Ikwilwijn.be - Wijn (van prille rank tot godendrank).

De centrale website voor de actieve wijnliefhebber

Het beste van meer dan 30 handelaars
Wijnen zoeken
Oudere jaargangen
Handelaars
Handelaar zoeken

Mijn winkelwagentje
Voor iedereen
Inloggen
Archieven
Snelnieuws
Blogs
Forum
Zoekertjes
Recepten
Wijn en gerecht
Alfabet
Links
Citaten
Boekenrubriek
Wijnbars
Proefnotities
Opleidingen
Quickpoll

De Basis
Algemeen
Wat is wijn?
Wijn bewaren
Wijn schenken
Wijn en gerecht - Algemeen

Voer voor specialisten
Thomas' hoekje

Vlaamse wijnblogdagen

Temperatuur-calculator
De ideale drinktemperatuur
Voor handelaars
Inloggen
Contacteer ons / Meer info

Boekenrubriek

Wijn (van prille rank tot godendrank).
Auteur: Dick De Ruiter
Uitgeverij: Spectrum
ISBN: 9789027476968
Aantal blz: 160
Adviesprijs: € 24,95

Reacties: 4

Bespreking:
Ik heb het wel voor boeken met een eenvoudige titel. Wijn. Eenvoudiger kan haast niet. Als ook het opzet van het boek eenvoudig is, kan het echt niet meer stuk, zou je dan denken. Een boek dat wordt geschreven om wijn uit de eerder elitaire wereld van de kenners te halen, laagdrempelig, uitnodigend. Althans, zou had het moeten worden.

Ik probeer me de brainstorm bij uitgeverij Spectrum voor te stellen. “We moeten dringend nog eens een boek over wijn uitgeven.” “Pff, wijn. Is daar intussen alles niet al over verteld?” “Weet je wat, laat ons eens iets doen wat nog niemand gedaan heeft: we laten een complete wijnleek een boek schrijven over het sapje. Liefst ook niet te moeilijk, zodat iedereen er iets aan heeft.” “Niet zo snel, we kunnen dit boek toch niet door om het even wie laten schrijven? Kennen we niemand die in een wijnstreek woont, dat schept toch al wat meer vertrouwen bij de lezer? En zou het niet leuk zijn als de schrijver ook al andere boeken op zijn naam heeft staan?” Hoe ze dan bij de auteur – ook bekend van zijn andere boeken “Over onderkinnen en buikjes (hoe kom je eraan en hoe raak je eraf)”, “Het klankschalen handboek”, “Helende klanken bij ADHD” en “De genezende klanken van de didgeridoo” – terecht gekomen zijn, is mij ook een raadsel.

Sorry jongens, maar zo werkt het niet. Kijk maar naar ‘Route de vin’ met James May, en die had dan nog Oz Clarke bij zich. Er is een goede reden waarom wijnboeken zelden of nooit door complete leken geschreven worden: ze weten er niet veel van. Als dit dan ook nog eens in het boek duidelijk wordt, zoals in dit geval door het geven van foute informatie, dan is er echt iets niet in de haak.

Ook al is het opzet van het boek lovenswaardig (eindelijk eens een boek zonder die moeilijke termen die enkel insiders begrijpen), het loopt al fout bij het voorwoord, geschreven door de broer van de auteur. Uitspraken als ‘Eigenlijk heb ik niets met wijn,’ ‘Als we vrienden uitnodigen om te komen eten, geven we eigenlijk altijd de huiswijn uit de supermarkt erbij,’ en ‘champagne vinden we nu eenmaal niet zo lekker. Je gaat er zo van boeren,’ nodigen –zelfs al is het maar in een voorwoord - niet meteen uit om verder te lezen.

Nu vinden we het prachtig als wijn op een minder elitaire manier wordt benaderd, maar toch moet de gegeven informatie correct zijn, dat lijkt voor zich te spreken. Maar blijkbaar denkt de auteur hier anders over.

Zo blijkt Dom Perignon plots naar Spanje verhuisd – hij wordt hier Don Perignon. De man denkt ook nog steeds dat millesimé-champagne enkel in uitzonderlijke jaren wordt gemaakt (veel producenten maken elk jaar een millésimé) en – echt een giller – dat je mousserende wijn zeker geen twee uur voor het schenken mag openen, want dan zijn alle bubbels er al uit!
Het toppunt zit echter in het stukje ‘Proeven en ruiken’: “Ik ruik nooit aan wijn. Als wijn niet goed meer is – te lang gestaan of aan de lucht blootgesteld – dan ruik je dat al van verre: daarvoor hoef je echt je neus niet in je glas te steken. (…) Dan weet je dat je de rest van de fles kunt leeggieten in de gootsteen. Een reden te meer om geen extravagant dure wijn te nemen, want stel dat zoiets bederft!” Tja.

Is er dan niets goed aan dit boek? Toch wel. Het boek is ingedeeld in drie hoofdstukken. Het eerste deel over de geschiedenis van wijn is voortreffelijk, ook al wordt de tekst vaak abrupt onderbroken door losse verhalen en situeringen. Ook het derde deel, ‘een jaar in de wijn’, waarin het wijnjaar maand na maand wordt belicht is ondanks de vele weinig verhelderende foto’s zeer goed. Maar bij hoofdstuk twee, ‘het proces van wijnstok tot wijn’ heeft de auteur blijkbaar net teveel tussen de didgeridoos gezeten en had men het beter aan een wat meer beslagen iemand overgelaten – dit doet voor mij alle kwaliteiten van de andere delen teniet.

Al bij al een vrij pover en ontgoochelend boek. Misschien toch maar beter bij bier gebleven?

Kenmerken: