Een glaasje Grange des Pères bij de spaghetti…

04/08/2010 - Feest
Bewerkt: 04/08/2010 
Reacties: 1  - Reageer

 

“Net een glaasje Grange des Pères bij de spaghetti gedronken” verscheen er op mijn gsm toen ik mij zondag op Suikerrock bevond. Tja, de avond voordien waren er vrienden langs geweest voor een gezellig etentje en mijn echtgenote had zich de dag nadien achteloos een glaasje van deze cultwijn uit Zuid-Frankrijk ingeschonken.

We begonnen zaterdag met 2 Champagnes. Eerst La Closerie van Prévost (100% pinot meunier) die deze keer voor geen wow-gevoel zorgde, maar de Fallet-Gourron extra brut maakte daarna alles méér dan goed.

Bij het voorgerecht, een zeevruchtenragout met venkel en saffraanbouillon, werden 2 witte wijnen blind geschonken. Ik had de eerste wijn ’s morgens al gedecanteerd, maar hij bleef vrij gesloten en mijn gast vroeg zich zelfs af of de wijn geen fout vertoonde. Zelfs aan het eind van de avond was de wijn nog steeds gesloten. De volgende middag echter was hij eerlijk. Het was Les Vieux Clos 2005 van Nicolas Joly, één van de belangrijkste personen in de wereld van de biodynamie.

De andere wijn was er knal op! Toetsen van perzik en een erg rijke en aromatische wijn, die niet vermoeiend was ondanks lagering in 80% nieuw hout. Deze 100% viognier was de Condrieu Lys de Volan 2007 van Alain Paret. We genoten er trouwens nog erg van bij de kaas. De volgende morgen trof ik helaas een lege fles aan.

Wat vraagt een zomeravond meer dan een gegrilde entrecôte, provencaalse aardappelen en gegrilde groenten? Goed gezelschap en een goed glas wijn natuurlijk! Misschien worden we wat verwend of zijn we gewoon moeilijke mensen, maar 100% voldoening schonken de 2 rode wijnen ons niet. De eerste wijn was vrij gesloten en kwam pas later enigszins open. De Domaine de Trevallon 1998 van Eloi Dürrbach wordt gemaakt van cabernet sauvignon en syrah, maar dat konden we er niet uithalen. Volgens de wijnmaker werd de cabernet sauvignondruif in de Provence reeds gebruikt in de tweede helft van de 19de eeuw, voor de Phyloxeraplaag dus, en werd ze door zijn vader opnieuw aangeplant. De syrahdruif zorgt voor de sappigheid, maar heeft hier eerder de minerale kenmerken van de noordelijke Rhône. Dit komt omdat het domein in een iets koelere streek ligt, waar de druiven langzamer rijpen. De volgende dag was de wijn veel beter en zelfs de derde dag was het een mooi glas.

De Grange des Pères dus. Ik ben gek van de witte versie, maar hier ging het natuurlijk over de rode 2005. Eénmaal eerder dronk ik deze wijn, maar hij leek mij veel eleganter toen. Een zwoele neus, maar een te lompe wijn voor mij. ‘Iets teveel hun best gedaan”, pleeg ik in zo’n geval te zeggen. De hoeveelheid die in de fles overbleef was hier veelbetekenend!

Bij de kaas dronken we naast de Condrieu ook een Pedro Ximinez 1927 van het wijnhuis Alvear. Schitterend bij de blauwe kaas! We vulden ons glaasje toch een tweede keer. Een zeer geslaagde avond dus!

En toen kreeg ik de volgende dag een sms’je…

Mijn topwijn van 2009!!!

31/12/2009 - Feest
Bewerkt: 31/12/2009 
Reacties: 7  - Reageer

 

En dan nu de absolute nummer 1: Château Rayas 2001! Ik dronk deze Châteauneuf-du-Pape afgelopen zomer bij mooi rosé gegrilde lamskroontjes. Normaal gezien maal ik er niet om maar helaas, deze keer bevond ik mij in het gezelschap van 2 eveneens dorstige heerschappen. We dronken eerst een schitterende Beaucastel 1989, maar deze wijn was vele malen beter. Zonder twijfel de beste rode wijn die ik ooit gedronken heb!

Rayas is een klein domein van 10ha en produceert slechts 16000 flessen Château Rayas per jaar. Zeer schaars dus en moeilijk aan te komen. Het domein is in het noordoostelijk deel van de appellatie gelegen, ietwat ingesloten door bomen. De bodem is zandig en zeer arm. De afwezigheid van stenen en keien valt op. De druivenstokken (100% grenache!) hebben het zeer moeilijk in deze omstandigheden en voortdurend moeten er vervangen worden door nieuwe aanplant. Zeer oude druivenstokken zijn amper te vinden. De traditionele technieken en de zeer kleine rendementen zorgen voor een fabuleuze wijn. De druiven worden niet ontsteeld en hele trossen verdwijnen voor 10 à 14 dagen in betonnen vaten voor de fermentatie. De malolactische gisting vindt plaats in vaten van email en daarna verdwijnt de wijn naar de donkere kelders in grote gebruikte fouders. Voor de botteling wordt de wijn slechts lichtjes gefilterd.

In jongere jaargangen Rayas, 2004 en 2005 bv., vallen de elegantie en de finesse van de wijn op. Persoonlijk heb ik de Rayas liever na een jaar of 8-9. Zo beleefde ik veel pret aan 1999 en 2000, maar 2001 sloeg werkelijk alles. Meest bedwelmende neus ooit, in de mond mooi geëvolueerd en een afdronk om U tegen te zeggen. Beteuterd keken we gedrieën achteraf naar de lege fles. Voor mij was dit een unieke belevenis! Deze wijn staat dus ontegensprekelijk op 1! Daarom wil ik een oproep doen: mochten er wijnliefhebbers zijn die een fles Rayas kunnen missen (geen 2002 aub), contacteer me maar. Ik ben zeker en vast kandidaat-koper!

