Ontgoochelingen in 2009

23/12/2009 - Actueel
Bewerkt: 23/12/2009 
Reacties: 7  - Reageer

 

Vooraleer ik eerstdaags aan mijn beste wijnen van 2009 begin, eerst de ontgoochelingen. Dé ontgoocheling van het jaar is een fenomeen dat ik reeds dikwijls bij een aantal ‘voetbalsupporters’ opmerkte. Speelt Anderlecht goed, dan zijn ze Anderlecht-supporter. Speelt Standard eens in de 25 jaar goed, dan zijn ze Standard-supporter. Dit terwijl écht Club-supporters steeds achter hun ploeg blijven staan!

Wat heeft dit nu met wijn te maken? Wel, dit jaar was het ‘in’ zuidelijke Rhônewijnen van het uitstekende jaar 2007 aan te kopen. Wanneer dit door echte Rhône-liefhebbers (of wijnliefhebbers in het algemeen) gedaan wordt, heb ik daar niks op tegen. Ik sloeg zelf een behoorlijke voorraad in. Maar mensen die reeds jaren Côtes-du-Rhônes en Châteauneufs verfoeien, zie ik nu kost wat kost zoveel mogelijk 2007 van deze wijnstreek kopen! De –nochtans uitstekende- voorgaande jaren 2004, 2005 en 2006 interesseren hen niet. Nee, 2007 moet en zal het zijn! Minstens bij drie verschillende wijnhandelaren maakte ik dit jaar mee dat mensen (dikwijls niet eens klanten) enkel voor de betreffende wijnen binnenkwamen en soms ontgoocheld en met veel misbaar afdropen omdat de wijnhandelaar deze wijnen terecht voor zijn trouwe klanten gereserveerd had!

Over naar de wijnen zelf. Een fles die vooraf met veel bombarie aangekondigd was (de beste Champagne die de gastheer ooit dronk) bleek aan tafel op zijn zachtst gezegd de verwachtingen niet in te lossen. Dom Ruinart rosé 1990 viel compleet door de mand. Gelukkig bleek de huisbereide terrine van een andere gast wel van een heel hoog niveau te zijn!

Zelf nam ik de Bosquet des Papes 2000 (Châteauneuf-du-Pape) mee naar een gezellig etentje. Ik kon wel door de grond zakken van schaamte, want de wijn stelde niets voor. Geen neus, geen smaak, geen afdronk,… Niets! Ik dronk ooit oudere jaargangen van deze wijn (o.a.1990) en ze verrasten me allen door hun elegantie en hun fruit. De 2000 niet dus.

Zelfde verhaal bij de Santenay-Beauregard 1er Cru 2002 van Roger Belland. Andere jaargangen van deze wijn bezorgden mij heel wat genot, de 3 flessen van 2002 allen niet! Misschien te oud? Volgens mij niet.

Om tot de volgende groep (ontgoochelende) wijnen te komen, wil ik wijn vergelijken met muziek. Vorige maand begaf ik mij naar Vorst Nationaal waar Simple Minds zou optreden met OMD in het voorprogramma. Wat een verschil tussen beide groepen! OMD ging er vol voor en speelde de zaal plat. Wat een enthousiasme, wat een zichtbare vriendschap tussen de bandleden. Na enige jaren gestopt te zijn met optreden, heeft deze groep zichzelf duidelijk in vraag gesteld en beslist om alles uit de kast te halen. Niets van dit alles bij Simple Minds. Jeugdidool en zanger Jim Kerr deed heel erg uit de hoogte, liep minstens de helft van het concert met een zonnebril op en was bovendien slecht van stem die avond! Enige interactie met de overige bandleden? Weinig tot geen! Zichzelf in vraag stellen is hier duidelijk op zijn plaats, maar wat dan? Met pensioen gaan wegens volgevreten en uitgeblust?

Volgende wijnen waren, zijn (?) duidelijk ziek in hetzelfde schuitje: Branaire 1996, Labégorce Zédé 1998, Chasse Spleen 1999, Sociando Mallet 1999, Lagrange 1999, Pontet Canet 1999, Fourcas-Dupré 2000, Siran 2000, La Tour Carnet 2001, … Moet ik nog doorgaan? Allen Medoc, linkeroever. Sombere wijnen zonder drinkplezier! Fruitimpressies? Onvindbaar!!! Ok, mensen die mij beter kennen weten dat ik het de laatste jaren niet meer zo voor Bordeaux heb. Maar een Bordeaux-hater, nee! Geloof je me niet? Kijk dan maar naar mijn volgend artikel met mijn beste wijnen van 2009 en je zal zien dat er Bordeauxwijnen in voorkomen. Volgens mij stellen de grote kastelen zichzelf gewoon te weinig in vraag. En als er kritiek komt, dan bijten ze scherp van zich af. ZIJ hebben gelijk en jij ongelijk! Mensen blijven toch Bordeaux kopen redeneren ze waarschijnlijk. Inderdaad en dan zit je zoals ik met een wijnkelder waarvan je een derde niet meer drinkt en ook niet meer aan een deftige prijs kwijtraakt. Sommigen wijten het aan een veranderde smaak bij mij, maar ik vrees dat de liefde voor Bordeaux over is. Mensen die hetzelfde meemaken of meemaakten, ik wacht op jullie reacties!

