groep. Tenslotte nog dit: Belgen zijn graag geziene gasten in de Champagnestreek. Hoe zou dit komen?

Dit artikel werd geschreven in het kader van de tweemaandelijkse thema's van de Vlaamse Wijnblogdagen.

Een meer dan geslaagde avond

27/07/2008 - Feest 
Reacties: 2  - Reageer

 

Een meer dan geslaagde avondNadat de hevige onweersbuien van gisterennamiddag verdreven waren, begaven we ons naar een bevriend koppel voor een gezellig samenzijn. Op het terras genoten we van lekkere hapjes en een glas Champagne. Daarna werden er achtereenvolgens sardines, scampi en… king-crab op de BBQ gelegd. De gastheer liet zijn vrouw de keuze tussen opnieuw Champagne of witte wijn om deze gerechtjes te begeleiden en er kwam een nieuwe Champagne op tafel die ons een WOW-gevoel bezorgde. Het was de Jacques Selosse brut initial, een 100 % Grand Cru uit Avize, Cramant en Oger met een rijping van drie jaar sur lattes. Ok, niet meteen goedkoop maar gemaakt van 100% Chardonnaydruiven is dit een Champagne met een fantastisch verouderingspotentieel.

Onze gastheer, geheel zichzelf zijnde, kwam toch nog met een fles witte wijn op de proppen. En wat voor één! Ik gokte op de Hermitage de l’Orée van Chapoutier en zat er deze keer niet ver naast. Het was de uitmuntende Hermitage van Jean Louis Chave uit 1994. Deze wijn harmonieerde perfect met de king-crab en zelfs met de ondertussen roségebakken lamskroon.

Bij de kaas dronken we een rode wijn en hier zat ik er met mijn Rhôneblend slechts enkele duizenden km. naast. De wijn kwam uit Argentinië, meer bepaald uit Mendoza en wordt gemaakt van 100% Malbec. “Is dit echt Malbec?”, vroeg ik vertwijfeld aan de gastheer. “Ja! Schitterend hè!” En of. Volgens Parker is Bodegas Catena Zapata dé referentie als het om wijndomeinen van Argentinië gaat. Hij gaf aan deze Bodegas Catena Zapata Malbec Catena Zapata Argentino Vineyard 2004 dan ook 98+. In het glas ontdekten we een donkere, geconcentreerde wijn die echter de nodige elegantie bezat. Het zou geen probleem mogen zijn deze wijn 25-40 jaar te bewaren. Misschien mogelijk, maar de wijn is nu al o zo lekker!

Feestje vol verrassingen

04/07/2008 - Feest
Bewerkt: 05/07/2008 
Reacties: 2  - Reageer

 

Feestje vol verrassingenVorig weekend werd ik samen met een aantal andere mensen door een collega uitgenodigd om het begin van de vakantie te vieren. We mochten allen een fles wijn meebrengen, het liefst een wijn van een ‘vreemd’ druivenras.

Op het terras kregen we eerst een rode schuimwijn in het glas. Deze was afkomstig van het bekende Australische domein d’Arenberg en werd gemaakt van de druivensoort Chambourcin. Veel verder dan een eerste slok kwamen we niet. Iedereen was het erover eens dat dit slecht was! De Champagne Fallet-Prévostat Grand Cru brut kon ons meer bekoren.

Bij enkele overheerlijke hapjes (ongepelde garnalen, witte tonijn, …) werd de wijn geschonken die ik meegebracht had. Het was de witte Château Simone 2004 uit de appellation Palette (Provence). De bewuste wijn werd enkele maanden geleden in La Revue du Vin de France bekroond als beste droge witte wijn van Zuid-Frankrijk. Aangezien hij daar toppers als La Grange des Pères, Mas de Daumas Gassac, Domaine Gauby en o.a. La Bastide Blanche het nakijken gaf, kocht ik er twee flessen van toen ik hem in een winkel aantrof. De wijn was zeker zijn 30 euro waard, want iedereen bestempelde hem als schitterend. Gemaakt van hoofdzakelijk Clairette en in mindere mate Grenache Blanc, Ugni Blanc en Muscat had deze wijn een heerlijk oxidatieve toets in de mond. Opzoekwerk leerde mij dat de wijngaarden in een gebied met vooral pijnbomen en… op noordelijke hellingen gelegen zijn. Aan zon nl. geen tekort daar. Volgens LRVF was de 1988 onlangs nog fabuleus!

Aan tafel kregen we 2 rode wijnen blind in het glas. De eerste kon ik in het begin niet thuisbrengen, maar toen een collega een Rhôneblend uit Zuid-Afrika opperde, gaf ik hem volmondig gelijk. Ik zat er slechts duizenden km. naast! Het was de Terre di Lavoro 2005 Roccamonfina uit het Italiaanse Campania. Dit is een echte cultwijn, gemaakt van 80% Aglianico en 20% Piedirosso. Van vreemde druivenrassen gesproken! Ik proefde een volle, krachtige wijn die wat tijd nodig had om volledig open te komen. De tweede wijn was overduidelijk een Médoc. Hier dacht ik zeker niet aan St-Julien. Toch was het een Gruaud Larose uit 1998. Eindelijk nog eens een voorbeeld van een goed gemaakte Bordeaux die bij iedereen in de smaak viel. Beide wijnen harmonieerden bovendien uitstekend met het schitterende lamsvlees op ons bord.

Onze gastheer zorgde zelf voor de 3 laatste wijnen. De eerste wijn dronken we nog bij het hoofdgerecht en was mooi geëvolueerd. 1995 en 1996 werden geopperd, maar het bleek Château de Beaucastel 1988 te zijn. Voor mij was dit een pracht van een wijn, maar de gastheer vond dat de wijn toch nog iets miste t.o.v. de echt grote jaren.

Bij de kaasschotel kwamen dus nog 2 rode wijnen tevoorschijn. Bij de eerste gokte ik op de Gamaydruif, die ik duidelijk meende te proeven. Enkele tafelgenoten dachten ook dat dit Gamay kon zijn, maar het was een wijn van 100% Grenache. En wat voor één: Château Rayas 2004. Eén en al finesse. Persoonlijk vond ik het veel te vroeg om deze wijn al te drinken, ik drink hem liever na een jaar of 7-8. De laatste wijn sloeg echter alles. Deze wijn had van alles de juiste proporties. Als druif werd Syrah genoemd en het bleek te kloppen: het etiket toonde ons Côte Rôtie Guigal LA TURQUE 2002.

Wat een wijnen, wat een avond! Een avond die me deed zweven en ook, als dat al nodig was, weer met beide voeten op de grond deed belanden! Het bleek eens temeer hoe moeilijk het was blind wijnen te raden.


BBQ wijn

07/06/2008 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 07/06/2008 
Reacties: 5  - Reageer

 

BBQ wijnNet zoals vorig jaar konden we reeds vroeg onze BBQ bovenhalen. Receptjes in overvloed, maar… wat drinken we erbij?

Als aperitief tref je op vele plaatsen sangria aan. Een drankje dat er vlot ingaat, maar dikwijls wordt er overdreven met het toevoegen van likeur en/of sterke dranken. Dit kan ervoor zorgen dat een aantal mensen reeds aangeschoten zijn voor de eigenlijke maaltijd. Persoonlijk geniet ik graag van een glaasje Prosecco, Cava of Champagne als aperitief.

Wanneer begonnen wordt met vis of schaaldieren is de witte wijn ook van de partij. Ik drink er graag een Spaanse Albarino uit Galicië of een Oostenrijkse Grüner Veltliner bij. Chenin Blanc uit Zuid-Afrika is een andere mogelijkheid, evenals een ‘crispy’ Sauvignon Blanc.

Over naar rood. Hier de ideale wijn kiezen is soms verdomd moeilijk en wel om volgende redenen. Allereerst zijn er vaak de marinades die de smaak bepalen. Pittig gekruid vlees versterkt snel het alcoholgevoel van de wijn. Dan zijn er de (vette) sausjes, die een wijn soms lichter laten overkomen en hem zo a.h.w. degraderen. Tenslotte kan je ook een probleem hebben met de zuurtegraad van de groenten (tomaten).

Je zoekt dus best een wijn die de smaak kan trotseren, liefst een met voldoende zuren en geen al te hoog alcoholgehalte. Voor mij komen dan de goede Côtes-du-Rhone- en Côtes du Roussilonwijnen in aanmerking. Belangrijk vind ik ook dat de rode wijn in de zomerperiode lichtgekoeld op tafel komt. Schenk ik nu nooit iets anders? Tuurlijk wel! In het bijzijn van mijn ouders of enkele vrienden durf ik wel eens ‘zot’ doen en een klassewijn uit Oostenrijk, Italië? Frankrijk of Spanje ontkurken. Is dit weggegooid geld? Zeker niet, vooral als je deze wijn bij een heerlijk gegrilde côte à l’os drinkt. Niet nodig jullie te vertellen dat er al heel wat mooie flesjes gekraakt zijn tijdens mijn BBQ-festijnen.

De meesten zullen zich ondertussen afvragen: “Wat met rosé en BIB-wijnen?” Nee, ik was geen rosédrinker en zal er ook nooit een worden. Dit soort wijn vind ik helemaal niet lekker en kan me niet boeien. Ik proefde onlangs na een tip nog enkele kwalitatieve rosés zoals een Tavel of een Bandol, maar deze wijnen deden mij niet van mening veranderen. Wat bag-in-box wijnen betreft, het zijn niet mijn favoriete wijnen, maar de laatste jaren vind je meer en meer kwalitatievere BIB’s.

Conclusie van dit alles? Aangezien de laatste jaren onze worsten- en brochettenbarbecue’s steeds vaker vervangen worden door meer verfijnde gerechtjes, is het helemaal niet verkeerd om er een betere wijn bij te schenken. The sky is the limit!

Deze bijdrage kwam tot stand in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen.

Onwaarschijnlijke wijnverhalen

05/04/2008 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 06/04/2008 
Reacties: 4  - Reageer

 

Onwaarschijnlijke wijnverhalenOnwaarschijnlijke wijnverhalen, iedereen kent ze wel en ze worden ook gretig verteld. Zelf denk ik met enige gêne terug aan mijn eerste passen in de wijnwereld. Op een grote degustatie kwam ik aan de tafel van Château Lagrange (St-Julien) terecht. Toen de dame me Les Fiefs de Lagrange, de tweede wijn van het kasteel, wou laten proeven zei ik kordaat: “Non merci, pas de Fiefs. Je viens pour le grand vin.” Zonder twijfelen schonk de dame me de gevraagde wijn in. Daar stond ik dan fier met één van mijn eerste ‘trofeeën’. Maar geloof me vrij, ik ben ondertussen in de juiste richting geëvolueerd.

Wijnliefhebbers die me toen bezig zagen, zullen zich even hard geërgerd hebben als ik nu op sommige degustaties. Ik haalde reeds vroeger het voorbeeld aan van de man die dit jaar op Megavino Champagne aan het euh… proeven was en ongegeneerd een sigaar opstak. Ooit zag ik iemand een vol glas witte wijn vragen op een proeverij en daarna stak hij weer zijn glas uit met de woorden: “Verkoop mij deze fles en schenk ze nu maar uit.”

Wanneer je thuis bent of je bij vrienden bevindt, is het natuurlijk een ander verhaal. Zo had ik eens een fles Château Trotanoy 1983 cadeau gekregen en ik ontkurkte de fles toen een goede vriend op bezoek kwam. Terwijl ik nog aan de wijn aan het ruiken was, kapte mijn gast zijn glas in één keer binnen en vroeg hij me of dit zo’n wijn was waarvoor mensen zoveel geld betalen. Hij vond het maar niets en genoot even later van een frisse pint. Tijdens een etentje bij een collega, die speciaal voor de komst van mijn vrouw en mij een zeer goede wijn was gaan kopen, merkte ik op dat de wijn gekurkt was. De man haalde prompt een andere fles, maar dronk de gekurkte zelf verder uit. De kurksmaak stoorde hem niet.