Mijn topwijnen uit 2009 (3 - 2)

30/12/2009 - Feest
Bewerkt: 30/12/2009 
Reacties: 0  - Reageer

 

Châteauneuf-du-Pape Réserve 2004 van Le Clos du Caillou de perfecte wijn ? Toch niet, want ik dronk er nog drie die beter waren. Op een avond gingen Wijnmens en ik samen met vrouw en kroost bij Wijngerd eten… én drinken. Ieder van ons zou een deel van het menu voor zijn rekening nemen en een mooie fles witte en rode wijn voorzien. Voor ‘ons’ voorgerecht, Sint-Jakobsvruchten met auberginemousse en kerrie, spraken we af dat we elk een uitstekende riesling uit het gezegende jaar 2007 zouden meebrengen. Wijngerd voorzag de Bürklin-Wolf Ungeheuer Grosses Gewächs 2007, Wijnmens had een Kiedrich Grafenberg Erstes Gewächs van Robert Weil meegebracht en ik zette de Morstein Grosses Gewächs van Philipp Wittmann op tafel. 3 knappe wijnen, maar ik vond de Morstein er toch bovenuit steken, hierin gevolgd door Wijngerd.

Op het Weingut Wittmann werken ze volledig biodynamisch, met veel aandacht voor het terroir. Reeds in het begin van de jaren negentig sloot vader Günter zich aan bij Naturland. Dit hield o.a. in dat er geen chemische bestrijdingsmiddelen en kunstmest gebruikt mochten worden. Zo blijft de bodem levendig en krijgt men diepgewortelde druivenstokken. Deze filosofie zorgt wel voor meer werk in de wijngaarden, maar een gezonde bodem geeft meer kans op goede druiven vinden ze bij Wittmann.

De riesling Morstein is ongetwijfeld dé topwijn van het domein. Wijngerd sprak over een kalkmassief tot diep in de bodem. Ook de waterhuishouding in de bodem is de perfectie nabij, waardoor een continue minerale voedingsstroom naar de stokken plaatsvindt. Natuurlijk dronken we deze wijn te jong (mijn motto: beter te jong, dan passé!), maar hij was nu al zalig! Zeer complexe neus die door de familie zelf vergeleken wordt met een Puligny Montrachet van Domaine Leflaive. Krachtige wijn met mooi fruit, prachtige zuren en boordevol mineraliteit. Afdronk is ook enorm lang. Nummer 3 voor mij is dus de Morstein 2007 van Weingut Wittmann. (Ong. €33 bij Vinikus, maar helaas uitverkocht)

Over naar de nummer 2: de Brunello 2001 van een van de beste wijnmakers uit Montalcino: Giancarlo Pacenti. Zelfs de Rosso di Montalcino van Siro Pacenti is beter dan menig Brunello en voor mij elk jaar een vaste waarde op mijn aankopenlijst. Giancarlo nam het wijndomein in 1988 over en onderscheidde zich vrijwel onmiddellijk als innovatieve wijnmaker. De meer conservatieve wijnbouwers vinden hem te modern. Ok, hij vervangt dan wel de Sloveense grote houten fusten door kleinere Franse eikenhouten vaten, maar je kan er weinig op tegen hebben dat hij de rendementen drastisch verlaagt. Hij legde het zelf als volgt uit: “Volgens mij ontbreekt het de Brunello’s die op de traditionele wijze gemaakt worden aan kleur en structuur.” Ook liet hij zich bijstaan door o.a. Prof. Oenoloog Yves Glories, hoofd aan de Universiteit van Bordeaux, bij het maken van de assemblage voor zijn wijnen. Pacenti heeft twee wijngaarden in Montalcino: een in het noordoostelijk deel (zeer rijp fruit, aroma en elegantie) en een in het warmere zuidwestelijke gedeelte (krachtig en mineralig, structuur, kracht en fijne tannines). Giancarlo gelooft niet in het bottelen van ‘single vineyard’ Brunello’s, hij vindt de wijn op ‘zijn’ manier beter in balans. Inderdaad, in het glas tref je een memorabele wijn aan. Het fruit is prominent aanwezig, vanille en kersen in de neus en in de mond is de wijn vast en zeker in balans. Nog jong, het hout is nog aanwezig maar stoort op geen enkele manier, zeer elegant en wat een fraicheur! Ik weet het, ik drink mijn wijnen véél te jong maar zo’n wijn bij een mooi stuk vlees… (2001 uitverkocht, maar 2004 - RP 97/100 - €69,50 bij Leirovins te Wetteren)


Welke wijn kan deze 2 kanjers kloppen? Wait and see tomorrow. I’ll be back!

Mijn topwijnen uit 2009 (5 - 4)

29/12/2009 - Feest
Bewerkt: 29/12/2009 
Reacties: 0  - Reageer

 

Lalalalalaaaaaa… Life is life! Mensen van mijn leeftijd kennen dit ongetwijfeld van Don Diego (http://www.youtube.com/watch?v=NZ2976_rR_s), maar ook als de hit van Opus die je als skiliefhebber nog steeds elk jaar in Oostenrijk te horen krijgt. Oostenrijk? Deden ze daar geen antivries bij hun wijn? Inderdaad, tot ze in 1985 deze fraude ontdekten. Sindsdien zijn de wijnwetten in dit land niet van de poes en ging de kwaliteit van de witte, maar ook van de rode wijnen pijlsnel omhoog. Geloof je me niet? Proef dan mijn nummer 5 van 2009, Salzberg 2003 van Gernot Heinrich uit Burgenland. Vergeet alle (Europese) wijnen die je reeds eerder geproefd hebt en laat deze wijn tot je doordringen. 50% merlot, 40% zweigelt en 10% blaufrankisch zorgen voor een fantastisch glas! Donkere kleur, braambessen, tabak en vanille in de neus, alles mooi verweven en veel fraicheur in de mond (zelfs in het warme 2003!). Kan volgens mij gemakkelijk 10 jaar rijpen en is een absolute feestwijn. (€65,00 bij Leirovins in Wetteren)