De perfecte combinatie en de witte man

15/10/2009 - Actueel
Bewerkt: 15/10/2009 
Reacties: 3  - Reageer

 

Iedereen heeft wel eens een gerecht waarbij hij of zij een tijdje moet zoeken naar de perfecte wijn om het ultieme WOW-effect te verkrijgen. Bij mij was dit king crab. Simpelweg kort in de oven en dan overgoten met geklaarde boter en wat fijngehakte peterselie voor de liefhebbers. Champagne, Grange des Pères 2004 en Chaves Hermitage 1994 waren reeds eerder goede partners, maar ik zocht iets betaalbaarder. Gerd Brabant van Vinikus raadde me zonder twijfelen de Coudée d’Or van Viret aan. De gebruikte druiven zijn Viognier, Clairette, Roussanne en Marsanne. Natuurlijk werd hier geen zwavel toegevoegd, dit domein staat immers bekend om zijn kosmocultuur. De wijn ging een half uurtje in een karaf en was heel complex en aromatisch. Spijtig genoeg vond ook mijn echtgenote hem schitterend.

Enkele dagen nadien viel een Châteauneuf-du-Pape–degustatie voor mij letterlijk in het water toen ik in de gietende regen een ongeluk had. De avond nadien ontkurkte ik om het leed wat te verzachten een Riesling Kirchspiel Grosses Gewächs 2002 van Philipp Wittmann. Het was de eerste keer dat we een gerijpte riesling dronken, maar wat een ervaring! Het nerveuze karakter van (sommige) jonge rieslings was verdwenen, maar had overduidelijk plaatsgemaakt voor heel wat mineraliteit en elegantie. Ik vernam dat deze wijngaard uitzicht heeft op de Rijn, maar ongeveer in de vorm van een amfitheater opgebouwd is zodat westenwinden geen invloed hebben. In dit microklimaat kunnen de druiven lang en optimaal rijpen. Ben ik blij dat ik bij Gerd enkele flesjes uit de gezegende jaargang 2007 op de kop kon tikken.

Niet toevallig schreef ik hier over 2 wijnen die door Gerd Brabant van Vinikus ingevoerd worden. Deze uiterst sympathieke man met zijn raar voertuig werd immers n.a.v. het nieuwe boek van Filip Salmon “De 50 beste wijnhandels in Vlaanderen” door De Standaard als 9de beste wijnhandel in Vlaanderen verkozen! Hartelijk gefeliciteerd Gerd en blijf ons verbazen met leuke wijnen!!!

Oosterscheldekreeft!!!

18/05/2009 - Actueel
Bewerkt: 18/05/2009 
Reacties: 4  - Reageer

 

Reeds enkele jaren las ik geregeld stukjes waarin de Oosterscheldekreeft enorm bewierookt werd. Nu was ik reeds lang op zoek naar een goede viswinkel, maar eind vorig jaar vond ik in Ninove wat ik zocht. Een koppel met passie voor hun vak, een eigenschap die ik ook bij wijnhandelaars erg apprecieer. Je krijgt in deze winkel niet alleen tips over de bereidingswijze van hun producten, je leert er ook nieuwe dingen kennen.

Wetenschappelijk onderzoek leert ons dat Oosterscheldekreeft een afwijkende DNA-structuur bezit t.o.v. de andere kreeftensoorten, waardoor het vlees fijner en zachter van smaak is. Deze kreeft wordt enkel gevangen tussen 1 april en 15 juli. Onlangs was het zover. Toen ik voorzichtig naar Oosterscheldekreeft polste, werd de vrouw haast lyrisch. Volgens haar was deze kreeft inderdaad stukken beter dan de “gewone” kreeft die we kennen. Nog meer goed nieuws: vanaf het volgende weekend zouden ze Oosterscheldekreeft verkopen.