Het allerergste maakte ik een aantal jaren geleden mee op een degustatie van een zeer gerenomeerde wijnfirma. De dame achter het tafeltje ging mij iets speciaals laten proeven: Pouilly-Fumé 1997. De naam van de producent weet ik niet meer. Toen ik voorzichtig opmerkte dat de wijn volgens mij over zijn top was knikte ze instemmend en zei ze: “Passé hè! Maar proef nu dezelfde wijn uit een magnumfles en hij is schitterend!” De wijn bleek even slecht te zijn en ik kon niet snel genoeg buiten zijn. Gelukkig bestaan er genoeg goede kleine handelaars met liefde voor hun vak!

Druk weekend!

18/03/2008 - Actueel
Bewerkt: 19/03/2008 
Reacties: 4  - Reageer

 

Druk weekend!Vorig weekend was weer veel te kort. Het begon al op vrijdagavond met 2 afspraken. Eerst ging ik naar de voorjaarsdegustatie van Vinikus. Van Gerd Brabant had ik reeds vernomen dat 2007 een schitterend jaar was voor de Duitse wijnen. Na het proeven van de witte wijnen kon ik dit volmondig beamen. Het waren wederom de wijnen van het Weingut Geil die mijn voorkeur wegdroegen. Ik proefde ook twee wijnen die gemaakt werden van Pinot Noir, maar wit gevinifieerd. De versie van Gehring was een soepele, lekkere wijn met lange afdronk, bij Weegmüller kreeg je een complexere wijn met zelfs een lichtroze schijn.

Bij de rode wijnen toch al één wijn uit 2007, de Frühburgunder trocken van Gehring. Ook hier kon je de klasse van het wijnjaar (én de producent natuurlijk) proeven. De gekende wijnen van Markus Schneider en Shelter Winery passeerden daarna de revue, ook hier weer een en al appreciatie. Mas de Libian 2006 en de wijnen van Viret uit 2005 bewezen dat de Rhônestreek twee geweldige jaren kende.

Afgerond werd er met de zoete wijnen. Ook hier ging mijn voorkeur naar de wijnen van Geil. De Riesling Spätlese 2007 en de Huxelrebe Auslese 2007 waren erg mooi, maar wat gezegd van de Rieslaner Beerenauslese 2007 en de Riesling Eiswein 2007! Gewoonweg droomwijnen!

Om 20u werd ik in Mollem verwacht voor de 7de “Clash of the Titans”, de verticale degustatie van Mas de Daumas Gassac. We proefden eerst vier verbazingwekkende witte versies uit 2006, 2002, 1997 én… 1988! Gemaakt van Viognier, Chardonnay, Petit Manseng en Chenin waren dit echt zuivere en precieze wijnen. “De rechtlijnigheid valt op.”, zei één van de deelnemers. Enkel de 2002 viel wat uit de toon, 2006 en 1997 waren erg goed en de 1988 verbaasde enorm voor een twintigjarige witte wijn.

De eerste vier rode bleken enorm gesloten en oogden nog jong. Het waren echter de oudste wijnen, met de 1987 op kop! Na een tiental minuten kwamen de wijnen open en konden we echt genieten. Natuurlijk waren niet alle jaargangen even geslaagd, 1998 bv. was minder, maar wat er in 1990 en 2000 in de fles kwam was zeer mooi.

Op zaterdag hield Bart Rogiers van Wijnwinkel Châteaux een grote degustatie van zijn Italiaanse wijnen. Na het glaasje lekkere Prosecco van Negroni proefde ik twee nieuwe witte wijnen die in de smaak vielen. De Falerio Vigna Palazzi van Saladini Pilastri was een blend van Trebbiano en Chardonnay en de Manzoni van Loredan Gasparini werd gemaakt van Riesling en Pinot Bianco. Ook lekker waren de Vernaccia di San Gimignano van Paradiso en de Aternum (elegante, houtgerijpte Trebbiano).

In rood twee nieuwe wijnen van Saladini Pilastri, de Rosso Piceno en de Vigna Montetinello. Twee aanraders voor de komende zomermaanden. Uit Piëmonte sprong de Mermet in het oog, een blend van Nebbiolo en Merlot. Sangioveseliefhebbers moeten beslist de Bottacio en de Paterno II van Paradiso proeven. Zij maken ook een supertoscaan, Saxa Calida, een schitterende wijn van Cabernet en Merlot.

Bij het afrekenen wachtte nog een verrassing: “in primeur” waren Sideral 2004, Dits del Terra 2005 en de nieuwe wijn van Eben Sadie uit Priorat, Torroja del Priorat, te proeven. Lap, weer een stuk uit mijn budget!

Zondagmiddag hield ik thuis een etentje met enkele gelijkgestemde zielen. Na de Champagne van Veuve Clicquot kwam King crab als voorgerecht op tafel. Ik schonk er een witte Oostenrijkse wijn bij, de Tiglat 2001 van Velich. Zalige combinatie, thx Amaronese!

Het hoofdgerecht was een recept van BDC. Lamskoteletjes met een Provençaalse groentenbrochette en ovengebakken aardappeltjes. Hier dronken we de favoriete Toscaanse wijn van Guy Verhofstadt bij, Il Carbonaione 2001 en de Oostenrijkse Salzberg 2001 van Gernot Heinrich. Twee zeer grote wijnen! Eén van de gasten mag om gezondheidsredenen liever geen zoete wijn drinken en daarom besloot ik nog een inspanning te doen. Mijn enige fles Sassicaia 2003 werd ontkurkt en de glazen werden enthousiast uitgestoken. Algemene stilte en goedkeurend geknik volgde!

Bij de huisgemaakte Apfelstrüdel schonk ik de Eiswein van Geil die ook jong menigeen verbaasde. Iedereen voldaan, zelfs de grappa werd door iedereen afgewezen! Het leven van een wijnliefhebber kan toch hard zijn!

Formidabel... fantastisch... fenomenabel... fabuleus

02/03/2008 - Feest
Bewerkt: 02/03/2008 
Reacties: 7  - Reageer

 

Formidabel... fantastisch... fenomenabel... fabuleusGisteren mocht ik samen met enkele gelukkigen aanschuiven bij BDC voor een etentje dat niet echt van deze wereld was. Alle superlatieven schieten werkelijk tekort. Mocht u denken dat ik de alcohol nog niet verteerd heb of gewoon wil mouwvegen bij BDC, lees dan snel verder en… geniet!

We begonnen met een glaasje Champagne van André & Jacques Beaufort, een Champagne waarvan de ‘stinkende’ neus liet vermoeden dat hij op biologische wijze gemaakt was. Een correct vermoeden bleek later. Daarna kregen we Champagne van een heel andere stijl te proeven. Heel strak en complex, het bleek Bollinger 1996 RD te zijn. De tweede maal dat ik hem dronk en volgens mij nog steeds een kindermoord.

Bij het eerste voorgerecht, een heerlijke garnalenmousse, kwamen twee witte wijnen blind in het glas. De eerste wijn was nog erg jong en duidelijk sauvignon blanc getypeerd. Wijngerd en Amaronese hielden het op de Pouilly-Fumé Pur Sang 2005 van Dagueneau. Bij het ontbloten van de fles bleek dat ze er knal op zaten ! De tweede wijn herkende ik aan de was rond de flessenhals, maar de meeste gasten hadden het moeilijk om de herkomst en de druivensoort te raden. Chardonnay én sauvignon blanc werden genoemd, maar deze schitterende wijn was de Chablis Premier Cru Montée de Tonnerre 1999 van Francois Raveneau.

Het tweede voorgerecht was een millefeuille van bosvruchten, theegelei en foie gras vergezeld van heerlijke jamon iberico. Weer kregen we twee witte wijnen geserveerd. De eerste wijn bezorgde ons een collectief wow-gevoel. In de neus licht oxidatief en in de mond een complexe wijn met lange afdronk. We kregen de tip dat marsanne, rousanne en chardonnay de drie druivensoorten waren. De wijn was afkomstig uit Aniane, de thuisbasis van het beroemde Mas de Daumas Gassac, en was de witte Grange des Pères 2004. Dit domein was lange tijd enkel bekend onder insiders maar krijgt momenteel steeds meer faam. Deze wijn was ontegensprekelijk de beste witte van de avond, zelfs beter dan de witte Château Rayas 2001 waarvan we meer verwacht hadden.

We stapten over naar rood en ook hier was het onmiddellijk genieten. De eerste wijn gaf in de neus eerst de indruk versleten te zijn, maar in de mond was deze wijn fa-bu-leus!!! Dat we met een Châteauneuf-du-Pape te maken hadden was duidelijk, maar welke? Brog hield het op Château Rayas (iets wat ik ook dacht) maar het was de Cuvée Centenaire Les Cailloux 1995 van het Domaine André Brunel. Bij de tweede wijn dachten we aan sangiovese, maar het was een nog compleet gesloten Château de Beaucastel 1995 Hommage à Jacques Perrin. Ook dit was haast zeker een kindermoord. Ondertussen had BDC’s geweldige keukenprinses én echtgenote ons het hoofdgerecht voorgeschoteld. Perfect gebakken lamsvlees met een Provençaalse groentenbrochette en ovengebakken aardappeltjes.

BDC begon de volgende rode wijn in te schenken maar kreeg te horen van Wijngerd en Brog dat er iets mis was met de wijn. Jammer genoeg vergisten zij zich niet want toen de fles getoond werd zagen we dat het de Vega Sicilia Unico 1990 was. Als vervangwijn kwam Domaine Gauby "Muntada" 2004 in het glas. Voor mij een ontgoocheling, zeker als je weet dat hij zo’n 70 euro kost.

Om de maaltijd af te ronden kregen we bij de kaasschotel een goudkleurige en een bijna zwarte wijn te proeven. Twee excellente wijnen die ons allemaal deden glunderen. Niet moeilijk als je weet dat het hier om Château Climens 1988 en Pedro Ximénez 1971 ging.

Bij de koffie kregen we nog drie druppels Distillato della Vinnaccia di Magma die we voorzichtig opdronken, want deze grappa haalt 80% alcohol. Iedereen was het erover eens dat we ongelooflijk genoten hadden en ook de sfeer was onvergetelijk. Wat kan een mens zich meer wensen?




De Vlaamse wijnblogdagen: Late Harvest

02/02/2008 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 06/04/2008 
Reacties: 4  - Reageer

 

De Vlaamse wijnblogdagen: Late HarvestOnder late harvest (Frankrijk: Vendage tardive) verstaan we een late oogst van overrijpe druiven. Overrijpheid begint zodra het stadium van de rijpheid voorbij is. Maar wat is rijpheid? Nemen we een banaan. Waar de ene zegt dat een banaan rijp is wanneer ze helemaal geel is zal de andere pas over rijp spreken wanneer de banaan zwarte plekjes vertoont. Idem met een rijpe druif uit de Champagne die bv. in Napa Valley als onrijp bestempeld zal worden. De hoge zuurgraad en het lage suikergehalte die essentieel zijn voor het maken van mousserende wijn zorgen echter voor een erg zure droge wijn.

Eén van de bekendste voorbeelden waarbij laat geoogste druiven gebruikt worden is de edele rotting, ook pourriture noble of edelfaule genoemd. Zowel bij Sauternes, de Hongaarse Tokaj en de Oostenrijkse en Duitse Beeren- en Trockenbeerenauslese treffen we de schimmel met de gekende naam ‘Botrytis cinerea’ aan. Voorwaarden zijn nevelige, natte ochtenden gevolgd door zon. Onder de schil van de druiven ontwikkelt de schimmel zich met waterverlies en stijging van het suikergehalte als gevolg. De kleur van de druiven verandert van goudgeel over paars naar bruin. Wanneer de druiven helemaal verschrompeld zijn, worden ze bedekt met de grijze schimmel. Bij het plukken worden de aangetaste druiven er een voor een uitgesneden. De plukkers moeten meerdere malen op verschillende tijdstippen door de wijngaard gaan om steeds de perfecte druiven te knippen. Het levert een zoete wijn met een complex aroma op, helemaal verschillend van andere zoete wijnen. De houdbaarheid is dikwijls indrukwekkend, de prijs spijtig genoeg ook. Maar voor we klagen, laat het duidelijk zijn dat een plukker één dag nodig heeft voor het plukken van de druiven van één fles Beerenauslese of een halve fles Trockenbeerenauslese. De gebruikte druivensoorten zijn Sauvignon Blanc, Sémillon en Muscadelle voor Sauternes, Furmint, Harslevelü en Muscat voor Tokaj en vooral Riesling voor Beeren- en Trockenbeerenauslese.

Minder plezant voor de plukkers is de Eiswine of icewine. Deze werd per ongeluk door Frankische wijnbouwers ontdekt in 1794, toen ze reeds bevroren druiven persten. De smaak van de bekomen wijn beviel hen enorm. Voor het maken van Eiswein is Riesling erg geschikt, vooral omdat het om een laatrijpende druif in perfecte conditie moet gaan. De druiven mogen pas geplukt worden bij een temperatuur van -10° Celsius in Canada en bij -7° Celsius in Duitsland. Wanneer deze druiven geperst worden, blijft het water als ijs achter en een heel zoete nectar loopt traag uit de pers. Ook het gistingsproces verloopt traag, aangezien het koud is en het suikergehalte hoog. Het bekomen resultaat mag er echter zeker zijn.

Spätlese is een Duitse of Oostenrijkse kwaliteitswijn met predikaat, een toegevoegde waarde dus. Het gaat hier dus om een late pluk, echter met wettelijk voorgeschreven verplichte minimale suikergraden (Oechsle of KMW). De druiven zijn dus zeker overrijp en zoeter dan normaal. Door het gebruik van de Riesling hebben deze wijnen steeds een natuurlijke frisheid en fruitigheid. Auslese vertaal je het best als uitgelezen, zeer goede wijn. Het gaat hier om overrijpe druiven, waarvan een deel edelrot zijn. Deze wijnen kunnen lang bewaren en worden zeker beter door de rijping.

Maar ook de Nieuwe Wereld kent zijn late harvest-wijnen. Uit Zuid-Afrika bv. proefde ik reeds de Jordan Mellifera Noble Late Harvest, een wijn van laatgeoogste rieslingdruiven, gemaakt zoals de Duitse Trockenbeerenausleses. Van het wijnhuis Joostenberg dronk ik dan weer een Chenin Blanc Noble Late Harvest. De pluk van de druiven verliep over een periode van zes weken, om zodoende enkel de aangetaste druiven te plukken. Uit Chili tenslotte proefde ik de Riesling ‘Late Harvest’ van Lomas de Cauquenes.

Tenslotte nog een eigenaardigheidje. In 1989 wilde Henri Bourgeois, bekend wijnbouwer in Sancerre, zijn druiven aan de voet van de heuvel ‘La Côtes des Monts Damnés’ oogsten. Hij zag echter dat de saugvignondruiven te rijp waren en liet ze hangen. Na enkele weken kwam hij terug op die plaats en zag tot zijn verbazing dat de druiven mooi verschrompeld waren en zelfs pourriture noble vertoonden. De druiven werden geplukt op 4 november (Saint Charles) en de wijn werd opgevoed in nieuwe eiken vaten. Van de bevoegde commissie mocht de wijn de appelation Sancerre dragen, iets wat jaren later geweigerd werd aan Didier Dagueneau toen hij een wijn van laatgeoogste druiven gemaakt had. Henri Bourgeois maakte dus de enige zoete Sancerre ooit.

Dit artikel werd geschreven in het kader van de tweemaandelijkse thema's van de Vlaamse Wijnblogdagen.

Samen sterk

02/01/2008 - Vlaamse wijnblogdagen
Bewerkt: 06/04/2008 
Reacties: 3  - Reageer

 

Samen sterkAl maanden rijpte in de hoofden van ikwilwijn.be en orbisfratresorganoleptici.blogspot.com het idee om alle Vlaamse wijnbloggers te verenigen en hen op bepaalde tijdstippen iets te laten posten over hetzelfde onderwerp. Een beetje naar het voorbeeld van WineBloggingWednesday, maar dan in ons eigen Belgenlandje.

Zodoende kwamen alle geïnteresseerde en niet-verhinderde Vlaamse wijnbloggers (lijst onderaan) een eerste maal samen op zaterdag 15 december. Plaats van dit alles was de table d’hôte van Vinikus, waar Gerd Brabant ons culinair verwende. Aangezien iedereen wel een flesje (of twee) meebracht, kon het nuttige aan het aangename gepaard worden. Het ijs was snel gebroken en het werd een gemoedelijke, doch vruchtbare avond waarbij iedereen zijn zegje kon doen.

Maar wat was nu de onderliggende gedachte van de initiatiefnemers? Wel, in deze tijd waarin internet en websites steeds belangrijker worden, wilden zij een gemeenschappelijke alternatieve stem vormen m.b.t. het onderwerp ‘wijn’. Een alternatieve stem voor wijnleken en –liefhebbers die op zoek zijn naar informatie. Boven alles is het belangrijk dat iedereen zijn eigen ding blijft doen, dat zorgt voor heel wat diversiteit. Eén keer in de twee maanden echter zal door al deze bloggers op hetzelfde tijdstip over een vastgelegd onderwerp geschreven worden. Zodoende krijgen de lezers een schat aan informatie, doch steeds uit een andere invalshoek, en hopelijk komt zo een positieve discussie op gang tussen blogger en lezers. Merk in de vorige zin vooral het woordje positieve op! Kritisch zijn mag en moet, maar ik ga er in de eerste plaats van uit dat iedereen een respectvolle behandeling verdient.

Afspraak vanaf 1 februari op volgende sites:


Wijngerd - Wijnmens - Disasterofwine (www.ikwilwijn.be )
www.wijnkennis.be
Foodfan (http://culinair-atelier.skynetblogs.be)
Rick (http://csp.skynetblogs.be)
Cabernette (http://orbisfratresorganoleptici.blogspot.com & http://theorbiswineshed.skynetblogs.be )
Amaronese (http://orbisfratresorganoleptici.blogspot.com & http://theorbiswineshed.skynetblogs.be),
www.wijnblog.be
Vinama - http://vinama.skynetblogs.be/
www.winetasting.be

Romanée-Conti

08/12/2007 - Proeverijen
Bewerkt: 09/12/2007 
Reacties: 1  - Reageer

 

Romanée-ContiGisterenavond was ik een bevoorrecht deelnemer van de 5de Clash of the Titans in Mollem. Bedoeling was na te gaan of 10 Grand Cru-wijnen uit de Bourgogne (Côtes de Nuits) hun faam alle eer zouden aandoen.
De eerste wijn was een ontgoocheling. Zeer geëvolueerde kleur, verouderde neus en compleet passé in de mond. Het was de Clos des Lambrays 1995, een Grand Cru uit Morey Saint Denis. De volgende 2 wijnen joegen het niveau meteen de hoogte in. De Clos de La Roche 1998 van Girardin was weliswaar van het troebele, niet-gefilterde type, maar rood fruit overheerste volop in de neus en de mond. Schitterend pinot noirsap, spijtig genoeg werd een ietsje teveel eik gebruikt. De volgende wijn was een stevige wijn, erg gesloten in het begin maar met een kleine opstoot van alcohol op het einde. Het bleek de Comte de Vogüé Chambolle-Musigny ‘Les Amoureuses’ 1998 te zijn, een wijn die ik ook in juli niet als pinot noir typeerde toen ik hem blind proefde met Bert en Jan Theys. Na een half uurtje was de wijn opengekomen en liet hij toch zijn klasse bewonderen.
De volgende flight bracht 2 tegengestelde wijnen. De Romanée Saint Vivant Moillart 1999 ontgoochelde enorm, zowel in de neus als in de mond, maar de Richebourg Gros Frère et Soeur 1999 was een erg mooie wijn.
Bij het proeven van de volgende 2 wijnen werd het plotseling erg stil. De meeste mensen bleven aan de wijnen ruiken en knikten goedkeurend. Iedereen was het erover eens: klasse! De Richebourg en La Tâche 2000 van het Domaine de la Romanée-Conti waren ontroerend mooie wijnen (zo zou HVH het toch formuleren), die je een echt “WOW-gevoel” gaven. Bedwelmend in de neus, fijn, precies en magistraal in de mond. Na een uurtje hadden ze nog niks aan kwaliteit ingeboet en met pijn in het hart keken sommige deelnemers naar personen die nog wat overhadden in hun glas. 2000 was een lichter jaar, maar DRC bewees hier zeker dat Bourgogne ook erg fijn en elegant kan zijn.
De laatste flight bestond uit 3 wijnen uit het warme jaar 2003 en dat was eraan te merken. Alcohol overheerste en niet iedereen sprong beheerst met de nieuwe eik om. Dit was het geval bij de Echézaux van Daniel Rion. Erg mooi sap, maar een overdosis verse eik. De Echézaux van het Domaine de la Romanée-Conti was erg krachtig, maar viel op het einde wat weg. Eens te meer bleek dat 2003 een erg moeilijk jaar was, ook in de Bourgogne. Kenners vertelden dat je hier trouwens duidelijk kon proeven dat de wijn aangezuurd werd, zoals de meesten trouwens in 2003. Met La Grande Rue ‘Monopole’ van Francois Lamarche sloten we de degustatie af. Dit perceel ligt tussen de percelen van La Tâche en Romanée Conti. De wijn was echter ontgoochelend. De verschillende componenten waren onsamenhangend en de wijn zelf was te log.
Na de eigenlijke degustatie was het tijd voor de nabespreking. Bert had voor een uitgebreide kaasschotel gezorgd en schonk blind 2 witte wijnen in ons glas. De eerste bleek een Clos des Mouches van Joseph Drouhin te zijn en de tweede warempel Le Montrachet 2000 van Baron Thenard. De Montrachet was erg gesloten, maar na een half uurtje opende de wijn zich volop. Het was de eerste keer dat ik Le Montrachet dronk, maar dit was meer dan mooi!
Jan verraste ons nog met een rode Arbois uit 1987, een twintig jaar oude wijn die nog niks van zijn fruit verloren was en erg jong smaakte. Voor de traditionele espresso en grappa haalde Bert nog een speciale fles witte wijn te voorschijn. Het was een 100% chenin blanc van het domein Le Brisseau, een wijn met heel wat verouderingspotentieel!
De degustatie was voor mezelf heel leerrijk, je leert enorm veel bij door andere, meer ervaren wijnliefhebbers over wijn te horen praten en ik zal nooit de Richebourg en La Tâche 2000 van het Domaine de la Romanée-Conti vergeten! Mijn persoonlijke top-3: 1) La Tâche DRC 2000, 2) Richebourg DRC 2000 en 3) Clos de La Roche 1998 van Girardin.