Mijn nummer 4 beschreef ik half augustus reeds als de perfecte wijn. Ik schonk toen de Châteauneuf-du-Pape Les Quartz 2004 van het Domaine Le Clos du Caillou bij de 9de verjaardag van mijn dochter, nadat ik eind juni de Châteauneuf-du-Pape Réserve 2004 van hetzelfde huis dronk bij een fantastische wijnvriend als afsluiter van een perfecte avond met vrouwen en kinderen. De Réserve stond duidelijk op een eenzame hoogte. Deze topwijn (60% grenache, 20% mourvèdre en 20% syrah) wordt enkel in uitstekende jaren gemaakt. Ik rook volop kersen en cassis en kreeg een vlezige wijn vol fruit en mineraliteit in de mond. De wijn bleef maar evolueren (en beter worden!) in het glas en heeft zeker een gouden toekomst! (Ong. €60,00 ter plaatse) Een tip voor zuidelijke Rhôneliefhebbers: probeer eens de Côtes-du-Rhône ‘Le Bouquet des Garrigues’ van Le Clos du Caillou. Destijds achtte men het niet nodig om voor deze wijn van binnen de ‘Clos-muren’ de appellatie Châteauneuf-du-Pâpe aan te vragen, zodat deze wijn als Côtes-du-Rhône verkocht wordt. Een wolf in schaapskleren, maar dan wel met goede bedoelingen!!!

Mijn topwijnen uit 2009 (7 - 6)

28/12/2009 - Feest 
Reacties: 2  - Reageer

 

Nummer 7 dit jaar was de Ceparello 2004 van het Toscaanse huis Isole e Olena. De naam Isole e Olena is afkomstig van 2 aparte wijndomeinen: Isole was een boerderij uit de 18de eeuw en Olena een klein middeleeuws gehucht. Ik ontmoette eigenaar Paolo De Marchi enkele jaren geleden op een degustatie bij Caves de France in Schoonaarde en raakte onder de indruk van het enthousiasme en de vriendelijkheid van de man. Hij nam ruimschoots de tijd om mij het hele verhaal van zijn wijnen uit de doeken te doen.

Zijn Chianti Classico bestaat hoofdzakelijk uit sangiovese, canaiolo en syrah. De wijn is reeds in zijn jeugd zo lekker, dat je er moeilijk af kan blijven. Paolo raadde me echter aan een aantal flessen gedurende enkele jaren te laten rijpen, iets wat ik me zeker niet beklaagd heb. Op dit domein vind je naast de chardonnay en de Vin Santo ook 2 indrukwekkende monocépages, de cabernet sauvignon en de syrah. Maar hét paradepaardje is de Cepparello (€45,12), gemaakt van 100% sangiovese. In feite is dit Paolo’s riserva, maar door de eisen voor de Chianti Classico is dit een IGT. Waarschijnlijk dronk ik deze wijn veel te jong, maar toen ik dit huis schonk bij een Italiaans dineetje was iedereen rond de tafel erg lovend. Dat belooft voor de toekomst! Oh ja, de naam Cepparello is afgeleid van het beekje dat het domein in 2 snijdt.

Op 6 vinden we een wijn waar ik vroeger reeds zo gek van was dat ik mijn dochter ernaar noemde. Trouwe volgers van mijn blog weten dat het dan om Château Margaux gaat, in dit geval jaargang 1986. Ik dronk deze wijn enkele jaren geleden toen BDC een prestigedegustatie organiseerde in ’t Truffeltje in Dendermonde met als thema Bordeaux 1986. Château Margaux stak er toen torenhoog bovenuit en liet een onvergetelijke indruk op mij na. Wat bleek nu dit jaar? De vermaledijde BDC had nog een fles Château Margaux 1986 in zijn kelder ‘gevonden’ en wist niet goed wat er mee aan te vangen. Wijngerd en ik offerden ons op en genoten enorm. Wanneer Bordeaux goed gemaakt wordt, zoals in dit geval, is Bordeaux erg erg groot. Mocht je deze wijn blind proeven, weinigen zouden zeggen dat hij reeds 23 jaar oud is. Het duurde even voor de wijn open kwam in het glas, maar opeens was daar die bedwelmende neus. Rijpe tannines en zwart fruit in de mond. Krachtige stijl, maar toch elegant. Een wijn die nog een hele tijd meekan en volgens mij nog beter gaat worden! Prijs onbekend.

Mijn topwijnen uit 2009 (12 - 8)

27/12/2009 - Feest 
Reacties: 1  - Reageer

 

Dat het onderwerp weinig origineel klinkt besef ik ten volle. Toch doet het opstellen van een lijstje met gedronken topwijnen je op het einde van het jaar nagenieten en krijg je vaak spontaan een lach op je gezicht. Wat opvalt is dat er dit jaar geen Champagnes of zoete wijnen in de lijst voorkomen. Bollinger RD 1996 drink je natuurlijk niet elk jaar, evenals Yquem of Climens, spijtig genoeg ik toch niet. Nee, er bestaan zoveel goede wijnen dat ik ergens een keuze moest maken. Zelfs dan kwam ik aan 12 wijnen die ‘incontournable’ zijn en waarschijnlijk vergeet ik er nog een paar. Vandaag tel ik af van 12 naar 8.

