Vlaamse wijnblogdagen deel IX : Rosé!

05/06/2009 - Vlaamse Wijnblogdagen 
Reacties: 5  - Reageer

 

Volgens een recent voorstel zou men binnenkort rosé mogen maken door witte wijn te mengen met rode wijn. Dit voorstel werd alvast in Europa onthaald op hoongelag en wrevel. Zo zou het helemaal niet mogelijk zijn om op die manier drinkbare rosé te maken. Is dat wel zo? Kan dit echt niet? Wijnmens zou wijnmens niet zijn als we dit niet eens nader zouden onderzoeken.

We trokken naar de plaatselijke Colruyt-vestiging en zetten twee flessen witte wijn en twee flessen rode wijn in ons winkelkarretje. Geen van de wijnen mag meer dan 5 euro kosten (de enige rosé’s die ik meer waard vind, komen uit Bandol en vooral Tavel).


De Waratah 2008 Chardonnay is een Australische wijn met een lichtgele kleur, een mooie volle neus met exotisch fruit, een lichte houttoets en een mooi gevulde mond met wat toast, rijp geel en wit fruit en een lichte munttoets. Friszurig en toch fijn vet. Eigenlijk een prachtige wijn voor zijn geld (zelfs geen 3 euro!)

Uit mijn supermarktwijnperiode heb ik onthouden dat Het Australische Hardy’s best wel goede wijnen maakt. Ik kies de Merlot 2008 uit het Varietal Range in de hoop dat deze mooi gevuld fruitig zal zijn. Een vrij lichte kersenrode kleur. Neus van vanille, pruim en besfruit. Zachte, vrij alcoholische vlot drinkbare wijn met een klein beetje tannine en een smakelijke afdronk.

Voor de tweede rode wijn wil ik iets krachtigers, iets warmers: 2U – duas uvas 2007 uit Estremadura. Een wijn gemaakt (volgens het tegenetiket) van twee druiven: Touriga Franca, Tinta Roriz, Castelao en Syrah. Rare jongens, die Portugezen.
Donkerrode, vrij geconcentreerde kleur. Vegetale neus, weinig fruit, verder vrij neutraal. Ook in de mond weer dat onrijp-vegetale, een massa groene tannine en verder… niets. Geen afdronk.


De Touraine 2007 sauvignon sec Hilaire Rondeau, een eigen Colruyt-botteling, heeft een stevige neus van onrijp fruit (het tegenetiket maakt inderdaad gewag van ‘prikkelende zuren’), met vooral groene appel en groene pruim. In de mond valt het allemaal nog wel mee: inderdaad wel prikkelende zuren, maar niet veel meer dan je kan verwachten van een sauvignon uit de Loire – hoewel de wijn best wel wat meer gevuld zou mogen zijn, dit is nogal mager en kort. Ik vermoed wel dat deze wijn het goed gaat doen in mijn blends om wat verfrissing te brengen.


Rosé drink je meestal wat koeler. We beginnen dus al meteen met de alle wijnen te koelen, ook de rode. Het probleem is dan dat deze rode wijnen wat bitterder zullen smaken. De verhouding rood ten opzichte van wit zal zeker niet te hoog mogen liggen.

Aan de slag!
Gezien de toch wel donkere kleur van de rode wijnen, kunnen we zeker geen blend maken van de helft rood en de helft wit. Ook de verhouding een op drie tussen rood en wit geeft alvast niet de gewenste rosé kleur. Een kwart tegen drie kwart dan maar. Dat lijkt er al beter op.

De eerste poging levert al onmiddellijk de winnaar van dit experiment op: de onvolprezen Rosé 2008 Waratahardy’s merlonnay 2008 ‘cuvée Wijnmens’. Deze blend Waratah – Hardy’s Merlot valt eigenlijk best wel mee: mooie bruinrode rosékleur, fruitige neus met wat hout, in de mond een licht alcoholische, licht zoeterige fruitsmaak met een mooie lengte. Ik ken rosé’s uit dezelfde prijscategorie die heel wat slechter scoren.

De blend van sauvignon blanc uit de Loire en de Duas Uvas heeft heel wat minder succes. Bruinrode kleur, een heel scherpe neus en een verschrikkelijk wrange smaak. Ik heb ooit eens vier keer te veel kunstmatige tannines in water opgelost bij een degustatie rond de verschillende bestanddelen van wijn – dit komt alvast aardig in de buurt.

De blend van Hardy’s merlot en Rondeau’s Touraine geeft al een mooie rosékleur in de verhouding een derde rood tegen twee derde wit, maar we houden het net als bij de andere wijnen bij een kwart/drie kwart. Vrij heldere rosékleur, heel transparant. Een zeer neutrale neus van frisse aardbei en wat vuursteen. De mond valt helemaal uit elkaar met een fruitige aanzet, maar daarna veels te veel scherpe zuren. Jammer genoeg is de afdronk vrij lang. Vooral het rasperig zuur blijft hangen. Dit is weliswaar wat beter dan de vorige blend, maar ik zie hier enkel de mogelijkheid tot bottelen in een literfles ‘vin du patron’.

De laatste test: 2U’s met Waratah. Lichte kersenrode kleur, heel transparant. Mooi gevulde, fruitige neus met wat cassis en een zachte houttoets. In de mond een zeer interessante, smaakvolle wijn met een plezante fruitigheid, wat tannine, net teveel alcohol om een evenwichtige wijn te vormen. Relatief lange afdronk. Best wel lekker, maar er moet nog wat aan gesleuteld worden – een wijn met potentieel, laat het ons daar op houden… Ik denk dat ik dit wel bij een barbecue met vrienden zou durven geven.

Ik denk dat we kunnen besluiten dat je best wel lekkere rosé kan maken door wit en rood te mengen. Het wordt wel duidelijk dat het vooral de kwaliteit van de witte wijn is die de smakelijkheid van de rosé bepaalt – wat niet verwonderlijk is, gezien de blend toch voor drie kwart uit wit bestaat. Daar waar ik oorspronkelijk dacht dat vooral frisse zuren de smaak van de wijn zouden verbeteren, is het integendeel de vulling van zowel wit als rood die belangrijk is.