De 5 mooiste en 5 tegenvallendste wijnlandschappen waar ik al ben geweest…

13/06/2009 - Vakantie
Bewerkt: 13/06/2009 
Reacties: 4  - Reageer

 

Ik heb het geluk om maandelijks in de wijngaarden te mogen vertoeven, en los van de warmte van verschillende wijnboeren zijn er altijd plekken waar ik omwille van de omgeving liever vertoef dan de anderen…
De vakantie komt er weer aan, en dan wordt het tijd om eens te mijmeren over de 5 mooiste wijnlandschappen die ik al heb gezien. Een puur persoonlijke selectie, maar het zijn wel locaties waar ik geen moment over zou twijfelen om naartoe te gaan.

En natuurlijk zijn er plaatsen die puur landschappelijk weinig voorstellen. Dit staat volledig los van de wijnkwaliteit die er wordt gemaakt, maar voor een gezinsvakantie staat een mooie plek nog altijd boven de wijnkwaliteit die er wordt gemaakt. Wijn kan je overal meenemen, een mooie plek niet…

Misschien leuk om ook jullie lievelings wijnplekken te laten weten?

Mocht deze blog het technisch mogelijk maken om overal een fotootje bij te plaatsen, dan onmiddellijk... Webmaster?

De 5 mooiste wijnlandschappen (in willekeurige volgorde en reeds bezocht)

1. De Valais (Zwisterland)
Dit is waauw! Ik ken geen plek waar wijngaarden zich honderden meters omhoog sleuren op de hellingen, en dit in een kader van het brede Rhônedal met bergtoppen van 3000 meter en meer. Terraswijnbouw waar de muurtjes vaak meer oppervlak innemen dan de percelen zelf. Een landschap om te beleven!

2. Durbach (Duitsland)
Tja, er mocht zeker geen locatie in Duitsland ontbreken. En eigenlijk heb ik keus te over: het intieme en schitterende Ahrdal, het majestueuze van de Rheingau, het pittoreske van de Pfalz, het historische van Würzburg, het emotionele van mijn tweede thuis Bechtheim… Maar ik ben toch gezwicht voor Durbach, een lieflijk dorpje in een onwaarschijnlijk mooi kader, op een boogscheut van Straatsburg en geprangd als een amfitheater in de schoot van het Zwarte Woud. Op een luchtfoto heb je een impressie van de Auvergne. Hoewel de hellingen steil zijn, heb je een golvend gevoel, en door het compacte van het dorp is alles zo grijpbaar en toch verwijderd van de buitenwereld. De weg naar en door het dorp eindigt op een heuvel enkele kilometers na het centrum. Weinig doorgaand verkeer en geen GSM bereik. Dit is de absolute nummer 1 van mijn vrouw…

3. Laozzolo (Piëmonte)
Wie aan dit landschap ongevoelig is, moet zich dringend laten verzorgen. Golvend, met een romantische afwisseling van bosjes en wijngaarden, althans toch het centrale stuk. De mooiste plek in Piëmonte? Zonder twijfel Laozzolo… De wel zeer mooie dame van het domein Forteto delle Luja dat hier gelegen is, zal daar misschien wel iets mee te maken hebben, maar het kader is werkelijk fantastisch. Het is zowat het hoogst gelegen stuk wijngaarden in Piëmonte en van het landschap raak je onmiddellijk ontroerd…

4. De Beaujolais
Ondanks de reputatie van de wijnen, is dit een stuk Frankrijk met een zeer hoog authentiek karakter. Het evenwicht van het landschap is volmaakt, de dorpjes slaperig en de keuken geweldig. Ik herinner me nog een overweg van de spoorwegen die nog manueel werd bediend door een sloffend oud vrouwtje. Ik voel me hier steeds direct thuis en het buitenrijden van de regio gaat steeds gepaard met een krop in de keer. De heimwee neemt het dan direct over…
En ja, ook hier zijn super wijnen (vooral van de wijnbouwers die de natuurlijke weg zijn gaan bewandelen), maar het gaat niet goed met de wijnverkoop hier. Vele domeinen staan op de rand van het failliet en door de heersende crisis is het momenteel mogelijk om voor een prikje een domein met wijngaard te kopen…

5. Steiermark (Oostenrijk)
Mochten ze me daar blind droppen zou ik zweren me in Toscane te bevinden, maar dan nog heuvelachtiger en nog groener. Dit is op en top schoonheid, elk hoekje is een postkaart waard. Dit straalt een en al vriendelijkheid uit.