Op 12 vinden we de Morgon van Marcel Lapierre 2007. “Wablieft, een Beaujolais?”, hoor ik sommigen reeds denken. Inderdaad, 100% gamay en een van die flessen die je in je eentje leegdrinkt en waarbij je dan achteraf vertwijfeld kijkt of er geen gat in de fles zit. Zo lekker is de Morgon. (Ter plaatse een kleine 15 euro)

De 11de plaats brengt ons de eerste witte wijn, de Scheurebe Vinz ‘Alte Reben’ trocken 2007 van Weingut Am Stein. Scheurebe werd in 1915 gecreëerd toen Georg Scheu riesling en silvaner kruiste. De zoete versies zijn misschien bekender, maar deze droge wijn laat ons genieten van vlierbloesem, cassis en pompelmoes. Perfect als aperitief en ideaal bij Oosterse gerechtjes. Gerd Brabant van Vinikus leerde me dat de wijn afkomstig is van minstens 40 jaar oude stokken uit de Stettener Stein, een kalkmassief uit de Franken. (€16,30)

De wijn op plaats 10 toont aan dat ik géén Bordeaux-hater ben. Begin december proefde ik op een degustatie Château Pontet Canet 2005 en deze wijn blies mij compleet van mijn sokken! De wijngaard bevindt zich ten zuiden van Mouton Rothschild en beschikt over een fantastisch terroir. Inktzwarte kleur in het glas, de specifieke potloodgeur van Pauillac in de neus en heel wat concentratie in de mond. Nu nog piepjong, maar al o zo lekker en de edele tannines zullen m.i. zorgen voor een pracht van een wijn in de toekomst. (€100 bij Leirovins)

Op 9 plaats ik de Chianti Classico Castello di Brolio 2005. Ook in dit moeilijk jaar bewijst Barone Ricasole dat er top-Chianti gemaakt kan worden. Niet van de goedkoopste (€36,99 bij Wijnwinkel Châteaux), maar gemaakt van hoofdzakelijk sangiovese en een klein beetje cabernet sauvignon en merlot is dit een stevige wijn. Donkerrood van kleur, kersen in de neus en in de mond, enkel het hout moet nog wat versmelten.

Plaats 8 brengt ons naar Patagonië, waar Piero Incisa della Rocchetta zijn topwijn Chacra 32 produceert. Door het ongelooflijk aantal slechte pinot noirs dat tegenwoordig geproduceerd wordt, was ik lange tijd geen fan meer van deze druif. Maar wat je hier in het glas krijgt, mag je gerust als groots bestempelen. Een beschrijving van deze wijn vind je in één van mijn vorige berichten. (€64,99 bij wijnwinkel Châteaux)

De perfecte wijn

15/08/2009 - Feest
Bewerkt: 15/08/2009 
Reacties: 0  - Reageer

 

Bestaat er zoiets als de perfecte wijn? Waarschijnlijk niet. Al hangt natuurlijk veel af van het moment, het begeleidende gerecht en vooral het gezelschap. Afgelopen week kende ik zo’n moment bij de 9de verjaardag van mijn dochter.

We begonnen met de Champagne La Closerie des Béguines van Prévost. De man maakt een eikgelagerde extra brut van 100% Pinot Meunier. Zijn rendementen zijn slechts 45hl/ha! We werden er stil van. De beste Champagne die ik ooit dronk? Nee, dan was de Brut Initial van Jacques Selosse beter maar de beste die ik ooit dronk was de Bollinger RD 1996.

De Sint-Jakobsvruchten met auberginemousse en kerrie harmonieerden perfect met de Silex 2006 van de betreurde Didier Dagueneau. Wederom dacht niemand aan tafel dat deze wijn gemaakt werd van 100% Sauvignon Blanc. De meesten hielden het bij Riesling. Knappe mineraliteit, quasi perfecte zuren en een zeer lange afdronk.

Bij de gegrilde lamskroon en côte-à-l’os schonk ik 2 Toscaanse wijnen. Eerst kwam de Ilatraia IGT 2004 van La Brancaia in het glas. Ilatraia komt uit de Maremma en is een blend van 60% Cabernet, 30% Sangiovese en 10% Petit Verdot. Deze krachtig wijn komt nu prima op dronk en het hout is mooi geïntegreerd.

De volgende wijn, Guidalberto 2006, karafeerde ik anderhalf uur vooraf. Deze Bordeauxblend (45% Merlot, 45% Cabernet Sauvignon en 10% Sangiovese) is ‘het kleine broertje’ van de wereldberoemde Sassicaia. Hij had een bedwelmende geur en in de smaak kwam vooral zwart fruit naar voor. Wat ook opviel waren de zachte tannines. We dronken deze wijn waarschijnlijk een drietal jaar te vroeg, maar hij was nu al o zo lekker.

Maar toen kwam hét moment. Onlangs proefde ik een prachtige Châteauneuf-du-Pape Réserve 2004 van het Domaine du Caillou bij een fantastische wijnvriend, een man die mijn wijnhorizonten geweldig verruimd heeft. Ik besloot de Quartz-versie 2004 van hetzelfde domein bij de kaas te serveren. Wel, dit was niet enkel voor mij maar voor het gehele gezelschap een unieke ervaring. Wanneer mensen proeven, stil zijn en… stil blijven heb je twee mogelijkheden. Ofwel heb je rommel geschonken, ofwel iets fantastisch. Hier was het fantastisch. Deze wijn had alles: geur, smaak, afdronk, maar vooral elegantie! Elegantie vind ik erg belangrijk, zeker wanneer je weet dat deze wijn 14,5% alcohol haalt. Voor mij waren de twee wijnen van dit domein wijnen die de perfectie erg dicht benaderden.

Graag vernam ik van jullie wat jullie ‘bijna-perfecte’ wijnervaring was.

40!!!

25/11/2008 - Feest
Bewerkt: 07/12/2008 
Reacties: 3  - Reageer

 

40 jaar worden, zou dat pijn doen? Ik vreesde er al voor, zeker na het slechte gevoel dat ik had toen ik 30 werd. Lees maar mee en… geniet!

Vorige donderdag was het zover: tram 4 stond voor de deur! Net op mijn wekelijkse vrije (kuis)dag was het zover. Na een glaasje Champagne met mijn echtgenote en de vader van mijn petekind, begonnen we eraan. Zoals beloofd werd het King Crab met de witte Châteauneuf van Domaine du Caillou 2005. Een heerlijke combinatie!

Zondag kwamen mijn ouders eten en ik besloot om alle registers open te trekken. Bij de exquise hapjes van mijn echtgenote schonk ik Dom Pérignon 1999. Deze naam gaat vaak over de lippen bij wijnliefhebbers en gisteren bleek dat dit terecht was. Nog jong, maar concentratie én finesse in het glas.

