Vlaamse Wijnblogdagen deel XI: Het beste wijnboek.

07/11/2009 - Algemeen
Bewerkt: 07/11/2009 
Reacties: 1  - Reageer

 

RIESLING door CHRISTINA FISCHER & INGO SWOBODA

Vaak krijg ik de vraag “Enne, waar heb jij je wijnopleiding gehad?”. Euh… Bij de wijnbouwers! Sommigen kijken dan zeer bedenkelijk, maar ik zou het niet anders kunnen inbeelden. Zo is de liefde voor Riesling ontstaan. Jarenlang op “vakantie” gaan tijdens mijn jeugd naar wijndomeinen heeft me de feeling doen ontstaan voor ’s werelds mooiste witte druif. Het resultaat is een quasi monopolie aandeel Rieslings in mijn kelder. Altijd staat een fles Riesling open, en na 18 jaar met deze druif bezig zijn krijg ik nu pas het gevoel ze een beetje te begrijpen.

Groot was mijn enthousiasme toen ik 2 jaar geleden het Rieslingboek van Christina Fischer in handen kreeg. Deze sommelière en eigenares van een bekend wijnrestaurant in Keulen is ook zo een Rieslingfreak en kon het zich echt niet laten een prachtig boek erover te schrijven. Wel enkel in het Duits en Engels, maar het leest zeer vlot en is to the point. Christina werd ondersteund door Ingo Swoboda, een bekend Duits journalist voor o.a. Feinschmecker en Wein Gourmet.

In mijn omgeving zie ik heel wat mensen intensief wijncursussen volgen*, en dat is lovenswaardig. Maar als je de tijd hebt, dan is het verblijf bij een super wijnbouwer veel meer waard dan 10 cursussen. Het laat je voelen en begrijpen, en dat is voor mij nog altijd belangrijker dan ‘weten’. Gelukkig zijn voor verschillende wijnminnende personen deze cursussen de aanzet om zelf op ontdekking te gaan, en dat kunnen we alleen maar toejuichen. Dit Rieslingboek mikt duidelijk ook meer op het begrijpen, dan wel het puur neerpennen van feiten. Het steekt ook de draak met belachelijke clichés als “goede Riesling moet een goût de pétrole hebben”. Larie uiteraard, en waarom dan wel zal ik eens in een volgend blogartikeltje zetten.

Ook de opsomming van de beste Rieslingproducenten is doordacht en tekent volledig voor de veelzijdigheid van dit druivenras. De producenten worden ingedeeld in categorieën zoals “barokke monumenten”, “fruitige veelzijdigheid”, “kwaliteit voor alledag”, “Complexe elegantie”,… En daar wordt zeer internationaal gekeken. Uiteraard is Duitsland Rieslingland nr. 1, maar ook topproducenten uit de Elzas, Oostenrijk en van overzee (Australië, Nieuw-Zeeland,…) krijgen een plaats.

Heel leuk is ook het stukje waar de typische aroma’s van Riesling per bodemtype worden toegelicht. Leisteen, mosselkalk, graniet,… Allen geven ze een duidelijke andere Rieslingstijl weer, en dan gaat het niet om details. Een Riesling kan van de ene bodem t.o.v. de andere zo extreem anders smaken, waardoor je de indruk kan hebben met een andere druif te maken te hebben. Het gebeurt vaak dat bij het laten proeven van een Riesling aan vrienden ik de opmerking krijg “dat dit toch niet proeft naar Riesling?”. Tja, een bekend wijnbouwer pende ooit neer dat Riesling geen druif is, maar een planeet. En daar kan ik me volledig in vinden.

Een grote Riesling kan me danig ontroeren, is pure erotiek en is de opperste symbiose van finesse, elegantie en rijkheid. Dit boekt brengt op speelse en toegankelijke wijze de “goesting” naar meer…

*En dan heb ik het niet over de doorgedreven opleidingen zoals o.a. WSET die zeer veel eisen van de deelnemers en hun sowieso verplichten veel verder te denken... In Vlaanderen worden ook kleinschalig heel wat wijnlessen gegeven, maar vaak van een bedenkelijk niveau. Deze week hoorde ik zelfs dat in een cursus werd gezegd dat de kerncentrale van Tricastin het klimaat van de zuidelijke Rhône beïnvloedt. Helène Thibon van Mas de Libian die vanuit haar prachtige wijngaarden een blik heeft op die centrale kwam bijna niet bij van het lachen... Enfin, we dwalen af...