Oostenrijkse toppers

22/11/2007 - Proeverijen
Bewerkt: 24/11/2007 
Reacties: 8  - Reageer

 

Oostenrijkse toppersZondag was het hoogdag in Wetteren, waar Peter Leirens en familie het kruim van de Oostenrijkse wijnwereld verzameld hadden. We begonnen onze ronde bij Grüner Veltliner-crack Fred Loimer. Zijn Veltliners kende ik al, dus verdiepte ik me wat meer in zijn Rieslings. Mijn favoriet was de Riesling 2005 Terrassen, niet toevallig de laureaat van de Rieslingproeverij in Standaard Magazine. Een exotische toets en mineraliteit à volonté!
Toen kwamen we bij Willy Sattler. Ik proefde vorig jaar reeds zijn Sauvignons, maar nu werd ik helemaal lyrisch van zijn Kranachberg. Zo zuiver, zo mineralig, zo lang…
Voor Oostenrijkse Chardonnay van wereldniveau moet je in Burgenland bij Heinz Velich zijn. 3 schitterende wijnen, waarvan zijn topwijn ‘Tiglat’ enkele jaren geleden in een blinde proeverij de grootste witte Bourgognes zoals Coche Dury versloeg. Deze wijn verblijft twee jaar op Franse eikenhouten vaten en komt ongefilterd in de fles. In het glas komt de wijn helemaal niet zwaar over, hij heeft zeker de nodige finesse. Ook de Beerenauslese, die we op het laatst proefden, droeg onze goedkeuring weg.
Bij Leirovins hebben ze ook rode Oostenrijkse toppers. Wie ze nog nooit geproefd heeft, moet dat dringend doen. De Solo Rosso en Zweigelt van de familie Pockl uit Burgenland zijn knap gemaakte wijnen, boordevol rijp fruit. Met de Rosso & Nero en de Admiral gaan we duidelijk een niveau hoger. Zonder twijfel bewaarwijnen, rijpe tannines, rijp zwart fruit en een discrete houttoets. Gastronomisch staan ze zeker hun mannetje. Door de opwarming van de aarde wordt voorspeld dat de toekomst van de Pinot Noir in Oostenrijk ligt. Ik kan ze geen ongelijk geven, zowel bij Pockl als bij Heinrich is het een dijk van een wijn.
Heinrich, de naam is gevallen. Mijn favoriete Oostenrijkse rode wijnmaker. Je weet echt niet wat kopen. Zweigelt? Blaufrankisch? St-Laurent? Allen verschillend, maar o zo lekker! Als het wat meer mag zijn, Pannobile en Gabarinza zijn wijnen waar je jaren later nog plezier aan beleeft. Nee, ik heb echt geen percent op de verkoop van de wijn bij deze firma maar ik kan jullie nogmaals deze wijnen van harte aanbevelen. Voor mij is Oostenrijk momenteel hét wijnland bij uitstek in Europa!
Enig minpunt? Mijn beperkt budget zondag!

Biondi-Santi

19/11/2007 - Proeverijen
Bewerkt: 19/11/2007 
Reacties: 4  - Reageer

 

Biondi-SantiBart Rogiers van Wijnwinkel Châteaux had zaterdag ter gelegenheid van zijn drukbezochte Italiaanse degustatie 2 verrassingen in petto voor echte Italian Lovers en ware Casanova’s. Welke ze waren lees je op het einde. Bij het binnenkomen kreeg je een glaasje Prosecco van het huis Negroni. Deze Italiaanse mousserende wijn, gemaakt volgens de méthode Charmat of cuve close, is zeker en vast een uitstekend alternatief voor Champagne. Bij de witte wijnen viel vooral de Aternum van Talamonti op. Gemaakt van trebbianodruiven die kort op eiken vaten verbleven, is deze wijn een prima begeleider van vis en gevogelte. Liefhebbers van houtgerijpte witte wijnen vinden zeker hun gading bij de Valpanera Carato. 100% chardonnay met opvoeding op vaten van acacia- en eikenhout.
Het huis Valpanera staat vooral bekend voor zijn rode wijnen, gemaakt van de refoscodruif. Refosco (dal Penduncolo Rosso) is een eeuwenoude druif die voornamelijk in Friuli (NO-Italië) voorkomt en krachtige en kruidige wijnen geeft die o.a. gedronken werden door Casanova. Ik kan alle mannen de Refosco Classico aanbevelen! Topwijn van Valpanera is de Alma, bestaande uit refosco, cabernet sauvignon en merlot. Een echte bewaarwijn die ten volle tot zijn recht komt bij een mooi stukje wild of een stoofpotje. Een andere opvallende wijn was de Falconera uit Veneto, een prachtige Bordeaux-blend die doge van Venetië Loredan Gasparini dronk na de valkenjachten (falcone). Liefhebbers van Chianti hadden de keuze tussen Torre alle Tolfe (schitterende prijs/kwaliteit), Badia a Coltibueno (zeer traditioneel gemaakt) of Le Trame (reductief, tijdig karaferen). Uit Montalcino kwam de Rosso van Ferrero. Een klassewijn die elke sangioveseliefhebber geproefd moet hebben! Ik proefde ook de Pigreco. Deze cab. sauvignon – merlot werd door Roberto Cipresso, terroirman bij uitstek, gemaakt in Sicilië. Een krachtige wijn, echter met de nodige elegantie.
Daarna kwamen de ‘verrassingen’. Eerst Guidalberto 2005, de ‘tweede wijn’ van Sassicaia, had een prachtige neus van vooral rood fruit en in de mond vielen de rijpe tannines en de lengte op. Tot slot een wijn die kan tellen: de Brunello 2001 van Biondi-Santi! Rogiers vertelde trots dat hij dit domein, dat ooit de allereerste Brunello maakte, vanaf maart zal invoeren. De wijn was krachtig, doch elegant en is gemaakt voor een lange rijping. 40 jaar zou geen probleem mogen zijn! En de prijs? Tja…

Bordeaux tegen de rest?

04/11/2007 - Actueel 
Reacties: 2  - Reageer

 

Bordeaux tegen de rest?De laatste tijd hoor en lees je geregeld dat mensen afstappen van het kopen en drinken van Bordeauxwijnen. De vraag is: waarom doen ze dat? Het moet gezegd dat vanaf de wijnoogst 1995 de prijzen enorm stegen en de laatste jaren swingen ze werkelijk de pan uit. Beroemde kastelen deinzen er niet voor terug hun prijzen met 100 tot 200% te laten stijgen. Nu kan het gerust zijn dat 2005 een schitterend jaar is, maar andere jaren zijn dat zeker niet. Denken we maar aan het gehypte 2003, wijnen waarvan de verschillende componenten op dit moment allesbehalve versmolten zijn en het waarschijnlijk ook nooit zullen zijn.
Maar ook andere jaren ontsnappen er niet aan. Zo proefde ik deze week bij vrienden Château Lagrange 1997, een wijn die compleet versleten was en onherroepelijk in de gootsteen belandde. Ook de vervangwijn, Château Angélus 1999, beviel ons niet. Het was een erg saaie wijn. Reeds zeer geëvolueerde kleur, absoluut geen opwindende neus en erg bitter in de mond. Vertwijfeld trok mijn gastheer weer naar zijn kelder. Na een vijftal minuten zette hij met een luide zucht een Condado de Haza 1998 op tafel. Deze Ribera del Duero, gemaakt door de man achter de bekende Pesquera, Alejandro Fernández, was een verademing. Schitterende kleur en in de neus en de mond volop zwart fruit. Afgerond werd er met El Vinculo, een wijn van dezelfde wijnmaker maar van de wijnstreek La Mancha. Massa’s fruit en een zeer krachtige wijn. Deze twee wijnen kosten ongeveer 15 euro.
Zelf dronk ik deze week thuis een Pavillon Rouge uit 1998. De tweede wijn van het wereldberoemde Château Margaux had in het begin een mooie neus van zwart fruit maar was in de mond te geconcentreerd, op het randje van het lompe af. Na 20 minuutjes was de geur zelfs helemaal weg en het laatste glas bezorgde me eerlijk gezegd weinig plezier. Nee, geef mij dan maar de Rosso di Montalcino 2004 van Siro Pacenti of de Brunello Riserva 2001 van Tenuta La Fiorita. Deze laatste wijn kwam vanmiddag toevallig aan bod in De Zevende Dag, waar op een manier die weinig tot niks met liefde voor de wijn te maken heeft een vergelijking gemaakt werd met de ‘Brunello’ van Aldi. Collega-blogger Vinejo merkt terecht op dat wijnkenner Alain B. en zijn 2 kompanen de wijnen zelfs niet blind proefden (Parker krijgt al jaren commentaar omdat hij dit niet zou doen) en er zo de minst goede Brunello zouden uithalen. De derde Brunello kwam van Angelo Gaja en was van het zeer geconcentreerde type waar je jaren diende op te wachten. De sommelier van Kasteel Withof beweerde dat je deze wijn na enig onderhandelen voor een slordige 75 euro zou kunnen kopen bij de leverancier. En binnenkort maar klagen dat een aantal pipo’s met genoeg geld deze wijn opgekocht hebben en dat de wijn volgend jaar nog duurder is. Terug naar La Fiorita. Roberto Cipresso wordt de flying winemaker van Italië genoemd, maar staat vooral bekend als echte ‘terroirman’ (dixit Bart Rogiers van Wijnwinkel Châteaux). In al zijn wijnen tracht hij het terroir te laten spreken en hij beperkt de andere ingrepen tot een minimum. Zijn Brunello Riserva 2001 kost een goede 40 euro, maar de wijn is elke euro waard. Schitterende kleur, indrukwekkende neus en een robuuste, doch erg elegante wijn die je vandaag perfect kan drinken. Weer zo’n wijn waar er minstens één à 2 glazen te weinig in de fles zaten.
Conclusie van dit alles? Bordeaux is voor velen van ons onze eerste liefde en zal ongetwijfeld nog genoeg op tafel komen. Maar nu nog volop Bordeaux kopen vind ik onnodig. Er zijn zoveel juweeltjes te vinden in 2005 in de Rhône, Italië en Spanje zijn blijvertjes, maar vooral in de witte en rode Oostenrijkse en Duitse wijnen kan je nu best investeren.




Herfstdegustatie bij Caves de France en enkele algemene bedenkingen

27/10/2007 - Proeverijen
Bewerkt: 03/11/2007 
Reacties: 4  - Reageer

 

Herfstdegustatie bij Caves de France en enkele algemene bedenkingenVorig weekend hield de familie Cooreman van Caves de France hun herfstdegustatie te Schoonaarde. Ik begon mijn ronde aan de tafel van het Weingut Am Stein uit Wurzburg. De Stettener Stein Riesling Kabinett Trocken was een prachtige wijn en sprong er duidelijk uit. Een zeer droge riesling met toetsen van citrusvruchten. Daarna ging ik de witte Bourgognes van Olivier Leflaive proeven. Als beginnend wijnliefhebber kocht ik destijds zijn ‘gewone’ Bourgogne Chardonnay Les Sétilles, een wijn die nooit ontgoochelde, ook vandaag niet. Verder vielen de Pernand Vergelesses en de Puligny Montrachet op. De Puligny 2005 was nog erg gesloten, maar heeft een mooie toekomst voor zich. Minder te spreken was ik over de Meursault Villages 2005. Een erg vlakke wijn met niet de minste complexiteit.
Aangezien er zondagnamiddag een massa volk aanwezig was, maakte ik een beperkte selectie van de te proeven rode wijnen. Het wijnhuis Senorio de Nava uit Ribera del Duero produceerde een smaakvolle crianza 2003 maar de reserva 2003 had voor mij teveel hout gezien. Tenuta La Fiorita uit Toscane had een mooie fruitige Rosso 2003 en een robuuste Brunello reserva 2001. Door de onbeleefdheid van enkele mensen – blijven staan voor een tafel i.p.v. eens een stapje terug te zetten – liet ik de Bordeaux primeurs uit 2006 aan mij voorbijgaan. Ik sloot de korte proeverij af met de schitterende Banyuls van Clos de Paulilles.
Onderweg naar huis maakte ik me nog enkele bedenkingen van wat ik de laatste tijd meemaakte. Net als daags voordien op Megavino zag ik vandaag mensen die nooit spuwden, want ‘het was zonde om zoiets weg te kappen’. Hier verwijs ik graag naar de wijze woorden van BDC: “Spuwen, zonde? Nee, het is zonde om straks met je auto ergens tegenaan te knallen!” Verder zie ik de laatste tijd steeds meer het fenomeen dat mensen een degustatie beschouwen als aperitiefje en dan op het einde langs een achterpoortje vertrekken zonder iets te kopen. Begrijp me niet verkeerd, geen enkele wijnhandelaar zal je verplichten iets aan te kopen (of hij is verkeerd bezig). Je zal ook niet altijd vinden wat je zoekt. Maar proef dan verdorie niet het hele gamma om er daarna vanonder te muizen! Tenslotte nog een goede raad aan mensen die wijn drinken om ‘erbij te horen’. Geef gerust toe dat je liever een pintje drinkt, niemand zal het je kwalijk nemen.

Herfstdegustatie bij Vinikus

09/10/2007 - Actueel
Bewerkt: 09/10/2007 
Reacties: 3  - Reageer

 

Herfstdegustatie bij VinikusDit weekend hield de sympathieke Gerd Brabant van Wijnhandel Vinikus zijn opendeurdagen. De man zegt van zichzelf dat hij opstaat én gaat slapen met riesling. Logisch dat zijn assortiment uit Duitse witte topwijnen bestaat met daarnaast rode biologische of biodynamische wijnen uit Frankrijk, Duitsland en Italië.
Als aperitief werd de pinot noir brut van Shelter Winery in het glas gegoten. Het domein stond onder ingewijden reeds bekend voor zijn grote biodynamische pinot noir maar verrast ook hier aangenaam met deze brut. Frisse smaak, minuscule belletjes en prima mineraliteit.
Enkele van mijn favoriete witte wijnen komen van het Weingut Geil uit Rheinessen. Om te beginnen de Riesling Kabinett Trocken 2006. Door zijn fijne zuren erg geschikt als aperitiefwijn. Daarna proefde ik de Spätlese trocken Geyersberg 2006. De Geyersberg is de wijngaard met de steilste hellingen zodat de druiven optimaal van de zon kunnen profiteren. De wijn zit barstensvol mineralen en het fruit stuift uit je glas. Nog erg jong, maar al zo lekker! De riesling “S” Leininger Terroir 2006 brengt ons nog een trapje hoger. Alweer mooie zuren en een prachtige mineraliteit, maar meer structuur in de wijn. In de mond ook toetsen van citrus en perzik.
In de Moezel maakt Eva Clüsserath schitterende rieslings. Mijn favoriete wijn is hier de riesling Trittenheimer Apotheke*** trocken. Geel fruit domineert hier naast de mineraliteit en de zuren. Echt een wijn die nog een paar jaartjes nodig heeft.
Verder degusteerde ik een zeer mooie gewürztraminer van Weingut Weegmüller uit de Pfalz. Een zeer exotische wijn met de nodige finesse en complexiteit. Volgens kenners is dit één van de beste gewürztraminers van Duitsland.
Over naar de rode wijnen. Hier viel vooral op dat in Duitsland ook knappe rode wijnen gemaakt worden. De spätburgunder (pinot noir) van Shelter Winery, de Black Print (st. laurent, syrah, cabernet sauvignon en merlot) of de Steinsatz (zelfde druivensoorten min syrah) van Markus Schneider verbazen de meeste rode wijnliefhebbers. Bij Shelter Winery weer toepassing van biodynamische principes, massa’s kersen in de mond en een ongelooflijke finesse. De wijnen van Markus Schneider zijn donkergekleurd en moeten het meer van hun kracht hebben, zonder vermoeiend over te komen. Hier valt vooral het zwart fruit op.
Uit de Rhône proefde ik de Bout d’Zan en de Khayyâm 2006 van Mas de Libian. Op dit domein wordt biologisch gewerkt en het gebruik van sulfiet wordt beperkt tot het hoogstnodige. Voor een grenacheliefhebber als ik zijn dit twee knappe wijnen aan een gunstige prijs. Verder laten deze wijnen vermoeden dat 2006 een zeer goed wijnjaar is in de zuidelijke Rhône.
Het paradepaardje van Gerds rode wijnen is zonder twijfel Domaine Viret, eveneens uit de Rhöne. Biodynamie, enkel natuurlijke gisten, GEEN sulfiet en kosmocultuur zijn hier de magische woorden. Zowel de Renaissance, de Maréotis als de Colonnades 2004 waren prachtige wijnen die ik iedereen kan aanraden.
Tenslotte kregen we nog drie edelzoete wijnen in het glas. De riesling QbA 2005 van Spreitzer was eerder fruitig dan zoet, de riesling Spätlese 2006 van Geil smaakte naar honing en perziken en de rieslaner Beerenauslese 2006 van Geil was buitenaards lekker, maar helaas reeds uitverkocht!


Leve de nazomer!

07/10/2007 - Actueel
Bewerkt: 08/10/2007 
Reacties: 2  - Reageer

 

Leve de nazomer!Tijdens de zomermaanden berichtte ik hier over de verjaardag van mijn dochter en zoon en de bijhorende (culinaire) feestjes. Sommige bezoekers van mijn blog vroegen zich bezorgd af of mijn kinderen wel genoten hadden van deze dagen.
Als liefhebbende vader (en levensgenieter) zag ik mij genoodzaakt hierop te reageren. Op deze zomerse zondag legden wij een stukje côte à l’os van zo’n slordige 900 gr. op de BBQ. Wat aardappeltjes in de schil, gemengde salade en zelf bereide bearnaisesaus maakten onze maaltijd volledig.
Of het goed was? Volgens mij spreekt de foto boekdelen. Mijn vierjarige zoon vond het zo lekker dat hij al het vlees van het been haalde. Maar eerlijk is eerlijk, de overheerlijke Paterno II van 2003 (Toscaanse wijn, gemaakt van 100% sangiovese) werd door mijn echtgenote en mezelf soldaat gemaakt. Leve de nazomer!

Carrefour Wijnfestival

18/09/2007 - Actueel
Bewerkt: 18/09/2007 
Reacties: 12  - Reageer

 

Carrefour Wijnfestival Ondanks het voornemen om mijn Bordeauxaankopen ernstig te beperken, trok het magische jaar 2005 me toch over de streep. Vandaag dus even de Carrefour binnengestapt. Wat zeg ik, drie Hypercarrefours binnengestapt! Ik verklaar me nader.
Vanmorgen kwamen enkele collega’s op school me raad vragen i.v.m. wijnen die in de folder én op hun lijstje stonden. ‘Het mocht voor sommigen wat meer zijn deze keer’ en zo trok ik met een edel boodschappenlijstje op pad.
In de eerste winkel ontbraken onmiddellijk al een aantal topwijnen. De wijnverantwoordelijke verzekerde me dat alles uitgestald was. Meer kon hij niet krijgen. Groot was mijn verbazing dat dit in de tweede en derde vestiging hetzelfde bleek te zijn. Deze wijnen ontbraken in de drie winkels: Pavillon Rouge 2004, Giscours 2004, Grand-Puy Ducasse 2005, Carruades 2005, Clos du Marquis 2004, Calon-Ségur 2004, La Pointe 2005 e.a. Aardig lijstje, niet?
Wat scheelt er hier? Zijn deze wijnen reeds uitverkocht? Koopt iemand ze met 10 kisten tegelijk? Zijn de wijnen niet in alle winkels beschikbaar? In elk geval, ik walg van zulke praktijken. Velen zullen - terecht - opmerken dat het festival pas morgen woensdag begint, maar in de drie winkels verzekerden ze me dat alles uitgestald stond. Ook de promotieprijzen waren reeds van toepassing. Zou het dan niet beter zijn in de folder te vermelden hoeveel flessen er beschikbaar zijn?
Laat ik me maar niet verder opwinden (slecht voor het hart) en afsluiten met enigszins positief nieuws. Ik kon voor mezelf enkele flesjes Troplong Mondot 2004 kopen, een wijndomein dat me nog nooit ontgoochelde. Voor de rest belandde er nog Sociando Mallet en Labégorce Zédé in mijn karretje. Nog een laatste tip: Reynon 2004, een Premières Côtes de Bordeaux. Deze wijn zal menigeen verbazen!

Bejubelde wijnen bij Wijnhandel Châteaux

02/09/2007 - Proeverijen
Bewerkt: 27/10/2007 
Reacties: 1  - Reageer

 