Eén van de eerste wijnen die ik ooit leerde drinken bij mijn ouders was de Chablis van Jean Durup. Ik voorzag een vergelijkende degustatie tussen de Vieilles Vignes 2004 en de Premier Cru ‘Fourchaume’ 2005. Wel, bij de 6 Zeeuwse holle en de 6 Zeeuwse platte oesters bevielen deze wijnen helemaal niet. Het was net of we water dronken. De kenmerkende smaak van vroeger ontbrak. Ik snelde naar mijn kelder en de Chablis Premier Cru ‘La Forest’ 2005 van Vincent Dauvissat redde zeker en vast de meubelen.

Als hoofdgerecht maakte de plaatselijke keukenprinses hert (hinde) en patrijs klaar. De begeleidende wijnen waren Château Margaux 1998, Brunello 2001 La Fiorita Riserva van Roberto Cipresso en Salzberg 2003 van Gernot Heinrich. Van de laatste twee wijnen wist ik ruim vooraf dat ik ze zou schenken, maar van de Margaux was ik niet zeker. Opzoekingswerk leerde mij dat de wijn nog te jong was, maar toch stond ik ’s morgens te twijfelen in mijn kelder. Ik waagde het erop. Het was een sensatie. Misschien nog te jong, maar wat een bedwelmende neus en afdronk! Eerlijk gezegd, de Brunello viel niet uit de toon, maar het was de Salzberg die ons het meest verbaasde. We wisten reeds dat dit een zeer goede wijn was, maar de smaak gisteren sloeg alles. Prijs-kwaliteit was dit de grootste wijn!

Ondertussen was het serieus beginnen sneeuwen, zodat de ‘hausgemachte’ Sachertorte snel verorberd werd zonder begeleidende wijn. Niemand maalde erom, want het was een fantastische namiddag geweest. Sommigen onder jullie zullen dit alles ongetwijfeld als decadent omschrijven, maar wees gerust, ik had maar één fles Dom Pérignon en één fles Château Margaux. Als dank aan mijn ouders kwamen ze op tafel en als alles dan meevalt zoals gisteren gaat een mens heel gelukkig slapen.

Voorlopig geen feestjes meer aub!

17/08/2008 - Feest
Bewerkt: 17/08/2008 
Reacties: 3  - Reageer

 

4 feestjes op 6 dagen tijd: moordend! Dit alles begon vorige zondag met een BBQ ter gelegenheid van het 10-jarig huwelijk van een goede vriend van mij. Het vlees was écht super en de Champagne Blanc de Noirs Brut van Benoît Tassin vloeide rijkelijk. Ik proefde een zeer minerale en elegante Champagne uit het zuidelijke gedeelte van de Champagneregio. Ook de inhoud van de Jeroboam Clos des Papes 1998 mocht er wezen. In combinatie met perfect gebraden lamskroon was dit hemels. 2 glaasjes Champagne als afsluiter zorgden ervoor dat we in opperbeste stemming huiswaarts keerden.

De volgende dag waren we reeds vroeg op pad richting Ardennen, aangezien mijn schoonmoeder verjaarde. De keuze van de drank werd zoals steeds aan mij overgelaten. Iedereen genoot eerst van een glaasje Prosecco en bij het voorgerecht kwam er Groot Geluk Chenin Blanc en Mas de Daumas Gassac 2002 op tafel. De Groot Geluk vervulde zoals steeds zijn plicht, maar mijn echtgenote en ik genoten vooral van de witte Mas de Daumas Gassac.
Bij de BBQ schonk ik een Côtes-du-Rhône, meer bepaald de Clos du Caillou Bouquet de Garrigues 2005. Dit is één van mijn lievelingswijnen en geregeld kreeg ik uitgestoken handen met lege glazen te zien. Als apotheose had ik nog een Châteauneuf-du-Pape mee, meer bepaald de Domaine de Marcoux 1998. Deze stond natuurlijk een trapje hoger en verving voor de mannen in het gezelschap het zoete dessert dat de vrouwen aten.

Woensdag vierden we samen met mijn ouders de 8ste verjaardag van mijn dochter. Afgetrapt werd er met een glas Champagne van Henri Maillart uit Chamery nabij Reims. Bij de gegrilde gamba’s stapten we over naar de Kranachberg 2004 van Willi Sattler (Sattlerhof), een Oostenrijkse Sauvignon Blanc uit het Toscane van Oostenrijk (Südsteiermark). In het begin vond ik de wijn nogal gesloten, anders dan toen ik hem vroeger proefde. Na karaferen kwam hij open en viel vooral het minerale karakter met zelfs een zweem van witte truffel op. Bij de mixed-grill begonnen we met de Einzelstück van Markus Schneider. Deze wijn is afkomstig uit de Pfalz en wordt uitsluitend gemaakt van Portugieserdruiven. We vergeleken hem met een mooie Bourgognewijn. Daarna schonk ik een Guidalberto 2004, de tweede wijn van de bekende icoonwijn Sassicaia. Hier waren alle componenten mooi verweven. Ik wou tenslotte uitpakken met iets nieuws voor mijn vader, maar de Amon-Ra 2005 beviel ons helemaal niet. Totaal gesloten en heel zoet van smaak. Waarschijnlijk had ik de wijn beter enkele uren vooraf gekarafeerd, want de dag nadien smaakte hij veel beter. Ik ontkurkte in de plaats een Pavillon Rouge 2000. Mijn dochter heet nl. Margaux en is geboren in 2000. Wel, deze wijn had alles! Schitterende kleur, bedwelmende neus en erg lekker. Ik geef grif toe dat Bordeauxwijn, als hij goed gemaakt is, erg groot kan zijn. Zelfs deze “tweede wijn” illustreerde dat. Je kan je afvragen hoe goed de eerste wijn wel niet moet zijn!

