Vlaamse Wijnblogdagen deel XI: Het beste wijnboek.

31/10/2009 - Vlaamse Wijnblogdagen
Bewerkt: 31/10/2009 
Reacties: 0  - Reageer

 

Of: van het een komt het ander…

Zo’n dikke vijftien jaar geleden, toen ik nog jong en mooi was, mocht ik als skimonitor met een groepje veertienjarigen een weekje naar het Lechtal. Overdag mocht ik de jongeren de edele kunst van het een-besneeuwde-helling-naar-beneden-glijden-op-twee-houten-plankjes bijbrengen, ’s avonds was ik vrij. Om me die lange avonden niet te vervelen, had ik wat lectuur aangeschaft over mijn ontluikende wijnpassie. Eén van de boeken die ik meenam, was ‘Achter het etiket’ van de onvolprezen Nikolaas Klei, een Nederlands schrijver waarvan ik eerder al een fel gesmaakt exemplaar van ‘Over de tong’ had gekregen van een vriend. In zijn boekenlijst sprak hij over een Franstalig boek van een Amerikaans wijnimporteur, Kermit Lynch. Klei omschreef het als “het enige echt leuke wijnboek dat ik ken”.

« Mes aventures dans le vignoble de France : un Américain sachant cracher » dateert al van 1988 maar blijft nog steeds zeer actueel. Lynch verhaalt hier over zijn ontdekkingstocht in de Franse wijngaarden, als een beginnend wijnimporteur die goede wijn zoekt. Het boek is als het ware een combinatie van reisverslag, roadmovie en roman in één. In een vlotte no-nonsensestijl getuigt Lynch hier over de avonturen die hij beleeft, de mensen die hij ontmoet, de wijnen die hij proeft en de streken die hij doortrekt. Hij breekt en passant ook een lans voor meer natuurlijke, zuiverder en oprechtere wijnen, wijnen met karakter, zeg maar. Misschien is het niet toevallig dat de Franse wijnwereld sindsdien inderdaad meer in die richting aan het evolueren is?

Af en toe hilarisch, altijd zeer onderhoudend en tussendoor informatief, het boek leest als een trein. Door zijn sappige schrijfstijl geeft Lynch je bijna constant zin om er een fles wijn bij open te trekken – een gevaarlijk boek, dus. Het zet je er ook steeds toe aan om op zoek te gaan naar de wijnen die hij beschrijft. Ik ben er alvast door in contact gekomen met Tempier, Vieux Telegraphe, Joguet…

Lynch is intussen een grote importeur geworden, heeft samen met de Bruniers een domein in Gigondas en is nog steeds een verdienstelijk muzikant.

Door de jaren heen is dit het boek dat ik het vaakst cadeau heb gedaan: ik kocht een vijftal Franse exemplaren in een gezellige librairie in Parijs, met stapels boeken tot tegen het plafond – u kent dat wel – en toen de Nederlandse vertaling “Avonturen op de wijnroute • Een wijnkoper reist door Frankrijk” in 2006 verscheen bij uitgeverij EPO, kocht ik er opnieuw een tiental van…

Intussen heb ik het boek al een tiental keer gelezen en het blijft naar méér smaken... (intussen ben ik even in mijn boekenkast gaan kijken: heeft iemand mijn laatste (en tegelijk eerste) exemplaar geleend? Kan je het even terugbrengen???)



Deze tekst kadert in de Vlaamse Wijnblogdagen - u vindt de andere deelnemers bij de links, links op de homepagina...