Bejubelde wijnen bij Wijnhandel ChâteauxOnlangs ontving ik een mail van Bart Rogiers van Wijnwinkel Châteaux. Ik kwam te weten dat enkele van de wijnen die hij zelf ontdekt had in Zuid-Afrika (The Sadie Family) en Chili (Viña Altaïr) nu een mooie score kregen van Robert Parker of Wine Spectator. Terecht trots liet hij de wijnen zaterdag proeven op een exclusieve degustatie in zijn magazijn.
Gestart werd er met de Palladius 2005, de witte wijn van Zuid-Afrika’s meest beloftevolle wijnmaker Eben Sadie. De wijn had een lichtgouden kleur en is een blend van chenin blanc, viognier, chardonnay en grenache blanc. Elke druivensoort werd met gebruik van natuurlijke gisten apart opgevoed op kleine houten vaten. Ik vond het een complexe wijn met heel wat tropisch fruit (perzik, abrikoos) die heel goed zou passen bij kalfsvlees of zwezeriken.
De eerste rode wijn was de Sideral 2003. Deze Chileense topwijn komt van het domein Viña Altaïr dat ontstond uit een joint-venture tussen Château Dassault in Saint-Emilion en Bodegas San Pedro in Chili. De bloedmooie wijnmaakster Ana Maria Cumsille maakt hier een blend van 70% cabernet sauvignon, aangevuld met merlot, carmenère en cabernet franc en gebruikt barriques van nieuwe Franse eik. De wijn heeft een diepe kleur en een typische cassisgeur. In de mond vooral rode bessen en primair fruit. Het rijp fruit en de minder harde tannines zorgen ervoor dat je de wijn vrij jong kunt drinken, maar je kan hem zeker 10 jaar bewaren. Zelf dronk ik de 2002 in januari in Kasteel Diependael waar chef Noël Neckebroeck er een gebraden duifje tegenover plaatste, een heerlijke combinatie! Erg bijzonder is het feit dat deze wijn in zijn tweede jaargang reeds 91 punten scoort bij Parker. Het bewijs dat dit geen eenmalig succes was volgt met de jaargang 2004: 92/100.
De topwijn van dit domein is de Altaïr. Wij proefden de 2003 (RP 93/100), een blend van 86% cabernet sauvignon, aangevuld met merlot om evenwicht te geven en carmenère voor de typiciteit van Chili. Weerom een dieprode kleur, de geur van havannasigaren en in de mond vooral zwarte bessen. Duidelijk een wijn die je meer dan 10 jaar kan bewaren. De 2004 kreeg zelfs 94/100.
We stapten over naar de rode wijnen van Eben Sadie. De man is amper 35 maar maakte reeds wijn in Bordeaux, Bourgogne, Piemonte, Moezel, Wachau, Califonie en Oregon. Belangrijk hierbij is dat hij zowel op bedrijven werkte waar miljoenen flessen geproduceerd werden, als bij ambachtelijke wijnbouwers. Op een gegeven moment besliste hij om wijnen te maken in het warme Swartland. Hij zweert bij de biodynamische aanpak en maakt dus natuurlijke wijnen die het moeten hebben van kracht, structuur en finesse. Het best kan je zijn wijnen vergelijken met zuidelijke Rhônewijnen aangezien hij vooral Syrah en Mourvèdre gebruikt, twee druivensoorten die prachtig tot hun recht komen in het mediterrane klimaat van Zuid-Afrika. Om nog even de passie voor wijn van deze man te illustreren vertelde Rogiers de anekdote dat Sadie in het begin van zijn carrière zijn auto verkocht om barriques te kunnen kopen. Barriques, nog zo’n verhaal. De man gaat elk jaar naar Frankrijk om persoonlijk de bomen te selecteren waaruit zijn barriques gemaakt worden. En dit is nog niet alles. Hij kiest niet enkel de boom maar ook de kant van de boom. Er is nl. een verschil in smaak die de zonnekant afgeeft t.o. de regenkant. De regenkant heeft ook kleinere poriën wat zorgt voor minder interactie met de lucht. Alsof dit alles nog niet genoeg is, selecteert deze artiest nog eens zelf zijn kurken.
Ik kreeg eerst de Sequillo 2004 in het glas, waarvoor Sadie oudere barriques gebruikt. 63% syrah, 30% mourvèdre en 7% grenache zorgen hier voor een dieprode wijn die geurt naar rijpe bessen, garriguekruiden en cassis. In de mond is dit een heel elegante wijn met fijne zuren die het uitstekend zou doen bij de mediterrane keuken of ja, waarom niet bij desserts met chocolade?
Eben Sadie is een wijnmaker die extreme locaties opzoekt waar anderen geen goede wijn kunnen maken. Op die plaatsen zoekt hij bovendien de hoogstgelegen bodems op die moeilijk te bewerken zijn. Het zijn dan nog eens schrale bodems uit leisteen en rotsen. Dit verklaart zijn filosofie om Swartland met de zuidelijke Rhône te vergelijken: het is er warm, je vindt er steenbodems en dezelfde druiven. De kunst is om rijp fruit te krijgen, maar… met behoud van zuren!
We gingen over naar een verticale (2001-2002-2003-2004) van zijn Zuid- Afrikaanse topwijn, de Columella. Deze wijn wordt gemaakt van syrah (86%) en mourvèdre (14%). Zowel in 2001 en 2002 vertoont de wijn op dit moment minder fruitimpressies, maar eerder secundaire aroma’s zoals tabak. 2002 is meer open in de neus en ook eleganter dan 2001. Deze twee wijnen kan je nu drinken in het gezelschap van patrijs of fazant.
Waar je kan zeggen dat 2001 en 2002 eerder rustieker zijn, zijn 2003 en 2004 vooral subtieler. Fruitimpressies primeren, vooral zwart fruit proef je. Ook in Zuid-Afrika was 2003 een warm jaar, wat voor een diepere kleur zorgt. Bij 2004 valt eveneens het rijp fruit op, maar zeker ook de rijpe tannines. Deze laatste twee wijnen passen beter bij rood wild. Hoewel deze wijnen rond de 14,5% alcohol bevatten, stoort de alcohol nooit. De wijn is steeds zeer elegant. De 2005 scoort 95/100 bij Winespectator. Het moet gezegd dat Sadie adept is van het pure wijnmaken, zonder moderne technieken en/of apparatuur.
Eben Sadie maakt ook een topwijn in Priorat, Spanje. Dits del terra, letterlijk “vingers van de aarde”, bestaat uit 75% cariñena, 15% garnacha en de rest syrah. Op een leisteenbodem trotseren de wijnstokken de extreme omstandigheden. Zelfs in een superwarm jaar als 2003 slaagt Sadie erin hier een wijn te produceren met heel wat finesse. Medeproevers stonden net als ik verstomd over deze wijn. Zo jong en al zo lekker.
Rogiers zou Rogiers niet zijn mocht hij ons niet verrassen met een laatste hoogstandje: we proefden een wijn met weerom fijne zuren, rijp rood fruit en zachte tannines. Het bleek de Guidalberto 2005 te zijn. De wijn bestaat uit gelijke delen merlot en cabernet sauvignon, aangevuld met een beetje sangiovese. Het ‘kleine broertje’ van Sassicaia heeft bovendien een schitterende verhouding prijs-kwaliteit.
Om af te sluiten in het Zuid-Afrikaans: “Eben Sadie, die ster die rijs!”

De zevende verjaardag van mijn dochter

14/08/2007 - Feest
Bewerkt: 14/08/2007 
Reacties: 4  - Reageer

 

De zevende verjaardag van mijn dochterGisteren mijn ouders uitgenodigd om de zevende verjaardag van mijn dochter te vieren. Aangezien we besloten hadden om er, op het dessert na, een Spaans festijn van te maken, startte ik met de beendroge Cava Brut Nature van Musteus. Op tafel kwam o.a. ‘tortilla de patatas’ vers uit de pan en een reeks Andalusische tapa’s.
Na een tijdje was de barbecue warm genoeg om er de paellapan op te plaatsen. Eén na één werden de verschillende ingrediënten toegevoegd. Na drie kwartier konden we eraan beginnen. Ondanks het feit dat in de paella o.m. mosselen, rivierkreeften en pandalusgarnalen aanwezig waren, kozen alle aanwezigen om er rode wijn bij te drinken. We hebben er ondertussen een gewoonte van gemaakt om de wijn ‘blind’ te schenken en de anderen proberen het land, de druif, het jaar of zelfs de naam te raden. Ik moet eerlijk zeggen dat we op al die jaren maar een vijftal keer de naam geraden hebben. Wijnliefhebbers zullen dit waarschijnlijk wel herkennen.
De eerste wijn was de Pesquera Crianza Ribera del Duero 2003 die ik anderhalf uur vooraf karafeerde. Deze wijn wordt gemaakt door Alejandro Fernández, de man die samen met Vega Sicilia tot de pioniers van de appelatie Ribera del Duero gerekend mag worden. In de neus was vooral zwart fruit en een ledertoets waar te nemen. Bij de eerste slok vielen de toch wel stevige tannines op, verder nog zoet zwart fruit maar vooral de nodige zuren. Opzoekwerk achteraf leerde mij dat de tannines niet uit de eik komen, aangezien maximaal 1/4 tot 1/5 nieuw vat gebruikt wordt. De tanninestructuur komt van een speciaal procédé, nl. macération carbonique, maar dan wel in open cuves. Geheel anders dan bij de Beaujolais bv.
Daarna schonk ik de Hacienda Monasterio Crianza Ribera del Duero 2003. Wijnmaker is Peter Sisseck, de man van de beroemde wijn ‘Pingus’. De invloed van het hout valt op na walsen. In de mond echter een verfijnde wijn, prima zwart fruit en mooie zuren.
We genoten nog wat na met een Pannobile 2002 van Gernot Heinrich, een wijn die ik reeds eerder beschreef en ons zoals steeds niet ontgoochelde.
Mijn echtgenote had als dessert één van haar specialiteiten klaargemaakt, Apfelstrudel. Een half flesje Sauternes, Haut Bergeron 1997 paste hier wonderwel bij. Monsieur Lamothe, oud wijnkeldermeester van Château d’Yquem, maakt hier een wijn die onder de niet geklasseerde Sauternes de top is. De zoete tinten en de fijne zuren zorgen voor een prima combinatie.
Mijn dochter tevreden en de rest heb ik ook niet horen klagen. Voor herhaling vatbaar dus!

Een gezellig avondje bij Els en Pascal

07/08/2007 - BBQ
Bewerkt: 07/08/2007 
Reacties: 0  - Reageer

 

Een gezellig avondje bij Els en PascalOnlangs waren wij te gast bij Els en Pascal, mensen die de culinaire geneugtes hoog in het vaandel dragen. Het begon al bij de zelfbereide hapjes die begeleid werden door de Grand Cru Champagne van Christian Bannière. Een frisse, beendroge Champagne, daar hou ik van.
Het voorgerecht bestond uit subtiel gemarineerde Sint-Jacobsvruchten die lichtjes gegrild werden op de gasbarbecue. In het glas kwam de Meursault 2004 van het domein Ballot-Millot. Een rijke droge wijn met een complexe smaak.
Na een kleine rustpauze werden twee ‘kleine’ stukjes cote à l’os op het vuur gelegd. Even later smulden we van het heerlijk ‘saignant’ gebraden vlees. De eerste rode wijn was één van de zeldzaam overgebleven flessen van het ter ziele gegane Wijnen Van Laethem, een Petit Clos Taillefer 1998. Deze Pomerol uit een uitstekend jaar was net op zijn top. De o zo typische pruimensmaak was duidelijk aanwezig.
Was het omdat de sfeer zo uitstekend was, had Pascal de Lotto gewonnen of was hij (weer) in een gulle bui? Zonder iets te zeggen werden de glazen weggenomen en vervangen door grote Bourgogneglazen. Een donkere wijn werd in het glas gegoten en een bedwelmende geur kwam ons tegemoet. In de neus vooral braambessen en zoethout. In de mond weer braambessen, een gerookte toets en chocolade. Deze mannelijke wijn met rijpe tannines had een zeer lange afdronk. Het bleek de Mazoyères Chambertin Vieilles Vignes 2000 van Perrot Minot te zijn. Duidelijk een klassewijn deze Grand Cru, maar ik heb wijselijk niet naar de prijs gevraagd.
Lekkere koekjes bij de koffie vulden de laatste gaatjes op in onze maag. Mijn hart maakte nog een laatste sprongetje toen Pascal een glaasje grappa di Sangioveto 1998 van Coltibuono uitschonk. Weer zo een van die fantastische avonden die je het regenweer laten vergeten.





Oostenrijkse wijn, meer moet dat niet zijn!