Vrijdag tenslotte verjaarde mijn vader. Na de Champagne van Gobillard uit Hautvillers vergastte mijn pa ons op 3 Oostenrijkse wijnen uit Burgenland van Gernot Heinrich. Achtereenvolgens passeerden Blaufränkisch 2004, St. Laurent 2002 en Pannobile 2003 met groot succes de revue. Mijn pa besloot nog een laatste inspanning te doen en een grootste Brunello 2001 van Siro Pacenti werd ontkurkt. Een dijk van een wijn, alle superlatieven schieten tekort. Iedereen voldaan zou je denken, maar mijn moeder veranderde met een mysterieus lachje op haar gezicht onze glazen en kwam even later met een half flesje Yquem 1999 buiten. Hoewel deze wijn nog maar aan het begin van zijn evolutie staat, kan je niet anders dan dit als immens groot te beschrijven. En vrienden, als je me wil bellen voor een feestje, wacht aub nog een dag of drie!

Een meer dan geslaagde avond

27/07/2008 - Feest 
Reacties: 2  - Reageer

 

Nadat de hevige onweersbuien van gisterennamiddag verdreven waren, begaven we ons naar een bevriend koppel voor een gezellig samenzijn. Op het terras genoten we van lekkere hapjes en een glas Champagne. Daarna werden er achtereenvolgens sardines, scampi en… king-crab op de BBQ gelegd. De gastheer liet zijn vrouw de keuze tussen opnieuw Champagne of witte wijn om deze gerechtjes te begeleiden en er kwam een nieuwe Champagne op tafel die ons een WOW-gevoel bezorgde. Het was de Jacques Selosse brut initial, een 100 % Grand Cru uit Avize, Cramant en Oger met een rijping van drie jaar sur lattes. Ok, niet meteen goedkoop maar gemaakt van 100% Chardonnaydruiven is dit een Champagne met een fantastisch verouderingspotentieel.

Onze gastheer, geheel zichzelf zijnde, kwam toch nog met een fles witte wijn op de proppen. En wat voor één! Ik gokte op de Hermitage de l’Orée van Chapoutier en zat er deze keer niet ver naast. Het was de uitmuntende Hermitage van Jean Louis Chave uit 1994. Deze wijn harmonieerde perfect met de king-crab en zelfs met de ondertussen roségebakken lamskroon.

Bij de kaas dronken we een rode wijn en hier zat ik er met mijn Rhôneblend slechts enkele duizenden km. naast. De wijn kwam uit Argentinië, meer bepaald uit Mendoza en wordt gemaakt van 100% Malbec. “Is dit echt Malbec?”, vroeg ik vertwijfeld aan de gastheer. “Ja! Schitterend hè!” En of. Volgens Parker is Bodegas Catena Zapata dé referentie als het om wijndomeinen van Argentinië gaat. Hij gaf aan deze Bodegas Catena Zapata Malbec Catena Zapata Argentino Vineyard 2004 dan ook 98+. In het glas ontdekten we een donkere, geconcentreerde wijn die echter de nodige elegantie bezat. Het zou geen probleem mogen zijn deze wijn 25-40 jaar te bewaren. Misschien mogelijk, maar de wijn is nu al o zo lekker!

Feestje vol verrassingen

04/07/2008 - Feest
Bewerkt: 05/07/2008 
Reacties: 2  - Reageer

 

Vorig weekend werd ik samen met een aantal andere mensen door een collega uitgenodigd om het begin van de vakantie te vieren. We mochten allen een fles wijn meebrengen, het liefst een wijn van een ‘vreemd’ druivenras.

Op het terras kregen we eerst een rode schuimwijn in het glas. Deze was afkomstig van het bekende Australische domein d’Arenberg en werd gemaakt van de druivensoort Chambourcin. Veel verder dan een eerste slok kwamen we niet. Iedereen was het erover eens dat dit slecht was! De Champagne Fallet-Prévostat Grand Cru brut kon ons meer bekoren.

Bij enkele overheerlijke hapjes (ongepelde garnalen, witte tonijn, …) werd de wijn geschonken die ik meegebracht had. Het was de witte Château Simone 2004 uit de appellation Palette (Provence). De bewuste wijn werd enkele maanden geleden in La Revue du Vin de France bekroond als beste droge witte wijn van Zuid-Frankrijk. Aangezien hij daar toppers als La Grange des Pères, Mas de Daumas Gassac, Domaine Gauby en o.a. La Bastide Blanche het nakijken gaf, kocht ik er twee flessen van toen ik hem in een winkel aantrof. De wijn was zeker zijn 30 euro waard, want iedereen bestempelde hem als schitterend. Gemaakt van hoofdzakelijk Clairette en in mindere mate Grenache Blanc, Ugni Blanc en Muscat had deze wijn een heerlijk oxidatieve toets in de mond. Opzoekwerk leerde mij dat de wijngaarden in een gebied met vooral pijnbomen en… op noordelijke hellingen gelegen zijn. Aan zon nl. geen tekort daar. Volgens LRVF was de 1988 onlangs nog fabuleus!

Aan tafel kregen we 2 rode wijnen blind in het glas. De eerste kon ik in het begin niet thuisbrengen, maar toen een collega een Rhôneblend uit Zuid-Afrika opperde, gaf ik hem volmondig gelijk. Ik zat er slechts duizenden km. naast! Het was de Terre di Lavoro 2005 Roccamonfina uit het Italiaanse Campania. Dit is een echte cultwijn, gemaakt van 80% Aglianico en 20% Piedirosso. Van vreemde druivenrassen gesproken! Ik proefde een volle, krachtige wijn die wat tijd nodig had om volledig open te komen. De tweede wijn was overduidelijk een Médoc. Hier dacht ik zeker niet aan St-Julien. Toch was het een Gruaud Larose uit 1998. Eindelijk nog eens een voorbeeld van een goed gemaakte Bordeaux die bij iedereen in de smaak viel. Beide wijnen harmonieerden bovendien uitstekend met het schitterende lamsvlees op ons bord.

Onze gastheer zorgde zelf voor de 3 laatste wijnen. De eerste wijn dronken we nog bij het hoofdgerecht en was mooi geëvolueerd. 1995 en 1996 werden geopperd, maar het bleek Château de Beaucastel 1988 te zijn. Voor mij was dit een pracht van een wijn, maar de gastheer vond dat de wijn toch nog iets miste t.o.v. de echt grote jaren.