Ook prachtig, en trappelend om dit lijstje te vergezellen:
-de Maule vallei in Chili
-de Zuidelijke Rhône
-Madeira

De 5 tegenvallers (eveneens in willekeurige volgorde). Nogmaals bendrukken dat ik hiermee niet over de kwaliteit van de wijnen zeg. Het is een puur intuïtieve selectie.

1. De Médoc
Misschien trap ik nu op de tenen van vele wijnliefhebbers, maar dit landschap doet geen haartje rechtkomen. Een grote vlakte, met afstandelijke en elitaire wijnkastelen. Ik ben er 2 keer geweest en het zal nog lang duren voor ik er terug eens langsga.

2. Ribera del Duero
Laat één ding duidelijk zijn: ik heb er prachtige wijnen geproefd, maar na 1 dag had ik het wel gezien. Wijngaarden in een dor landschap. Weinig te beleven… Daarmee is alles gezegd.

3. Champagne
Hier zit ik met een dubbel gevoel. Enerzijds heeft deze regio iets mysterieus, en er zijn best mooie stukjes landschap, maar het blijft toch iets saais hebben. Bezoeken aan Champagne virtuozen maken veel goed.

4. Mendoza (Argentinië)
De wijngaarden van Chili waren prachtig, het wijnlandschap van Mendoza stond daar in schril contrast mee. Een grote, dorre vlakte met als enig groen de geïrrigeerde wijngaarden. Gelukkig prijkt de majestueuze Andes op de achtergrond, anders zou het helemaal huilen met pet op zijn. De meeste domeinen zijn er trouwens met prikkeldraad omgeven (wegens de hoge criminaliteit) en om een duik in het zwembad te nemen met arme wijken in het zicht geeft een wrang gevoel. Ik weet niet, maar het klopt hier niet…

5. Württemberg (Duitsland)
Ik moet toch enige objectiviteit behouden… En ja, toch iets Duits in het tegenvallende lijstje. Op zich is dit een mooi gebied, maar de industrie is tot naast de wijngaarden doorgedrongen. Ik herinner me nog het ontwaken in een prachtig kasteelhotel. De ramen open, frisse lucht nemen, blik op de wijngaarden om dan geconfronteerd te worden met een kerncentrale. Dit is één van de rijkste regio’s in Duitsland en deze welvaart komt ongetwijfeld van de chemie en de auto-industrie, maar ik wil daar van op mijn terras niet constant mee worden geconfronteerd.

Deze zomer trekken we voor de eerste keer naar Alto Adige (Noord-Italië) en blijkbaar zou deze regio kans maken voor een entree in het eerste lijstje. Maar laten we vooral een ontspannende tijd met het gezinnetje hebben…

En, wat zijn jullie lievelingsplekken?

Vlaamse wijnblogen deel 4 - Bezoek een wijndomein tijdens je vakantie

02/08/2008 - Vakantie
Bewerkt: 02/08/2008 
Reacties: 2  - Reageer

 

Mijn beroepsactiviteiten dwingen me regelmatig (lees: maandelijks) op pad te gaan om contacten met de wijnboeren te onderhouden. Ik doe dit uiteraard zeer graag, en na zo een bezoek weet ik waarom ik deze “job” doe: het contact met hen is heel verrijkend, vele onder hen zijn op een overstijgende manier met wijn bezig, ttz ze verbinden hun hele persoonlijke leven aan dat van hun wijn, hun ziel en passie ligt volledig in waarmee ze bezig zijn. Boeiende gesprekken, lange en gezellige avonden,…
Tijdens onze gezinsvakanties ligt dat enigszins anders. Er is een stilzwijgende afspraak met mijn wederhelft om het onderwerp wijn ondergeschikt te houden aan wat men hoort te doen tijdens een vakantie: bij ons is dat intens met het gezin bezig zijn. Maar het wil toch wel lukken zeker dat onze vakantiebestemming opvallend vaak wijnbouw vertoont. Mijn wederhelft haar wijngeografie is gelukkig niet zo uitgebreid zodat ze op voorhand al dan niet kan inschatten of er wijnstokken aanwezig zijn. “Maken ze hier ook al wijn”? “Euh, ja schat”. En vervolgens toch maar vlug ergens een voorraadje flessen bij een lokale producent indoen, want een mens moet toch ook op zijn vakantie een glas wijn kunnen drinken, nietwaar.
Vorige week ging het niet anders. We besloten pas zeer laat in vakantie te gaan en kozen voor een dichtbij bestemming: het Zwarte Woud. Vergeet die oubollige gedachten maar, het Zwarte Woud is een echt wandelparadijs, zeer kindvriendelijk en getooid met schitterende landschappen. Onze vakantiewoning (http://www.ritterhof-durbach.de/) lag helemaal op het einde van een vallei, kilometers verwijderd van de bewoonde wereld. De Blackberry’s van deze wereld moeten daar hun meerdere erkennen in de kracht van de natuur: niks verbinding! Een verademing.
De wijn dan? Wel, Durbach is één van de bekendste wijndorpen in Baden, en kent een relatief vochtig en warm klimaat. En in tegenstelling tot de overgrote rest van Baden, waar de Pinots het voor het zeggen hebben, is de specialiteit de “Klingelberger”. Eigenlijk is het gewoon een synoniem voor Riesling. Dit synoniem is in geheel Baden toegelaten, maar je vindt het enkel in het deelgebied “Ortenau”. Klingelberg was tot 1971 een zelfstandige wijngaard in Durbach, maar werd daarna geografisch opgeslokt in wat vandaag de Durbacher Schlossberg is. Het deel “Klingelberg” (2,5 ha) bestaat nog steeds en is een wijngaard waar al meer dan 1000 jaar aan wijnbouw wordt gedaan.
Er zijn vele zeer goede producenten in dit lieflijke dal, de familie Laible springt er echter met kop en schouders boven uit. Weingut Laible is een begrip, een icoon in de Duitse wijnbouw. Het lukte hen al meermaals Duitslands beste Riesling te maken, en vandaag prijkt dit domein in vele pershitlijsten in de bovenste regionen als Duitslands beste producent. Maar Weingut Laible bezochten we niet, wel zijn zoon Alexander Laible. Hij werd 2 jaar geleden uitgekozen als beste Jungwinzer van het jaar (een jaar daarna was dat trouwens zijn broer …), en heeft met de jaargang 2007 zijn eerste zelfstandige oogst op de markt gebracht. We ontmoetten een extreem gepassioneerde en eerbeluste jongeman van 30 jaar. Zijn grote voorbeeld en leermeester is Hans-Gunther Schwarz, tot 2001 de enoloog op het Weingut Müller-Catoir (Pfalz) en zonder twijfel een van Duitslands grootste wijnmakers ooit. Een hele nieuwe generatie aan wijnbouwers volgde stage onder zijn vleugels. Hij gaf al zijn leerlingen de raad mee niet op zoek te gaan naar extract, wel naar finesse. Want daar is de grote sterkte van Duitse wijn. Alexander gooide zich na vele stages (ook bij andere domeinen) vorig jaar in een avontuur waar je eigenlijk angst voor zou hebben: van niks op één jaar naar een volledig uitgerust domein met 7 ha topwijngaarden (een oude bakkerij werd met behulp van vrienden helemaal omgebouwd). Hij gaf toe dat de financiële druk niet klein is, en hem dat in de aanvangsfase rusteloze nachten gaf. Maar hij moest en zou een eigen domein hebben… De stress van een eerste eigen oogst was groot. Zijn filosofie is duidelijk: extract en finesse combineren, wijnen die hun sappigheid behouden en dit met een alcohol van maximaal 12 à 12,5°, zelfs voor de topwijnen. Daarbij wil hij de natuur de gang laten gaan, in wijngaard en kelder. Spontane gistingen zijn bij hem eerder standaard dan uitzondering. Om deze fijne stijl te bereiken heeft hij merkwaardig genoeg geen enkel perceel in Durbach. “Ah neen, door de unieke ligging van het dorp krijg je een soort amfitheater met een extra warm en windbeschut microklimaat. Dat klinkt op zich wel goed, maar zeker voor Riesling heb ik koelere wijngaarden nodig. Die heb ik gevonden, 10 km naar het noorden. In 2007 heb ik zelfs tot een stuk in november geoogst voor de droge Rieslings”.
En zijn wijnen? Wel, Alexander mag gerust zijn, ik ben ervan overtuigd dat de meeste wijnboeren in Duitsland zo een collectie niet halen in hun hele bestaan. Met zijn 2007 wijnen plaatst Alexander zich onmiddellijk aan de top en dat is hem gegund. Uitschieters? Zijn basisriesling (Riesling*) met geweldig sappig fruit, de Riesling alte Reben (puur fruitconcentraat met een zeer elegante en droge onderbouw), en zijn Riesling Chara*** (wat zijn “Grand Cru” is en bol staat van de mineraliteit. Helemaal geen concentratiemonster, maar een dartele en complexe ode aan finesse). Ook de instap Weissburgunder* en de Chardonnay*** waren schoolvoorbeelden van uitgesproken karakter. Allemaal even elegant en toegankelijk. De rode wijnen (Spätburgunder en Lemberger) komen uit in september, ook daar lieten de vatstalen het beste vermoeden.
Na twee uur boeiend luisteren naar zijn verhaal (op zondagmorgen) tikte mijn wederhelft op de klok. Maar aan de halve fles Riesling die ze ’s avonds genoot merkte ik dat ze die elegante stijl zeer waardeert, haar wijnconsumptie blijft meestal beperkt tot een snuif en een druppeltje proeven. “Lekker” zei ze na de slok Riesling, gevolgd door een hap van de zelfgemaakte Flammkuchen. En een oprechte “lekker” lijkt me nog altijd één van de mooiste beschrijvingen van een wijn, want het toont aan waar het bij wijn om draait.
Webstek van Alexander: www.weingut-alexanderlaible.de