Toen ik de week daarop thuiskwam met 2 Oosterscheldekreeften, stond de bouillon reeds te koken. Na het koken werden de kreeften doorgesneden, de maag en het darmkanaal verwijderd en daarna ingestreken met een zelfbereide kruidenboter met boter “van bij den boer.” Even grillen in de oven en toen kwamen ze op ons bord terecht. Wat een sensatie! De smaak was inderdaad niet te venaren en de witte Hermitage van Jaboulet “Chevalier de Sterimberg 1999” gaf het geheel nog een boost. Van een perfecte combinatie gerecht – wijn gesproken! De glunderende blikken van mijn kinderen maakten het plaatje compleet.

Druk weekend!

18/03/2008 - Actueel
Bewerkt: 19/03/2008 
Reacties: 4  - Reageer

 

Vorig weekend was weer veel te kort. Het begon al op vrijdagavond met 2 afspraken. Eerst ging ik naar de voorjaarsdegustatie van Vinikus. Van Gerd Brabant had ik reeds vernomen dat 2007 een schitterend jaar was voor de Duitse wijnen. Na het proeven van de witte wijnen kon ik dit volmondig beamen. Het waren wederom de wijnen van het Weingut Geil die mijn voorkeur wegdroegen. Ik proefde ook twee wijnen die gemaakt werden van Pinot Noir, maar wit gevinifieerd. De versie van Gehring was een soepele, lekkere wijn met lange afdronk, bij Weegmüller kreeg je een complexere wijn met zelfs een lichtroze schijn.

Bij de rode wijnen toch al één wijn uit 2007, de Frühburgunder trocken van Gehring. Ook hier kon je de klasse van het wijnjaar (én de producent natuurlijk) proeven. De gekende wijnen van Markus Schneider en Shelter Winery passeerden daarna de revue, ook hier weer een en al appreciatie. Mas de Libian 2006 en de wijnen van Viret uit 2005 bewezen dat de Rhônestreek twee geweldige jaren kende.

Afgerond werd er met de zoete wijnen. Ook hier ging mijn voorkeur naar de wijnen van Geil. De Riesling Spätlese 2007 en de Huxelrebe Auslese 2007 waren erg mooi, maar wat gezegd van de Rieslaner Beerenauslese 2007 en de Riesling Eiswein 2007! Gewoonweg droomwijnen!

Om 20u werd ik in Mollem verwacht voor de 7de “Clash of the Titans”, de verticale degustatie van Mas de Daumas Gassac. We proefden eerst vier verbazingwekkende witte versies uit 2006, 2002, 1997 én… 1988! Gemaakt van Viognier, Chardonnay, Petit Manseng en Chenin waren dit echt zuivere en precieze wijnen. “De rechtlijnigheid valt op.”, zei één van de deelnemers. Enkel de 2002 viel wat uit de toon, 2006 en 1997 waren erg goed en de 1988 verbaasde enorm voor een twintigjarige witte wijn.

De eerste vier rode bleken enorm gesloten en oogden nog jong. Het waren echter de oudste wijnen, met de 1987 op kop! Na een tiental minuten kwamen de wijnen open en konden we echt genieten. Natuurlijk waren niet alle jaargangen even geslaagd, 1998 bv. was minder, maar wat er in 1990 en 2000 in de fles kwam was zeer mooi.

Op zaterdag hield Bart Rogiers van Wijnwinkel Châteaux een grote degustatie van zijn Italiaanse wijnen. Na het glaasje lekkere Prosecco van Negroni proefde ik twee nieuwe witte wijnen die in de smaak vielen. De Falerio Vigna Palazzi van Saladini Pilastri was een blend van Trebbiano en Chardonnay en de Manzoni van Loredan Gasparini werd gemaakt van Riesling en Pinot Bianco. Ook lekker waren de Vernaccia di San Gimignano van Paradiso en de Aternum (elegante, houtgerijpte Trebbiano).

In rood twee nieuwe wijnen van Saladini Pilastri, de Rosso Piceno en de Vigna Montetinello. Twee aanraders voor de komende zomermaanden. Uit Piëmonte sprong de Mermet in het oog, een blend van Nebbiolo en Merlot. Sangioveseliefhebbers moeten beslist de Bottacio en de Paterno II van Paradiso proeven. Zij maken ook een supertoscaan, Saxa Calida, een schitterende wijn van Cabernet en Merlot.

Bij het afrekenen wachtte nog een verrassing: “in primeur” waren Sideral 2004, Dits del Terra 2005 en de nieuwe wijn van Eben Sadie uit Priorat, Torroja del Priorat, te proeven. Lap, weer een stuk uit mijn budget!