Bij de kaasschotel kwamen dus nog 2 rode wijnen tevoorschijn. Bij de eerste gokte ik op de Gamaydruif, die ik duidelijk meende te proeven. Enkele tafelgenoten dachten ook dat dit Gamay kon zijn, maar het was een wijn van 100% Grenache. En wat voor één: Château Rayas 2004. Eén en al finesse. Persoonlijk vond ik het veel te vroeg om deze wijn al te drinken, ik drink hem liever na een jaar of 7-8. De laatste wijn sloeg echter alles. Deze wijn had van alles de juiste proporties. Als druif werd Syrah genoemd en het bleek te kloppen: het etiket toonde ons Côte Rôtie Guigal LA TURQUE 2002.

Wat een wijnen, wat een avond! Een avond die me deed zweven en ook, als dat al nodig was, weer met beide voeten op de grond deed belanden! Het bleek eens temeer hoe moeilijk het was blind wijnen te raden.

Formidabel... fantastisch... fenomenabel... fabuleus

02/03/2008 - Feest
Bewerkt: 02/03/2008 
Reacties: 7  - Reageer

 

Gisteren mocht ik samen met enkele gelukkigen aanschuiven bij BDC voor een etentje dat niet echt van deze wereld was. Alle superlatieven schieten werkelijk tekort. Mocht u denken dat ik de alcohol nog niet verteerd heb of gewoon wil mouwvegen bij BDC, lees dan snel verder en… geniet!

We begonnen met een glaasje Champagne van André & Jacques Beaufort, een Champagne waarvan de ‘stinkende’ neus liet vermoeden dat hij op biologische wijze gemaakt was. Een correct vermoeden bleek later. Daarna kregen we Champagne van een heel andere stijl te proeven. Heel strak en complex, het bleek Bollinger 1996 RD te zijn. De tweede maal dat ik hem dronk en volgens mij nog steeds een kindermoord.

Bij het eerste voorgerecht, een heerlijke garnalenmousse, kwamen twee witte wijnen blind in het glas. De eerste wijn was nog erg jong en duidelijk sauvignon blanc getypeerd. Wijngerd en Amaronese hielden het op de Pouilly-Fumé Pur Sang 2005 van Dagueneau. Bij het ontbloten van de fles bleek dat ze er knal op zaten ! De tweede wijn herkende ik aan de was rond de flessenhals, maar de meeste gasten hadden het moeilijk om de herkomst en de druivensoort te raden. Chardonnay én sauvignon blanc werden genoemd, maar deze schitterende wijn was de Chablis Premier Cru Montée de Tonnerre 1999 van Francois Raveneau.

Het tweede voorgerecht was een millefeuille van bosvruchten, theegelei en foie gras vergezeld van heerlijke jamon iberico. Weer kregen we twee witte wijnen geserveerd. De eerste wijn bezorgde ons een collectief wow-gevoel. In de neus licht oxidatief en in de mond een complexe wijn met lange afdronk. We kregen de tip dat marsanne, rousanne en chardonnay de drie druivensoorten waren. De wijn was afkomstig uit Aniane, de thuisbasis van het beroemde Mas de Daumas Gassac, en was de witte Grange des Pères 2004. Dit domein was lange tijd enkel bekend onder insiders maar krijgt momenteel steeds meer faam. Deze wijn was ontegensprekelijk de beste witte van de avond, zelfs beter dan de witte Château Rayas 2001 waarvan we meer verwacht hadden.

We stapten over naar rood en ook hier was het onmiddellijk genieten. De eerste wijn gaf in de neus eerst de indruk versleten te zijn, maar in de mond was deze wijn fa-bu-leus!!! Dat we met een Châteauneuf-du-Pape te maken hadden was duidelijk, maar welke? Brog hield het op Château Rayas (iets wat ik ook dacht) maar het was de Cuvée Centenaire Les Cailloux 1995 van het Domaine André Brunel. Bij de tweede wijn dachten we aan sangiovese, maar het was een nog compleet gesloten Château de Beaucastel 1995 Hommage à Jacques Perrin. Ook dit was haast zeker een kindermoord. Ondertussen had BDC’s geweldige keukenprinses én echtgenote ons het hoofdgerecht voorgeschoteld. Perfect gebakken lamsvlees met een Provençaalse groentenbrochette en ovengebakken aardappeltjes.

BDC begon de volgende rode wijn in te schenken maar kreeg te horen van Wijngerd en Brog dat er iets mis was met de wijn. Jammer genoeg vergisten zij zich niet want toen de fles getoond werd zagen we dat het de Vega Sicilia Unico 1990 was. Als vervangwijn kwam Domaine Gauby "Muntada" 2004 in het glas. Voor mij een ontgoocheling, zeker als je weet dat hij zo’n 70 euro kost.

Om de maaltijd af te ronden kregen we bij de kaasschotel een goudkleurige en een bijna zwarte wijn te proeven. Twee excellente wijnen die ons allemaal deden glunderen. Niet moeilijk als je weet dat het hier om Château Climens 1988 en Pedro Ximénez 1971 ging.

Bij de koffie kregen we nog drie druppels Distillato della Vinnaccia di Magma die we voorzichtig opdronken, want deze grappa haalt 80% alcohol. Iedereen was het erover eens dat we ongelooflijk genoten hadden en ook de sfeer was onvergetelijk. Wat kan een mens zich meer wensen?