Wallis

23/07/2007 - Vakantie 
Reacties: 4  - Reageer

 

Ik denk dat er weinig regio’s op de wereld zo in het teken staan van kaas en wijn dan de Wallis. Hoezo Frankrijk niet? Wel, we zijn net terug van 2 weekjes Wallis en zijn teruggekomen met een zeer positief beeld over de Zwitserse kazen en wijnen. Waar je daar gaat en staat krijg je kaas en wijn voorgeschoteld. De sterkte van de Euro maakt dat Zwitserland momenteel zelfs niet overdreven duur is, en we ons dus goed konden laten gaan. Men liet mij verstaan dat je voor hetzelfde aantal Eurotjes tot 15% meer kan kopen in Zwitserland. Mooi meegenomen.
We trokken van ’s morgens tot ’s avonds de bergen in en proefden de vele variaties van Zwisterse bergkazen. Van piepjong (Een uur oud) tot serieus belegen (3 jaar). Daarbij een glas Zwisterse wijn uit de Wallis (of Valais voor de francofielen). Met 40% aandeel is dit het grootste Zwitserse wijngebied, en voor mij zeker het spectaculairste. Duizenden kleine terrassen trekken zich aan de hellingen omhoog. Wanneer je vanuit het dal (Sion of Sierre) naar boven rijdt, vind je op 800 à 900 meter nog steeds wijngaarden. Het spelen met hoogte, betekent ook het spelen met de microklimaten. Dat is zeker één van de redenen waarom je hier zoveel druivenrassen vindt. Elk ras voelt zich wel ergens lekker.
Natuurlijk is de Fendant (op basis van de Chasselas) de bekendste en meest voorkomende wijn, maar in wit blijft me de Petite Arvine zeker bij. Ergens doet Arvine me denken aan Viognier (zacht in zuren met een duidelijk abrikoosaroma), en toch weer niet (tikkeltje nerveuzer). In doorsnee een pracht van een wijn, zeker bij wijnproducenten zoals Rouvinez (Sierre), Michel Duc (Sierre) en Philippoz Frères (Leytron). Van dit laatste domein kregen we trouwens de Petite Arvine als aperitief in de bistro van Didier de Courten, beste chef van Zwitserland 2006. Naast de sterrenrestaurant, is deze bistro een dikke aanrader. We betaalden om en bij de 60 Euro’s voor 4 gangen, apero en een flesje wijn verdeeld onder 3 personen. Voor mensen die in de buurt zijn: www.hotel-terminus.ch (de bistro is l’Atelier Gourmand). Je kan er ook terecht voor een glas aan de wijnbar, de wijnkaart is indrukwekkend.

Verbazend hoe weinig Zwitserse wijnen hier verkrijgbaar zijn. Het oninteressante BTW stelsel waardoor de exportprijs hoog uitvalt maakt deze wijnen snel duur in ons land. Dat houdt ons natuurlijk niet tegen de koffer vol te laden met al dat lekkers…