31/07/2007 - Proeverijen
Bewerkt: 02/08/2007 
Reacties: 6  - Reageer

 

Oostenrijkse wijn, meer moet dat niet zijn!Overal lees je tegenwoordig reisverslagen die je doen watertanden. Ik kon dus ook niet achterblijven. Klein probleempje echter… ik ben een wintersportfanaat. Zodoende breng ik mijn 9 weken zomervakantie meestal door in het lieflijke plaatsje ‘Monjardin’. Niet getreurd, om al wat in de sfeer te komen voor de skireis met Pasen trok ik enkele weken voordien naar de degustatie van Leirovins in Wetteren. Peter Leirens had er nl. enkele Oostenrijkse topwijnbouwers uitgenodigd. Vandaag haalde ik mijn toenmalige degustatienota’s vanonder het stof.
Aan de eerste tafel wachtte Fred Loimer uit Langenlois in het wijngebied Kamptal ons op. Deze Oostenrijkse Falstaff wijnmaker van het jaar in 2002 is de koning van de Grüner Veltliner en maakt ook mooie Rieslings. De man, bijnaam ‘perfectionist’, vertelde ons dat terroir en gebruik van de druivenrassen van de streek voor hem heel belangrijk is. Zijn Grüner Veltliners zijn frisse, mineralige wijnen die je zeker verbazen en de Rieslings zijn eveneens schitterend én van het beendroge type. Tenslotte liet hij ons nog 2 wijnen uit Gumpoldskirchen proeven: de Schellmann 2004, gemaakt uit Chardonnay, Zierfandler en Rotgipfler en de Chardonnay Reserve 2003. Twee knappe wijnen.
We verplaatsten ons naar de tweede tafel waar we Willy Sattler uit Gamlitz troffen. Zijn Morillon (Chardonnay) was knap gemaakt, maar ik was vooral benieuwd naar zijn Sauvignons waarvoor hij grote faam geniet. Zijn Klassik 2005 was heel mineralig, citrus en pompelmoes waren duidelijk waarneembaar. Je kan deze wijn gerust met een grote Pouilly-Fumé vergelijken. De Sernauberg 2005 was nog complexer, maar toen kwam de abolute ster: de Kranachberg 2004. Volgens Peter een neus van witte peper, truffel en pompelmoes en hij had meer dan gelijk. Barstensvol mineralen en qua kracht en complexiteit zeker vergelijkbaar met de Pur Sang van Dageneau.
Ik besloot de witte wijnen met de Chardonnay 2004 van Gernot Heinrich. Een wijn die elke Chardonnayliefhebber zal bekoren.
Aan de derde tafel werden de rode wijnen van Josef Pockl uit Burgenland geserveerd. Dit is de Falstaff wijnmaker van het jaar in 2004. Zijn Solo Rosso 2004 (Zweigelt, Blaufränkisch en Pinot Noir) en Zweigelt Classique 2004 zitten boordevol fruit, maar mijn voorkeur ging naar de Rosso e Nero 2003 (Zweigelt, Blaufränkisch , Cabernet Sauvignon en Merlot) en de Admiral 2004 (Zweigelt, Cabernet Sauvignon en Merlot). Zeer krachtige wijnen die lang kunnen ouderen.
Op de vierde tafel stonden de wijnen van Gernot Heinrich (Falstaff wijnmaker van het jaar in 2000) uit het wijngebied Neusiedlersee in Burgenland. Heinrich’s nieuwste kelders (naar het voorbeeld van het Californische Opus One) en installaties zijn één van de meest vooruitstrevende qua moderne wijntechnologie in Europa. De man heeft ontegensprekelijk talent en dat proef je in al zijn wijnen. De Zweigelt 2004 is een elegante fruitige wijn, de Blaufränkisch 2004 zat boordevol zwart fruit en de St-Laurent 2004 had iets meer structuur. Maar dan kwam de Pannobile 2003 (Zweigelt, Blaufränkisch , Cabernet Sauvignon) in het glas! Indrukwekkende wijn, maar fijn en zeer elegant. Typisch een wijn waarvan het eerste glas je naar een tweede doet verlangen. Toen mijn ouders vorig jaar te gast waren bij een Oostenrijkse vriendin in Graz, herkende mijn moeder hem in het restaurant. Ze dronken deze wijn en iedereen was laaiend enthousiast. Ok, 25,30 euro is niet niks maar ik vind de wijn meer dan zijn geld waard. Laat de vastgeroeste Bordeauxdrinker dit maar eens proeven! Blind natuurlijk, want met die etikettendrinkers weet je nooit. Maar… toen kwam de Gabarinza 2003 (Zweigelt, Blaufränkisch en Syrah). Voor mij zijn er geen superlatieven genoeg om deze wijn te beschrijven. Donker fruit en mokka in de neus, in de mond kruidig, zwarte bramen, goed geïntegreerd hout, rijpe tannines en een fenomenale lengte. Een wijn van 13,5% die nog zeker 10 jaar kan ouderen, maar nu reeds verschrikkelijk lekker is. Deze wijn kost 36,69 euro maar plaats hem gerust in een blinddegustatie met toppers van eender waar, velen zullen hun oogskes opentrekken!
Oostenrijkse wijn, meer moet dat niet zijn!


Ben ik nu echt zo zot van wijn?

25/07/2007 - Actueel
Bewerkt: 14/01/2008 
Reacties: 7  - Reageer

 

Ben ik nu echt zo zot van wijn?“Wijn, wijn… je bent altijd maar bezig over wijn”, hoor ik mijn echtgenote dikwijls zeggen. “Het moet maar niet zo goed zijn”, antwoord ik dan steevast.
Zoals reeds vermeld in mijn voorstelling, leerde ik wijn kennen toen mijn vader zogezegd ging ophouden met wijn aan te kopen en zijn kelder ging opruimen. De ene topper na de andere passeerde de revue en zo ontstond langzaam maar zeker mijn liefde voor wijn. In het begin beperkte ik me tot rode Bordeaux en witte Bourgogne die ik meestal tijdens de wijnfestivals van de supermarkten kocht. Ik wou er alles over weten en begon boeken en gespecialiseerde tijdschriften te lezen.
Mijn eerste degustatie vond plaats bij Caves de France te Schoonaarde, waar we grif toegaven leken te zijn. Vader Cooreman had blijkbaar al genoeg ‘wijnkenners’ bediend die dag, want hij trok zichtbaar blij tijd uit voor ons. We kregen aangepaste uitleg en leerden zo andere streken en wijnen kennen. In het begin kochten we Pinot Blanc “Mise du Printemps” van Josmeyer, de Cotes de Roussillon Villages van Château de Jau en Château de Lascaux uit de Languedoc. Achteraf kregen we tips zoals de Chianti van Isole e Olena, de Senorio de Nava Crianza en de Hacienda Monasterio uit Ribera del Duero.
De volgende wijnhandel die ik leerde kennen was Wijnen Van Laethem uit Itterbeek. Ik ging binnen voor de Chablis van Jean Durup en leerde er mettertijd o.a. Château de Chambrun (Lalande de Pomerol), Haut-Marbuzet en de Bourgognes van Perrot-Minot appreciëren. Spijtig genoeg geniet de man nu van zijn welverdiend pensioen.
Ondertussen was ik Pascal, een vroegere skimaat, weer tegengekomen. Onze gemeenschappelijke passie voor wijn zorgde sindsdien voor heel wat fantastische avonden. Hij nam me mee naar Leirovins in Wetteren. Hier leerde ik heerlijke wijnen uit Italie en Oostenrijk kennen. Vooral de wijnen van Siro Pacenti (Montalcino) en Gernot Heinrich (Burgenland) zijn mijn favorieten. Een degustatie bij Peter Leirens en familie is steeds een belevenis, zeker wanneer Peter geheimzinnig zegt: “Dit moet je eens proeven! “ Dit wordt dan steeds gevolgd door: “ Super hé!”
Op een degustatie met als thema ”Belgische wijnbouwers in het buitenland” ontmoette ik de immer goedlachse Bart Rogiers van Wijnwinkel Châteaux in Ternat. Deze man heeft zijn gelijke niet als hij begint te vertellen over zijn avonturen in allerhande wijnstreken. Hoewel hij een echte specialist van Italiaanse wijnen is, gaat hij ook op prospectie naar Zuid-Afrika, Chili, Frankrijk, Spanje, ja zelfs in China is hij al geweest. Mijn favoriete Italiaanse wijnen bij hem zijn de Chianti Classico’s van Le Trame en Badia a Coltibuono en de Bottaccio van Paradiso. Uit Frankrijk heeft hij de fantastische Cotes du Rhone én witte Châteauneuf du Pâpe van Clos du Caillou en de Cotes de Roussillon Villages van Mas de la Garrigue. Zuid-Afrika brengt ons de witte Rustenberg (Meursaultkwaliteit aan de helft van de prijs) en de ongelooflijke wijnen van Eben Sadie (Sequillo en Columella) die trouwens ook een top-Priorat produceert (Dits del Terra). Onnodig jullie te vertellen dat ik hier met plezier een groot deel van mijn wijnbudget achterlaat.
Ben ik nu echt zo zot van wijn zoals men steeds beweert? Ik denk dat ik hier niet anders dan bevestigend kan op antwoorden. Dit is er zeker niet op verbeterd sinds ik wijnmens leerde kennen. Net zoals hij wil ik alle grote wijnen eens gedronken hebben, liefst in gezelschap van vrienden. Inderdaad, ik beschouw mezelf als een sociale drinker waarvoor de sfeer en het gezelschap heel belangrijk zijn. Ik kan me zeker vinden in de denkwijze van Marc Van Eeghem in het boek ‘De Smaak van Wijn’ van Guido Imschoot: “Wijn is een genotsmiddel, mag niet belerend zijn. Een glas wijn van een eerlijke producent, lieve mensen om je heen en een lichte beneveling.” Ik zou willen afronden met: “Wijn drinken… is toch ook een zekere vorm van cultuur”.



Vis en schaaldieren op de BBQ

19/07/2007 - BBQ
Bewerkt: 19/07/2007 
Reacties: 4  - Reageer

 

Vis en schaaldieren op de BBQHet onheilsbericht dat de prijs van de mosselen één dezer dagen met een derde zou verhoogd worden, deed ons gisteren in de viswinkel belanden. Daar aangekomen zagen we dat alles in het teken van BBQ stond. We kochten er zowel gemarineerde tonijn als zwaardvis, sardines en… mosselen. Tevens kregen we de tip om kokosbriketten te gebruiken. Deze zouden gelijkmatiger en langer hun warmte afgeven en vooral niet voor vlammen zorgen.
Aangezien het langer dan normaal duurde eer het vuur klaar was, genoten we ruimschoots van de 100% pinot meunier Champagne van Yves Barbaray. Een heel speciale Champagne, mij meegebracht door een collega van op school die regelmatig op ontdekkingstocht gaat in de streek. Op het domein zelf kost deze Champagne amper 11,50 euro en kom nu niet beweren dat je voor deze prijs geen kwaliteit in je glas krijgt!
Ondertussen waren de zelf gemarineerde sardines klaar én verorberd en kon het grote werk beginnen. De tonijn was za-lig en hoewel ook de zwaardvis supervers was, beviel de smaak van de marinade ons minder. Conclusie hier was om de volgende keer niet-gemarineerde zwaardvis te kopen.
Het idee voor mosseltjes in papillot op de BBQ haalde ik uit een bijvoegsel bij het maandblad Ambiance van juni 2006 (ere wie ere toekomt!). De mosselen werden eerst gekruid met chili en curry. Daarna verdeelden we de fijngesneden ui, selder en wortel samen met de room, de knoflook en de witte wijn (ik gebruikte wel geen zoete zoals aangegeven in het recept) over de twee papillotten. We lieten deze 12 minuten garen op de BBQ. De verschillende smaken pasten wonderwel bij elkaar en bijkomende saus is hier zeker overbodig. Een stukje brood en een lepel achteraf voor de jus zijn meer dan voldoende.
Wat dronken we hierbij? Ik koos voor een witte Italiaanse wijn uit de streek Piëmonte op basis van arneis- en chardonnaydruiven. De Langhe Bianco van de Cantina GEMMA was een soepele wijn waar spijtig genoeg één glas te weinig in de fles zat.