De zevende verjaardag van mijn dochter

14/08/2007 - Feest
Bewerkt: 14/08/2007 
Reacties: 4  - Reageer

 

Gisteren mijn ouders uitgenodigd om de zevende verjaardag van mijn dochter te vieren. Aangezien we besloten hadden om er, op het dessert na, een Spaans festijn van te maken, startte ik met de beendroge Cava Brut Nature van Musteus. Op tafel kwam o.a. ‘tortilla de patatas’ vers uit de pan en een reeks Andalusische tapa’s.
Na een tijdje was de barbecue warm genoeg om er de paellapan op te plaatsen. Eén na één werden de verschillende ingrediënten toegevoegd. Na drie kwartier konden we eraan beginnen. Ondanks het feit dat in de paella o.m. mosselen, rivierkreeften en pandalusgarnalen aanwezig waren, kozen alle aanwezigen om er rode wijn bij te drinken. We hebben er ondertussen een gewoonte van gemaakt om de wijn ‘blind’ te schenken en de anderen proberen het land, de druif, het jaar of zelfs de naam te raden. Ik moet eerlijk zeggen dat we op al die jaren maar een vijftal keer de naam geraden hebben. Wijnliefhebbers zullen dit waarschijnlijk wel herkennen.
De eerste wijn was de Pesquera Crianza Ribera del Duero 2003 die ik anderhalf uur vooraf karafeerde. Deze wijn wordt gemaakt door Alejandro Fernández, de man die samen met Vega Sicilia tot de pioniers van de appelatie Ribera del Duero gerekend mag worden. In de neus was vooral zwart fruit en een ledertoets waar te nemen. Bij de eerste slok vielen de toch wel stevige tannines op, verder nog zoet zwart fruit maar vooral de nodige zuren. Opzoekwerk achteraf leerde mij dat de tannines niet uit de eik komen, aangezien maximaal 1/4 tot 1/5 nieuw vat gebruikt wordt. De tanninestructuur komt van een speciaal procédé, nl. macération carbonique, maar dan wel in open cuves. Geheel anders dan bij de Beaujolais bv.
Daarna schonk ik de Hacienda Monasterio Crianza Ribera del Duero 2003. Wijnmaker is Peter Sisseck, de man van de beroemde wijn ‘Pingus’. De invloed van het hout valt op na walsen. In de mond echter een verfijnde wijn, prima zwart fruit en mooie zuren.
We genoten nog wat na met een Pannobile 2002 van Gernot Heinrich, een wijn die ik reeds eerder beschreef en ons zoals steeds niet ontgoochelde.
Mijn echtgenote had als dessert één van haar specialiteiten klaargemaakt, Apfelstrudel. Een half flesje Sauternes, Haut Bergeron 1997 paste hier wonderwel bij. Monsieur Lamothe, oud wijnkeldermeester van Château d’Yquem, maakt hier een wijn die onder de niet geklasseerde Sauternes de top is. De zoete tinten en de fijne zuren zorgen voor een prima combinatie.
Mijn dochter tevreden en de rest heb ik ook niet horen klagen. Voor herhaling vatbaar dus!

4de verjaardag van mijn zoon

17/07/2007 - Feest
Bewerkt: 19/07/2007 
Reacties: 2  - Reageer

 

Zondag de vierde verjaardag van mijn zoon gevierd en daar hoorde natuurlijk heel wat lekkers bij. Als aperitief schonk ik de beendroge Cava Brut Nature van Musteus. Voor een kleine 10 euro krijg je hier een product dat kwalitatief heel wat beter is dan de vele minderwaardige Champagnes die er tegenwoordig op de markt aanwezig zijn.
De wijnkeuze bij het voorgerecht, gebakken kikkerbilletjes met look, bezorgde mij heel wat kopzorgen. De geraadpleegde lectuur bracht niet echt soelaas, dus belde ik Bert. Als er iemand specialist is in de combinatie wijn-gerecht, is hij het wel. Het werd de Riesling Spätlese Trocken , Geyersberg 2006 van Weingut Geil. De wijnbouwer maakt hier op een wat zwaarder hellende bodem een wijn met zeer lage rendementen (ca. 35 hl/ha). Deze wijn met een uitgesproken mineralig karakter zat barstensvol steenfruit en paste perfect bij de kikkerbilletjes.
Als hoofdgerecht hadden we, mede door het warme weer, voor een uitgebreide mezze gekozen. Een aantal zaken zoals tzatziki en tarama werden aangekocht, andere gerechtjes zoals fetakaas in bladerdeeg, de lekker pittige merguez en de overheerlijke lamskoteletjes werden door de keukenprinses van dienst klaargemaakt. Mijn eerste fles, Château Carbonnieux 2000, had de gevreesde kurksmaak. De geëvolueerde kleur van de vervanger, Château Fieuzal 1996, ontlokte mijn vader een bezorgde blik. In de neus echter was nog zwart fruit waar te nemen. De tannines waren mooi geïntegreerd, maar ik zou deze wijn niet langer bewaren.
De tweede wijn was van een heel ander type. Het ging hier over de op het forum bewierookte Gigondas van het Domaine Santa Duc 2003. Zoals in een eerder bericht vermeld, hou ik enorm van grenache getypeerde wijnen. Wel, dit was een wijn om U tegen te zeggen! Mooie robijnrode kleur, in de neus enorm kruidig en in de mond een grote lengte gekoppeld aan elegantie (dixit Bart Rogiers van wijnhandel Châteaux en het klopte perfect!). “Nooit gedacht dat een Gigondas zo goed kon zijn”, hoorde ik aan tafel. Tja, de persoon in kwestie zwoor geen wijn meer te kopen in de supermarkt.
De laatste fles bij het hoofdgerecht was Château de Beaucastel 1995. “Dit zijn toch geen zomerwijnen”, hoor ik menigeen onder u zeggen. Klopt, maar zoals in de inleiding vermeld, werd er iets gevierd. Nu ben ik van mening dat dit steeds op een gepaste manier moet gebeuren (“Het leven is al zo kort”, weet je wel). Terug naar de Beaucastel. Deze baksteenrode wijn had een prachtige neus en bleef boeien in het glas. Alle componenten waren mooi versmolten en dit was een heel elegante wijn.
Het dessert was een chocoladefondue. Hierbij serveerde ik een Niepoort Vintage Port 1985. Paste wonderwel bij de zwarte chocolade. Afspraak in augustus wanneer mijn dochter verjaart.