Clash of the titans – Gamay

Door velen verguisd omwille van de hectoliters nietszeggende beaujolais, door velen vereerd omwille van de smakelijke, verteerbare wijnen die vooral de bende zonder zwavel er in dezelfde regio van maken.

“Het lijkt zo’n mooi beroep, sommelier. Avond aan avond praten over prachtwijn, beroemde jaren voorproeven. En inkopen. Je ziet dat de importeur de Morgon “Côte du Py” binnen heeft gekregen, en zonder zorgen over een tweede hypotheek, zonder gewetensnood over stukgeslagen spaarvarkentjes en even ontroostbaar kroost, pak je de telefoon en zegt:’Hoeveel extra moet ik betalen als ik alles koop? En kan ik het gisteren al krijgen?” De Côte de Py van Foillard! Naast de Morgons van Lapierre en Breton ook nog de Côte de Py van Foillard!

Maar dan. De eerste avond met de Morgon ‘Côte de Py’ van Foillard. De eerste bestelling. De eerste fles… “Hé, hé, hé! Wil jij wel eens van onze Morgon afblijven, wijnsnabbelaar! Nee, niks voorproeven! Natuurlijk is-ie goed! Dat zou je wel willen, lekker een beetje meeproeven! Maar dit is onze fles en we gaan ’m nu helemaal zelf leegdrinken. Zorg liever dat de volgende vier flessen alvast in de koelemmer staan!’

Dat is de schaduwzijde van het beroep. Je restaurant vol Foillard – en nog geen druppel kunnen proeven. Avond aan avond hoop je op een onwetende, een echte wijnkenner die zegt: “Maar dit smaakt zo heel anders dan de beaujolais volgens de boekjes. Hier word ik warempel helemaal vrolijk van. Is dat wel goed? Proeft u eens.” Maar er is geen plaats voor kenners. De liefhebbers hebben het nieuws verspreid en bezetten alle tafeltjes tot de hele oogst op is.

Pas dan kan de sommelier weer vrij ademhalen. Bedroefd, maar bevrijd. Hoewel… “Dag! Ik wil morgen bij u komen eten; is het goed dat ik zelf de wijn meeneem? Zie maar wat u als kurkengeld rekent.” De sommelier weet hoe laat het is. De Foillard is op, maar morgon, morgen bedoel ik, zit er net zo vrolijk een gezelschap met de Morgon van Breton of Lapierre, en de Fleurie van Métras bij de kaas.
Nee, bedankt voor het openmaken, maar hij hoeft niet voor te proeven: “Proeven? Mensen die nippen worden niet oud, wist je dat? Dit is WIJN, dit is om te drinken. Pak een stoel, pak een fles, neem een menu met veel van alles en dan dubbel, en kom erbij zitten.” Maar dat mag de sommelier niet. Troosteloos sloft hij verder. Hij proeft geconcentreerde topbordeaux voor, met mooi verweven hout, en Australische shiraz met 46 gouden medailles.”


Dit schitterende stukje is te vinden onder het lemma ‘sommelier’ uit “Tot op de bodem” van de Nederlandse schrijver Nicolaas Klei. Voor ons een geschikt excuus om eens een degustatie rond gamay te organiseren, de druif die voornamelijk bekend staat om de enorme plas rommel die er in Beaujolais van gemaakt wordt – maar die bij insiders bekend staat om de schitterende, verteerbare, smakelijke drinkwijnen die sommige wijnbouwers er in Beaujolais en in andere regio’s – vooral in de Loire - van maken.

We verzamelden een tiental wijnen uit verschillende regio’s en verschillende millésimes. Enerzijds wilden we hiermee de verschillende stijlen aantonen die deze druif kan geven – de finesse en zachtheid in Beaujolais en de meer geconcentreerde, hardere en gevuldere stijl uit de Loire – terwijl we anderzijds (tevergeefs) wilden aantonen dat gamay echt wel kan ouderen.

Deze degustatie wordt opgedragen aan wijnvriend Ghislain, een trouwe bezoeker van onze degustaties. Hij verscheen hier voor het laatst aan onze tafel. Enkele maanden nadien overleed hij.

1. Morgon 2008 – Delhaize botteling
Fluopurperen kleur, licht waterachtig. In de neus enkel cuberdons – ‘neuzekes’. De wijn smaakt als wrang water. Wijnen als deze geven de druif zijn slechte reputatie!
Te mijden!!!! – 3 – 4 € bij Delhaize

2. Gamay sans tralala 2007 Domaine de la Garrelière
Ietwat troebele, geëvolueerde bruinrode kleur. Lekker fruitige aroma’s van aardbei en framboos. Kruidig. De wijn prikkelt wat op de tong (wat rest-CO2 om de wijn te beschermen – deze wijn bevat geen toegevoegd SO2), licht vegetale tonen en een halflange afdronk. Smakelijk fris en vol karakter. Mooie wijn!

***** – 10 € bij Biotiek.

3. Regnié 2007 – Thevenet
Geconcentreerde paarsrode kleur. Stevige volle neus van bramen, wat aards. Frisfruitig, zelfs met wat tannine en een zeer lange afdronk.

****(*) - 13 € bij Divino.

4. Fleurie 2004 – Metras
Heel lichte, troebele, vuilbruine kleur. Verder niets, geeg geur, geen smaak. Een slechte fles? Of kan gamay zelfs geen 5 jaar rijping aan?

5. Brouilly Croix des Ramaux 2004 Lapalu
Natuurlijk kan gamay 5 jaar ouderen – en meer zelfs: Donkerrode kleur met een lichte evolutie. Een beetje reductieve neus, stalgeur. Volle, vette, stevige wijn met wat zwart fruit. Licht alcoholische, lange afdronk.

**** - 17 € bij Vinikus.

6. Morgon 2000 – Marcel Lapierre
Licht geëvolueerde kleur. In de neus en de mond hebben we duidelijk te maken met azijnsteek. Ondrinkbaar zuur.

7. Morgon 2001 – Marcel Lapierre
Idem.

Beide wijnen kwamen uit verschillende kelders.

8. Morgon 2005 – Marcel Lapierre
Mooi blinkend rode, transparante kleur. Vrij geconcentreerde neus met licht fris rood fruit en een zekere mineraliteit. Mooie wijn!

**** - 15-20 €

9. Morgon Cote de Py 2005 – Jean Foillard
Wat lichtere kleur, maar helaas stevig gekurkt!

10. Morgon 2007 – Marcel Lapierre
Transparant blinkend rood. Fruitige wijn met lang, smaakvol sap. In de mond ook wat zoethout. Zet deze wijn licht gekoeld op een zomers terras en de fes is leeg voor je het weet.

**** - 15-20 €

11. Morgon Cote de Py 2007 – Jean Foillard.
Is in alles het evenbeeld van de Lapierre, maar iets mineraler en wat complexer.

****(*) – 15-20 €

12. Cépages Oubliés 2007 – Marrionnet.
Geconcentreerde donkerrode kleur. In de neus meer zwart dan rood fruit. Stevige mondvulling met wat tannine en een fantastische lengte. Deze vergeten gamay à jus noir kan je gerust de gamay voor de bordeauxdrinker noemen…

****(*) – 11 € bij The Wine Agency

Algemeen werd de Gamay sans tralala 2007 als beste wijn verkozen.