4de verjaardag van mijn zoon

17/07/2007 - Feest
Bewerkt: 19/07/2007 
Reacties: 2  - Reageer

 

4de verjaardag van mijn zoonZondag de vierde verjaardag van mijn zoon gevierd en daar hoorde natuurlijk heel wat lekkers bij. Als aperitief schonk ik de beendroge Cava Brut Nature van Musteus. Voor een kleine 10 euro krijg je hier een product dat kwalitatief heel wat beter is dan de vele minderwaardige Champagnes die er tegenwoordig op de markt aanwezig zijn.
De wijnkeuze bij het voorgerecht, gebakken kikkerbilletjes met look, bezorgde mij heel wat kopzorgen. De geraadpleegde lectuur bracht niet echt soelaas, dus belde ik Bert. Als er iemand specialist is in de combinatie wijn-gerecht, is hij het wel. Het werd de Riesling Spätlese Trocken , Geyersberg 2006 van Weingut Geil. De wijnbouwer maakt hier op een wat zwaarder hellende bodem een wijn met zeer lage rendementen (ca. 35 hl/ha). Deze wijn met een uitgesproken mineralig karakter zat barstensvol steenfruit en paste perfect bij de kikkerbilletjes.
Als hoofdgerecht hadden we, mede door het warme weer, voor een uitgebreide mezze gekozen. Een aantal zaken zoals tzatziki en tarama werden aangekocht, andere gerechtjes zoals fetakaas in bladerdeeg, de lekker pittige merguez en de overheerlijke lamskoteletjes werden door de keukenprinses van dienst klaargemaakt. Mijn eerste fles, Château Carbonnieux 2000, had de gevreesde kurksmaak. De geëvolueerde kleur van de vervanger, Château Fieuzal 1996, ontlokte mijn vader een bezorgde blik. In de neus echter was nog zwart fruit waar te nemen. De tannines waren mooi geïntegreerd, maar ik zou deze wijn niet langer bewaren.
De tweede wijn was van een heel ander type. Het ging hier over de op het forum bewierookte Gigondas van het Domaine Santa Duc 2003. Zoals in een eerder bericht vermeld, hou ik enorm van grenache getypeerde wijnen. Wel, dit was een wijn om U tegen te zeggen! Mooie robijnrode kleur, in de neus enorm kruidig en in de mond een grote lengte gekoppeld aan elegantie (dixit Bart Rogiers van wijnhandel Châteaux en het klopte perfect!). “Nooit gedacht dat een Gigondas zo goed kon zijn”, hoorde ik aan tafel. Tja, de persoon in kwestie zwoor geen wijn meer te kopen in de supermarkt.
De laatste fles bij het hoofdgerecht was Château de Beaucastel 1995. “Dit zijn toch geen zomerwijnen”, hoor ik menigeen onder u zeggen. Klopt, maar zoals in de inleiding vermeld, werd er iets gevierd. Nu ben ik van mening dat dit steeds op een gepaste manier moet gebeuren (“Het leven is al zo kort”, weet je wel). Terug naar de Beaucastel. Deze baksteenrode wijn had een prachtige neus en bleef boeien in het glas. Alle componenten waren mooi versmolten en dit was een heel elegante wijn.
Het dessert was een chocoladefondue. Hierbij serveerde ik een Niepoort Vintage Port 1985. Paste wonderwel bij de zwarte chocolade. Afspraak in augustus wanneer mijn dochter verjaart.

La Buca di Bacco

11/07/2007 - Restaurants
Bewerkt: 19/07/2007 
Reacties: 2  - Reageer

 

La Buca di BaccoEens in de twee à drie maanden spreken mijn wijnvriend Pascal en ik af om een namiddag en avondje te genieten zonder de vrouwen erbij. We relaxen eerst in een plaatselijk saunacomplex om daarna lekker te gaan eten en bij te praten. Ik moet jullie er wel bij vertellen dat Pascal naast een Bourgognekenner ook een begenadigd tangodanser én specialist in luxedrukwerk is.
Aangezien we beiden verzot zijn op de Italiaanse keuken, beslisten we om terug te gaan naar een restaurant dat ons bij de 2 vorige gelegenheden erg bevallen was. Niet ver van de Lambertmontlaan vind je in Schaarbeek in een prachtig art-nouveauhuis restaurant ‘La Buca di Bacco’. Kwaliteit en amicale sfeer staan hier voorop.
Als voorgerecht bedienden we ons royaal aan het buffet van antipasti. Zelfs een simpel schijfje gegrilde aubergine smaakt hier overheerlijk. We dronken er een glas witte wijn uit Piëmonte bij die gemaakt was van 100% arneis, de lokale druif.
Patron Alessandro Volpe die normaal gezien graag een praatje komt slaan en wat komt zeveren (doet zelfs moeite om Nederlands te praten!) was die dag wat gestresseerd. Hij had namelijk een elitair clubje mensen over de vloer die zijn restaurant zouden beoordelen. Sorry voor de uitdrukking, maar nog nooit zoveel k.kmensen samen gezien. Ik zag iemand die zelfs de moeite niet nam om aan de wijn te ruiken en te walsen voor het drinken, met een thermometer in zijn glas zitten.
Gelukkig lieten we het niet aan ons hart komen en moest ons moment suprême nog komen. Als hoofdgerecht namen we één van de klassiekers, de tagliolini met verse truffel (dagprijs ong. 25 euro). Allesandro raadde ons een wijn uit Puglia aan, gemaakt van de primitivodruif. We kregen hem te proeven zonder aankoopverplichting. Beviel de wijn ons niet, mochten we gerust iets anders nemen. Man man man, deze wijn was prachtig. De patron karafeerde hem aan tafel, zonder dat we erom moesten vragen. Allesandro’s Italiaanse wijnkaart werd in 2003 bekroond als tweede beste in België. Het gerecht zelf was fa-bu-leus!!! Pascal noch ik hadden ooit truffel gegeten, maar wat een smaaksensatie. We werden er zelfs zo lyrisch van dat we afspraken onze 40-ste verjaardag hier met onze echtgenotes te vieren!
Onze aandacht werd na het hoofdgerecht getrokken door de wand naast de toog waar tientallen flessen grappa staan te pronken. Ook hier lieten we de keuze aan de patron over. Hij kwam terug met 2 speciale flessen en was zichtbaar fier toen hij onze reactie zag. Deze grappa’s waren een perfecte afronder van een prachtige avond.
Pascal, mijn lichaam snakt naar een sauna!

Fantastisch dineetje bij Hilde en Bert

09/07/2007 - Actueel
Bewerkt: 09/07/2007 
Reacties: 2  - Reageer

 

Fantastisch dineetje bij Hilde en BertVorige vrijdag was ik te gast bij mijn wijnvriend Bert voor een etentje met Jan Theys. Stop met lachen, niet de Jan Theys die in het water viel en voortdurend het scherm teisterde met zijn waspoederreclame. Wel de man die enige jaren geleden in het Toscaanse Riparbella op zijn domein "Fattoria Fiamminga - Caiarossa" biodynamische wijnen zoals o.a. Caiarossa en Pergolaia produceerde. Jan gaf trouwens vorig jaar tijdens de eerste workshop van ‘ikwilwijn’ een erg gedreven uiteenzetting over de biodynamie en de werkwijze op zijn domein.
Als aperitief koos Bert voor een Bollinger RD 1996. Deze goudkleurige champagne was erg fris van smaak en had prachtige zuren. De hamvraag hier was of we hem niet te jong dronken. Het woord ‘kindermoord’ werd zelfs uitgesproken.
Als voorgerecht serveerde Berts lieftallige echtgenote Hilde ons perfect gebakken King Crab, lichtjes overgoten met geklaarde boter. De hierbij geserveerde wijn, een Bienvenue-Batard-Montrachet 1988 van Henri Clerc had een schitterende neus, maar viel tegen in het glas. Er was geen fruit meer te bespeuren, zodoende bleef er een erg vlakke smaak over. Als vervangwijn kwam de luxecuvée van Chapoutiers Ermitage op tafel, een Cuvée De L'Orée uit het fantastische wijnjaar 1997. Deze uit 100% marsanne bestaande wijn werd omwille van zijn vettigheid vergeleken met een grote witte Bourgogne. Ikzelf vond het een rijke wijn met toetsen van honing en perzik.
We werden verwend met een tweede voorgerecht, Berts beroemde ‘hamburger’! Deze ‘hamburger’ was opgebouwd uit in witte truffelolie en oude aceto balsamico gemarineerde carpaccio van verse Sint-Jacobsvruchten bedekt met rundscarpaccio, een in geklaarde boter gebakken brikdeeg, een laagje zongedroogde tomaten met enkele krullen parmigiano regiano, peper en zout, brikdeeg, enkele blaadjes veldsla uit eigen tuin en weer brikdeeg en een toefje preischeuten. We kregen een merkwaardig gekleurde ‘witte’ wijn in ons glas. Josko Gravner produceert deze wijn in amforen in het Italiaanse Friuli. Hij vindt dat het inweken zonder zwavel en zonder temperatuurregeling beter verloopt in deze gebakken vaten. Ook in deze wijn kwamen honing en perzik naar boven.
Het hoofdgerecht was – alweer perfect gebakken – lamsvlees. We dronken er een heerlijke rode Hermitage 1994 van Chave bij. Het was een erg elegante wijn, waarin alle elementen harmonieus verweven waren.
De wijn bij de kaas was de Chambolle-Musigny 1er Cru Les Amoureuses 1998 van Comte de Vogüé. Jans vrouw was de enige die hier pinot noir vermoedde. Het was immers een donkergekleurde wijn waarin Jan zelfs agressieve tannines bespeurde. Dit was inderdaad misschien niet de meest verfijnde Bourgogne.
Als afsluiter schonk de gastheer 3 druppeltjes grappa in ons glas. Deze was afkomstig van Vlaming Frank Cornelissen die wijnstokken heeft in de noordelijke vallei van de Etna. Het is een dubbel distillaat dat 80% alcohol haalt! Gelukkig hadden we een chauffeur die ons veilig thuisbracht!

BBQ

05/07/2007 - Actueel
Bewerkt: 05/07/2007 
Reacties: 3  - Reageer

 

BBQVandaag toegegeven aan de kinderen en tussen de buien door een BBQ gehouden. Begonnen met een glaasje (of 2) Groot Geluk Chenin Blanc als aperitief. Niks speciaal hoor ik jullie al zeggen. Nee, maar wel een lekkere witte wijn die niet de platgetreden paden van de chardonnay of sauvignon blanc betreedt. Deze kwaliteit voor €5,59 ( €5,31 per 6 flessen) is toch super?!?
Daarna een heerlijk stuk entrecote gegrild. Gezien mijn passie voor de grenache koos ik voor de Bout d’ Zan 2005 van Mas de Libian, een Côtes du Rhône die ik een uurtje vooraf karafeerde. Deze nog jonge wijn van ongeveer 75% grenache noir, aangevuld met syrah, vertoonde een delicate kruidigheid en vooral het rood fruit (kersen) viel op. Ondanks de lange afdronk zou ik deze wijn nog een jaartje in mijn kelder laten rusten om volledig tot ontplooiing te komen.
Deze wijn kan je ABSOLUUT NIET vergelijken met de fletse Côtes du Rhône-wijnen die je (vaak) in de supermarkten aantreft en de appellatie een slechte reputatie bezorgen. Zeg eens eerlijk, geef me één goede reden waarom je geen €7,65 zou spenderen bij zo’n heerlijk stukje vlees.



Mijn afbeelding

Even voorstellen...
Mijn passie voor wijn werd geboren toen mijn vader omstreeks 1991 zogezegd zijn wijnkelder ging afbouwen en flesjes als Palmer, Pichon Baron en Rieussec op tafel plaatste. Ik begon gespecialiseerde tijdschriften en boeken te lezen en ging op zoek naar wijnhandelaars met liefde voor hun vak.
Waar ik in het begin vooral rode Bordeaux en witte Bourgogne kocht, ligt mijn voorkeur nu bij Italiaanse, Oostenrijkse, Duitse en Rhônewijnen.
Ik hou ervan in een ongedwongen sfeer te genieten van wijn, liefst met gelijkgestemde zielen. Mijn ervaringen kan je vanaf nu lezen op deze blog.