Zondagmiddag hield ik thuis een etentje met enkele gelijkgestemde zielen. Na de Champagne van Veuve Clicquot kwam King crab als voorgerecht op tafel. Ik schonk er een witte Oostenrijkse wijn bij, de Tiglat 2001 van Velich. Zalige combinatie, thx Amaronese!

Het hoofdgerecht was een recept van BDC. Lamskoteletjes met een Provençaalse groentenbrochette en ovengebakken aardappeltjes. Hier dronken we de favoriete Toscaanse wijn van Guy Verhofstadt bij, Il Carbonaione 2001 en de Oostenrijkse Salzberg 2001 van Gernot Heinrich. Twee zeer grote wijnen! Eén van de gasten mag om gezondheidsredenen liever geen zoete wijn drinken en daarom besloot ik nog een inspanning te doen. Mijn enige fles Sassicaia 2003 werd ontkurkt en de glazen werden enthousiast uitgestoken. Algemene stilte en goedkeurend geknik volgde!

Bij de huisgemaakte Apfelstrüdel schonk ik de Eiswein van Geil die ook jong menigeen verbaasde. Iedereen voldaan, zelfs de grappa werd door iedereen afgewezen! Het leven van een wijnliefhebber kan toch hard zijn!

Bordeaux tegen de rest?

04/11/2007 - Actueel 
Reacties: 2  - Reageer

 

De laatste tijd hoor en lees je geregeld dat mensen afstappen van het kopen en drinken van Bordeauxwijnen. De vraag is: waarom doen ze dat? Het moet gezegd dat vanaf de wijnoogst 1995 de prijzen enorm stegen en de laatste jaren swingen ze werkelijk de pan uit. Beroemde kastelen deinzen er niet voor terug hun prijzen met 100 tot 200% te laten stijgen. Nu kan het gerust zijn dat 2005 een schitterend jaar is, maar andere jaren zijn dat zeker niet. Denken we maar aan het gehypte 2003, wijnen waarvan de verschillende componenten op dit moment allesbehalve versmolten zijn en het waarschijnlijk ook nooit zullen zijn.
Maar ook andere jaren ontsnappen er niet aan. Zo proefde ik deze week bij vrienden Château Lagrange 1997, een wijn die compleet versleten was en onherroepelijk in de gootsteen belandde. Ook de vervangwijn, Château Angélus 1999, beviel ons niet. Het was een erg saaie wijn. Reeds zeer geëvolueerde kleur, absoluut geen opwindende neus en erg bitter in de mond. Vertwijfeld trok mijn gastheer weer naar zijn kelder. Na een vijftal minuten zette hij met een luide zucht een Condado de Haza 1998 op tafel. Deze Ribera del Duero, gemaakt door de man achter de bekende Pesquera, Alejandro Fernández, was een verademing. Schitterende kleur en in de neus en de mond volop zwart fruit. Afgerond werd er met El Vinculo, een wijn van dezelfde wijnmaker maar van de wijnstreek La Mancha. Massa’s fruit en een zeer krachtige wijn. Deze twee wijnen kosten ongeveer 15 euro.
Zelf dronk ik deze week thuis een Pavillon Rouge uit 1998. De tweede wijn van het wereldberoemde Château Margaux had in het begin een mooie neus van zwart fruit maar was in de mond te geconcentreerd, op het randje van het lompe af. Na 20 minuutjes was de geur zelfs helemaal weg en het laatste glas bezorgde me eerlijk gezegd weinig plezier. Nee, geef mij dan maar de Rosso di Montalcino 2004 van Siro Pacenti of de Brunello Riserva 2001 van Tenuta La Fiorita. Deze laatste wijn kwam vanmiddag toevallig aan bod in De Zevende Dag, waar op een manier die weinig tot niks met liefde voor de wijn te maken heeft een vergelijking gemaakt werd met de ‘Brunello’ van Aldi. Collega-blogger Vinejo merkt terecht op dat wijnkenner Alain B. en zijn 2 kompanen de wijnen zelfs niet blind proefden (Parker krijgt al jaren commentaar omdat hij dit niet zou doen) en er zo de minst goede Brunello zouden uithalen. De derde Brunello kwam van Angelo Gaja en was van het zeer geconcentreerde type waar je jaren diende op te wachten. De sommelier van Kasteel Withof beweerde dat je deze wijn na enig onderhandelen voor een slordige 75 euro zou kunnen kopen bij de leverancier. En binnenkort maar klagen dat een aantal pipo’s met genoeg geld deze wijn opgekocht hebben en dat de wijn volgend jaar nog duurder is. Terug naar La Fiorita. Roberto Cipresso wordt de flying winemaker van Italië genoemd, maar staat vooral bekend als echte ‘terroirman’ (dixit Bart Rogiers van Wijnwinkel Châteaux). In al zijn wijnen tracht hij het terroir te laten spreken en hij beperkt de andere ingrepen tot een minimum. Zijn Brunello Riserva 2001 kost een goede 40 euro, maar de wijn is elke euro waard. Schitterende kleur, indrukwekkende neus en een robuuste, doch erg elegante wijn die je vandaag perfect kan drinken. Weer zo’n wijn waar er minstens één à 2 glazen te weinig in de fles zaten.
Conclusie van dit alles? Bordeaux is voor velen van ons onze eerste liefde en zal ongetwijfeld nog genoeg op tafel komen. Maar nu nog volop Bordeaux kopen vind ik onnodig. Er zijn zoveel juweeltjes te vinden in 2005 in de Rhône, Italië en Spanje zijn blijvertjes, maar vooral in de witte en rode Oostenrijkse en Duitse wijnen kan je nu best investeren.

Herfstdegustatie bij Vinikus

09/10/2007 - Actueel
Bewerkt: 09/10/2007 
Reacties: 3  - Reageer

 

Dit weekend hield de sympathieke Gerd Brabant van Wijnhandel Vinikus zijn opendeurdagen. De man zegt van zichzelf dat hij opstaat én gaat slapen met riesling. Logisch dat zijn assortiment uit Duitse witte topwijnen bestaat met daarnaast rode biologische of biodynamische wijnen uit Frankrijk, Duitsland en Italië.
Als aperitief werd de pinot noir brut van Shelter Winery in het glas gegoten. Het domein stond onder ingewijden reeds bekend voor zijn grote biodynamische pinot noir maar verrast ook hier aangenaam met deze brut. Frisse smaak, minuscule belletjes en prima mineraliteit.
Enkele van mijn favoriete witte wijnen komen van het Weingut Geil uit Rheinessen. Om te beginnen de Riesling Kabinett Trocken 2006. Door zijn fijne zuren erg geschikt als aperitiefwijn. Daarna proefde ik de Spätlese trocken Geyersberg 2006. De Geyersberg is de wijngaard met de steilste hellingen zodat de druiven optimaal van de zon kunnen profiteren. De wijn zit barstensvol mineralen en het fruit stuift uit je glas. Nog erg jong, maar al zo lekker! De riesling “S” Leininger Terroir 2006 brengt ons nog een trapje hoger. Alweer mooie zuren en een prachtige mineraliteit, maar meer structuur in de wijn. In de mond ook toetsen van citrus en perzik.
In de Moezel maakt Eva Clüsserath schitterende rieslings. Mijn favoriete wijn is hier de riesling Trittenheimer Apotheke*** trocken. Geel fruit domineert hier naast de mineraliteit en de zuren. Echt een wijn die nog een paar jaartjes nodig heeft.
Verder degusteerde ik een zeer mooie gewürztraminer van Weingut Weegmüller uit de Pfalz. Een zeer exotische wijn met de nodige finesse en complexiteit. Volgens kenners is dit één van de beste gewürztraminers van Duitsland.
Over naar de rode wijnen. Hier viel vooral op dat in Duitsland ook knappe rode wijnen gemaakt worden. De spätburgunder (pinot noir) van Shelter Winery, de Black Print (st. laurent, syrah, cabernet sauvignon en merlot) of de Steinsatz (zelfde druivensoorten min syrah) van Markus Schneider verbazen de meeste rode wijnliefhebbers. Bij Shelter Winery weer toepassing van biodynamische principes, massa’s kersen in de mond en een ongelooflijke finesse. De wijnen van Markus Schneider zijn donkergekleurd en moeten het meer van hun kracht hebben, zonder vermoeiend over te komen. Hier valt vooral het zwart fruit op.
Uit de Rhône proefde ik de Bout d’Zan en de Khayyâm 2006 van Mas de Libian. Op dit domein wordt biologisch gewerkt en het gebruik van sulfiet wordt beperkt tot het hoogstnodige. Voor een grenacheliefhebber als ik zijn dit twee knappe wijnen aan een gunstige prijs. Verder laten deze wijnen vermoeden dat 2006 een zeer goed wijnjaar is in de zuidelijke Rhône.
Het paradepaardje van Gerds rode wijnen is zonder twijfel Domaine Viret, eveneens uit de Rhöne. Biodynamie, enkel natuurlijke gisten, GEEN sulfiet en kosmocultuur zijn hier de magische woorden. Zowel de Renaissance, de Maréotis als de Colonnades 2004 waren prachtige wijnen die ik iedereen kan aanraden.
Tenslotte kregen we nog drie edelzoete wijnen in het glas. De riesling QbA 2005 van Spreitzer was eerder fruitig dan zoet, de riesling Spätlese 2006 van Geil smaakte naar honing en perziken en de rieslaner Beerenauslese 2006 van Geil was buitenaards lekker, maar helaas reeds uitverkocht!

Leve de nazomer!

07/10/2007 - Actueel
Bewerkt: 08/10/2007 
Reacties: 2  - Reageer

 

Tijdens de zomermaanden berichtte ik hier over de verjaardag van mijn dochter en zoon en de bijhorende (culinaire) feestjes. Sommige bezoekers van mijn blog vroegen zich bezorgd af of mijn kinderen wel genoten hadden van deze dagen.
Als liefhebbende vader (en levensgenieter) zag ik mij genoodzaakt hierop te reageren. Op deze zomerse zondag legden wij een stukje côte à l’os van zo’n slordige 900 gr. op de BBQ. Wat aardappeltjes in de schil, gemengde salade en zelf bereide bearnaisesaus maakten onze maaltijd volledig.
Of het goed was? Volgens mij spreekt de foto boekdelen. Mijn vierjarige zoon vond het zo lekker dat hij al het vlees van het been haalde. Maar eerlijk is eerlijk, de overheerlijke Paterno II van 2003 (Toscaanse wijn, gemaakt van 100% sangiovese) werd door mijn echtgenote en mezelf soldaat gemaakt. Leve de nazomer!

Carrefour Wijnfestival

18/09/2007 - Actueel
Bewerkt: 18/09/2007 
Reacties: 12  - Reageer

 

Ondanks het voornemen om mijn Bordeauxaankopen ernstig te beperken, trok het magische jaar 2005 me toch over de streep. Vandaag dus even de Carrefour binnengestapt. Wat zeg ik, drie Hypercarrefours binnengestapt! Ik verklaar me nader.
Vanmorgen kwamen enkele collega’s op school me raad vragen i.v.m. wijnen die in de folder én op hun lijstje stonden. ‘Het mocht voor sommigen wat meer zijn deze keer’ en zo trok ik met een edel boodschappenlijstje op pad.
In de eerste winkel ontbraken onmiddellijk al een aantal topwijnen. De wijnverantwoordelijke verzekerde me dat alles uitgestald was. Meer kon hij niet krijgen. Groot was mijn verbazing dat dit in de tweede en derde vestiging hetzelfde bleek te zijn. Deze wijnen ontbraken in de drie winkels: Pavillon Rouge 2004, Giscours 2004, Grand-Puy Ducasse 2005, Carruades 2005, Clos du Marquis 2004, Calon-Ségur 2004, La Pointe 2005 e.a. Aardig lijstje, niet?
Wat scheelt er hier? Zijn deze wijnen reeds uitverkocht? Koopt iemand ze met 10 kisten tegelijk? Zijn de wijnen niet in alle winkels beschikbaar? In elk geval, ik walg van zulke praktijken. Velen zullen - terecht - opmerken dat het festival pas morgen woensdag begint, maar in de drie winkels verzekerden ze me dat alles uitgestald stond. Ook de promotieprijzen waren reeds van toepassing. Zou het dan niet beter zijn in de folder te vermelden hoeveel flessen er beschikbaar zijn?
Laat ik me maar niet verder opwinden (slecht voor het hart) en afsluiten met enigszins positief nieuws. Ik kon voor mezelf enkele flesjes Troplong Mondot 2004 kopen, een wijndomein dat me nog nooit ontgoochelde. Voor de rest belandde er nog Sociando Mallet en Labégorce Zédé in mijn karretje. Nog een laatste tip: Reynon 2004, een Premières Côtes de Bordeaux. Deze wijn zal menigeen verbazen!

Ben ik nu echt zo zot van wijn?

25/07/2007 - Actueel
Bewerkt: 14/01/2008 
Reacties: 7  - Reageer

 

“Wijn, wijn… je bent altijd maar bezig over wijn”, hoor ik mijn echtgenote dikwijls zeggen. “Het moet maar niet zo goed zijn”, antwoord ik dan steevast.
Zoals reeds vermeld in mijn voorstelling, leerde ik wijn kennen toen mijn vader zogezegd ging ophouden met wijn aan te kopen en zijn kelder ging opruimen. De ene topper na de andere passeerde de revue en zo ontstond langzaam maar zeker mijn liefde voor wijn. In het begin beperkte ik me tot rode Bordeaux en witte Bourgogne die ik meestal tijdens de wijnfestivals van de supermarkten kocht. Ik wou er alles over weten en begon boeken en gespecialiseerde tijdschriften te lezen.
Mijn eerste degustatie vond plaats bij Caves de France te Schoonaarde, waar we grif toegaven leken te zijn. Vader Cooreman had blijkbaar al genoeg ‘wijnkenners’ bediend die dag, want hij trok zichtbaar blij tijd uit voor ons. We kregen aangepaste uitleg en leerden zo andere streken en wijnen kennen. In het begin kochten we Pinot Blanc “Mise du Printemps” van Josmeyer, de Cotes de Roussillon Villages van Château de Jau en Château de Lascaux uit de Languedoc. Achteraf kregen we tips zoals de Chianti van Isole e Olena, de Senorio de Nava Crianza en de Hacienda Monasterio uit Ribera del Duero.
De volgende wijnhandel die ik leerde kennen was Wijnen Van Laethem uit Itterbeek. Ik ging binnen voor de Chablis van Jean Durup en leerde er mettertijd o.a. Château de Chambrun (Lalande de Pomerol), Haut-Marbuzet en de Bourgognes van Perrot-Minot appreciëren. Spijtig genoeg geniet de man nu van zijn welverdiend pensioen.
Ondertussen was ik Pascal, een vroegere skimaat, weer tegengekomen. Onze gemeenschappelijke passie voor wijn zorgde sindsdien voor heel wat fantastische avonden. Hij nam me mee naar Leirovins in Wetteren. Hier leerde ik heerlijke wijnen uit Italie en Oostenrijk kennen. Vooral de wijnen van Siro Pacenti (Montalcino) en Gernot Heinrich (Burgenland) zijn mijn favorieten. Een degustatie bij Peter Leirens en familie is steeds een belevenis, zeker wanneer Peter geheimzinnig zegt: “Dit moet je eens proeven! “ Dit wordt dan steeds gevolgd door: “ Super hé!”
Op een degustatie met als thema ”Belgische wijnbouwers in het buitenland” ontmoette ik de immer goedlachse Bart Rogiers van Wijnwinkel Châteaux in Ternat. Deze man heeft zijn gelijke niet als hij begint te vertellen over zijn avonturen in allerhande wijnstreken. Hoewel hij een echte specialist van Italiaanse wijnen is, gaat hij ook op prospectie naar Zuid-Afrika, Chili, Frankrijk, Spanje, ja zelfs in China is hij al geweest. Mijn favoriete Italiaanse wijnen bij hem zijn de Chianti Classico’s van Le Trame en Badia a Coltibuono en de Bottaccio van Paradiso. Uit Frankrijk heeft hij de fantastische Cotes du Rhone én witte Châteauneuf du Pâpe van Clos du Caillou en de Cotes de Roussillon Villages van Mas de la Garrigue. Zuid-Afrika brengt ons de witte Rustenberg (Meursaultkwaliteit aan de helft van de prijs) en de ongelooflijke wijnen van Eben Sadie (Sequillo en Columella) die trouwens ook een top-Priorat produceert (Dits del Terra). Onnodig jullie te vertellen dat ik hier met plezier een groot deel van mijn wijnbudget achterlaat.
Ben ik nu echt zo zot van wijn zoals men steeds beweert? Ik denk dat ik hier niet anders dan bevestigend kan op antwoorden. Dit is er zeker niet op verbeterd sinds ik wijnmens leerde kennen. Net zoals hij wil ik alle grote wijnen eens gedronken hebben, liefst in gezelschap van vrienden. Inderdaad, ik beschouw mezelf als een sociale drinker waarvoor de sfeer en het gezelschap heel belangrijk zijn. Ik kan me zeker vinden in de denkwijze van Marc Van Eeghem in het boek ‘De Smaak van Wijn’ van Guido Imschoot: “Wijn is een genotsmiddel, mag niet belerend zijn. Een glas wijn van een eerlijke producent, lieve mensen om je heen en een lichte beneveling.” Ik zou willen afronden met: “Wijn drinken… is toch ook een zekere vorm van cultuur”.

Fantastisch dineetje bij Hilde en Bert

09/07/2007 - Actueel
Bewerkt: 09/07/2007 
Reacties: 2  - Reageer

 

Vorige vrijdag was ik te gast bij mijn wijnvriend Bert voor een etentje met Jan Theys. Stop met lachen, niet de Jan Theys die in het water viel en voortdurend het scherm teisterde met zijn waspoederreclame. Wel de man die enige jaren geleden in het Toscaanse Riparbella op zijn domein "Fattoria Fiamminga - Caiarossa" biodynamische wijnen zoals o.a. Caiarossa en Pergolaia produceerde. Jan gaf trouwens vorig jaar tijdens de eerste workshop van ‘ikwilwijn’ een erg gedreven uiteenzetting over de biodynamie en de werkwijze op zijn domein.
Als aperitief koos Bert voor een Bollinger RD 1996. Deze goudkleurige champagne was erg fris van smaak en had prachtige zuren. De hamvraag hier was of we hem niet te jong dronken. Het woord ‘kindermoord’ werd zelfs uitgesproken.
Als voorgerecht serveerde Berts lieftallige echtgenote Hilde ons perfect gebakken King Crab, lichtjes overgoten met geklaarde boter. De hierbij geserveerde wijn, een Bienvenue-Batard-Montrachet 1988 van Henri Clerc had een schitterende neus, maar viel tegen in het glas. Er was geen fruit meer te bespeuren, zodoende bleef er een erg vlakke smaak over. Als vervangwijn kwam de luxecuvée van Chapoutiers Ermitage op tafel, een Cuvée De L'Orée uit het fantastische wijnjaar 1997. Deze uit 100% marsanne bestaande wijn werd omwille van zijn vettigheid vergeleken met een grote witte Bourgogne. Ikzelf vond het een rijke wijn met toetsen van honing en perzik.
We werden verwend met een tweede voorgerecht, Berts beroemde ‘hamburger’! Deze ‘hamburger’ was opgebouwd uit in witte truffelolie en oude aceto balsamico gemarineerde carpaccio van verse Sint-Jacobsvruchten bedekt met rundscarpaccio, een in geklaarde boter gebakken brikdeeg, een laagje zongedroogde tomaten met enkele krullen parmigiano regiano, peper en zout, brikdeeg, enkele blaadjes veldsla uit eigen tuin en weer brikdeeg en een toefje preischeuten. We kregen een merkwaardig gekleurde ‘witte’ wijn in ons glas. Josko Gravner produceert deze wijn in amforen in het Italiaanse Friuli. Hij vindt dat het inweken zonder zwavel en zonder temperatuurregeling beter verloopt in deze gebakken vaten. Ook in deze wijn kwamen honing en perzik naar boven.
Het hoofdgerecht was – alweer perfect gebakken – lamsvlees. We dronken er een heerlijke rode Hermitage 1994 van Chave bij. Het was een erg elegante wijn, waarin alle elementen harmonieus verweven waren.
De wijn bij de kaas was de Chambolle-Musigny 1er Cru Les Amoureuses 1998 van Comte de Vogüé. Jans vrouw was de enige die hier pinot noir vermoedde. Het was immers een donkergekleurde wijn waarin Jan zelfs agressieve tannines bespeurde. Dit was inderdaad misschien niet de meest verfijnde Bourgogne.
Als afsluiter schonk de gastheer 3 druppeltjes grappa in ons glas. Deze was afkomstig van Vlaming Frank Cornelissen die wijnstokken heeft in de noordelijke vallei van de Etna. Het is een dubbel distillaat dat 80% alcohol haalt! Gelukkig hadden we een chauffeur die ons veilig thuisbracht!

BBQ

05/07/2007 - Actueel
Bewerkt: 05/07/2007 
Reacties: 3  - Reageer

 

Vandaag toegegeven aan de kinderen en tussen de buien door een BBQ gehouden. Begonnen met een glaasje (of 2) Groot Geluk Chenin Blanc als aperitief. Niks speciaal hoor ik jullie al zeggen. Nee, maar wel een lekkere witte wijn die niet de platgetreden paden van de chardonnay of sauvignon blanc betreedt. Deze kwaliteit voor €5,59 ( €5,31 per 6 flessen) is toch super?!?
Daarna een heerlijk stuk entrecote gegrild. Gezien mijn passie voor de grenache koos ik voor de Bout d’ Zan 2005 van Mas de Libian, een Côtes du Rhône die ik een uurtje vooraf karafeerde. Deze nog jonge wijn van ongeveer 75% grenache noir, aangevuld met syrah, vertoonde een delicate kruidigheid en vooral het rood fruit (kersen) viel op. Ondanks de lange afdronk zou ik deze wijn nog een jaartje in mijn kelder laten rusten om volledig tot ontplooiing te komen.
Deze wijn kan je ABSOLUUT NIET vergelijken met de fletse Côtes du Rhône-wijnen die je (vaak) in de supermarkten aantreft en de appellatie een slechte reputatie bezorgen. Zeg eens eerlijk, geef me één goede reden waarom je geen €7,65 zou spenderen bij zo’n heerlijk stukje vlees.